My Campus.gr

Συνέντευξη με τη Βίκυ Παπαδοπούλου

Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει…
Είχα διαβάσει το βιβλίο «Το Ταγκό των Χριστουγέννων» και είχα ενθουσιαστεί. Οπότε, όταν έμαθα ότι πήρα το ρόλο φαντάζεσαι πως ένιωσα. Με τον Αντίνοο (Αλμπάνη) και τον Γιάννη (Στάνκογλου) γνωριζόμασταν από παλιά. Μεγάλη μου όμως τιμή ήταν η συνεργασία με τον Γιάννη Μπέζο, που εκτιμώ απίστευτα ως καλλιτέχνη, αλλά και ως άτομο. Κάθε μέρα γυρίσματος ένιωθα σαν να παρέδιδε κάποιο «μάθημα» ερμηνείας και ήθους.

Η Βίκη για τη Ζωή
Στην ταινία υποδύομαι τη λιγότερο «σκληρή» από ότι στο βιβλίο, Ζωή Λόγγου. Μοιάζει με «πλάσμα από άλλο πλανήτη» που το έριξαν σε ένα στρατόπεδο, το 1970, εγκλωβισμένο σε έναν συμβατικό γάμο, με ένα αδιάφορο περιβάλλον τριγύρω. Μόνη ελπίδα, η μετάθεση στην Αθήνα. Κάτι που δεν έγινε και αντί αυτού... ένας δίσκος tango από έναν «μυστήριο» θαυμαστή. Το όλο «παιχνίδι» την ιντριγκάρει κι ο θεατής ταυτίζεται, θέλει να δει τι θα γίνει.

Romant’ what?
Ευτυχώς, η δική μας γενιά έμαθε να χρειάζεται το ρομαντισμό στην καθημερινότητά της. Οι νεότεροι κάπου το χάνουν αυτό, γιατί πλέον όλα λειτουργούν ενέχοντας απόσταση. Ακόμη και οι σχέσεις γίνονται «κατά παραγγελία». Υπάρχει όμως κάτι πιο ρομαντικό από το χάδι και την ανθρώπινη επαφή;

Christmust be something special
Μιας και φοίτησα στην Αθήνα, όπου βρίσκεται το πατρικό μου, τις μέρες των εορτών τις περνούσα οικογενειακά. Γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο με λιχουδιές και άτομα κάθε ηλικίας-είμαστε και μεγάλο σόι!-που γελούσαν και λέγανε ιστορίες. Η μόνη φορά ίσως που πέρασα γιορτές σε μια πιο «party» κατάσταση, ήταν μια Πρωτοχρονιά με φίλους στο Βερολίνο. Έξω πέφτανε βεγγαλικά από τις 6 το απόγευμα της προηγούμενης μέρας μέχρι το άλλο πρωί. Λόγω θεάτρου βέβαια πλέον όλη αυτή η ξεγνοιασιά συμμαζεύτηκε κάπως.

Make a wish…or two…
Στον εαυτό μου εύχομαι υγεία και να μπορώ να κάνω τόσο σπουδαία πράγματα επαγγελματικά όπως τώρα στο «Ταγκό». Στους iq-ers θα ευχηθώ αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον. Μόνο η προσπάθεια βγάζει κάπου.

Κείμενο: Bιολέττα Καραμσαλή-Τζο Φωτοπούλου

---