My Campus.gr

Bleeps.gr: ένα πολύχρωμο ξυπνητήρι

Όταν η χώρα σου ξαφνικά βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής όλου του κόσμου θέλεις να βρίσκεις λόγους να χαίρεσαι. Και όχι, η κρίση, τα αίτια και τα αποτελέσματά της και το πώς όλα αυτά παρουσιάστηκαν στο εξωτερικό δε μας έκαναν να νιώσουμε ιδιαίτερα περήφανοι. Όταν όμως είδαμε διεθνούς κύρους μέσα (New York Times, Reuters, Financial Times Deutschland, the Guardian, ZDF) να αναδεικνύουν μια κοινωνική -θα τη λέγαμε- δράση που μέσω του street art έβγαζε στο προσκήνιο τη γυμνή αλήθεια της κρίσης όπως τη βιώνει ο μέσος έλληνας - ευρωπαίος πήραμε τα πάνω μας. Γιατί το breeps.gr ήταν η ζωντανή- πολύχρωμη απόδειξη ότι πίσω από τα νούμερα, υπάρχουν άνθρωποι...

To bleeps.gr είναι το ψευδώνυμο του καλλιτέχνη με τα αρχικά Β.Κ. και της ομάδας του. Το bleeps.gr ασχολείται με τη σκεπτόμενη steet art, το artivism, τη ζωγραφική και τα installations. Η δράση του ξεκίνησε όταν σπούδαζε στο Briston της Αγγλίας το 2003-2005 όπου εκεί πήρε το βάπτισμα του πυρρός με την τοπική underground σκηνή και το street art.

Είναι ένα ψευδώνυμο ουσιαστικά, που περιγράφει το καλλιτεχνικό μου εγχείρημα. Εξυπηρετεί την επιλογή της αποπροσωποποιημένης καλλιτεχνικής δραστηριοποίησης και εγκολπώνει και τους συνεργάτες μου (Stef, Stros, Smeek etc). Το χρησιμοποιώ για να αποκαλούμαι και για να υφίσταμαι . Η ιδέα δημιουργήθηκε από τον τύπο του ήχου που παράγουν τα ιατρικά beepers καθώς και το είδος μουσικής που καλείται beats and bleeps. Κατά κάποιον τρόπο ταυτίζω τη δράση μου με έναν ενοχλητικό ήχο, που όμως μεταφέρει εικονοπλαστικά αιχμηρές αλήθειες.

Το αστικό τοπίο έχει τη δική του ζωή. Δανείζεται από την καθημερινότητα των ανθρώπων και μεταλλάσσεται σε υβριδική οντότητα. Είναι βρώμικο και αγνό, εκλεπτυσμένο και αδρό. Σε αυτό το αντιφατικό τοπίο υπάρχει χώρος για να ειπωθούν τα λόγια πίσω απ’ τη βιτρίνα. Η προσωπική ανάγκη να καταγράψω το παρόν σε ένα κοινωνικό ημερολόγιο δε θα μπορούσε να έχει άλλο καμβά παρά τους ίδιους τους δρόμους. Πολλές φορές, ωστόσο, αποσύρομαι και στην ύπαιθρο και δημιουργώ κι εκεί ανάμεσα σε ξεχασμένες ιστορικές περιόδους και λησμονημένες αξίες.

Η επιλογή των θεμάτων είναι μάλλον ένα πολυπαραγοντικό γεγονός. Συνήθως μου έρχεται μια ιδέα με τη μορφή της αποκάλυψης. Κατόπιν, τη σκέφτομαι και την αναλύω για να της προσδώσω τελικά την πιο ολοκληρωμένη εικόνα σύμφωνα με την αντίληψή μου. Σε αυτό το στάδιο που θεωρώ ότι με πληροί ιστορικά, ιδεολογικά και εικονοπλαστικά περνάω στο στάδιο της υλοποίησης. Η καθημερινότητα, ζητήματα φιλοσοφικού χαρακτήρα, η ιστορικότητα του παρόντος, ο εσώτερος εαυτός, αποτελούν θεμελιακά ζητήματα που απασχολούν την καλλιτεχνική μου δράση.

Το θετικό είναι ότι οι ιδέες μου γίνονται ευρύτερα γνωστές και μπορούν να αγγίξουν περισσότερους ανθρώπους. Από την άλλη, δεν έχει κάποιο αντίκτυπο στη ζωή μου γιατί η ταυτότητα μου είναι μυστική. Ούτε οι γείτονές μου δεν ξέρουν τι κάνω να φανταστείς. Τελικά, όμως, η δημοσιότητα είναι κάτι που παρέρχεται αργά ή γρήγορα και το σημαντικό είναι η αυθεντικότητα αυτού που κάνει κάποιος.

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ωστόσο, σε ένα συνολικότερο πλαίσιο πιστεύω ότι μια ουσιαστική αλλαγή μπορεί να ξεκινήσει μόνο εάν ο πυρήνας οργάνωσης της κοινωνίας μετατραπεί από το πρωτογονικό πρότυπο της απληστίας σε ένα ουμανιστικό. Με λίγα λόγια, αυτή τη στιγμή και στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας το κίνητρο είναι το χρήμα. Εγώ λέω το κίνητρο να είναι ο άνθρωπος. Για παράδειγμα, η χώρα μας μαστίζεται οικονομικά. Οι χαμηλότερες κοινωνικά ομάδες βρίσκονται στο όριο όταν οι Έλληνες εφοπλιστές έκαναν gross πέρυσι 140 δισεκατομμύρια. Το σκέφτομαι και γελάω ειρωνικά γιατί η κυβέρνηση (εγώ τους αποκαλώ υπαλλήλους της μεγαλοαστικής τάξης) δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν 500 εκατομμύρια για τις συντάξεις της επόμενης διετίας.

Μου αρέσουν τα σημεία και οι περιοχές του κέντρου που φέρουν το στίγμα της εγκατάλειψης. Δεν ψάχνω τα πολυσύχναστα περάσματα. Στο Ψυρρή, στον Κεραμεικό για παράδειγμα βρίσκονται αρκετά έργα μου αρκεί να υπάρχει η διάθεση κάποιος να τα ψάξει.