My Campus.gr

Γιάννης Τσιμιτσέλης

Ωραίος, checked. Tαλαντούχος, checked. Mε έξυπνο χιούμορ, checked. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης και η νέα ταινία του Νίκου Περάκη όπου πρωταγωνιστεί, Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά μας έχουν ήδη δώσει ραντεβού στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας. I do!

 Συνέντευξη: Βιολέττα Καράμσαλη & Τζο Φωτοπούλου

Όλα τριγύρω αλλάζουνε

Μετά το τελευταίο επεισόδιο με την βραχονησίδα της Πίττας, το κοινό του «Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά» θα δει πως τα πράγματα στην παρέα έχουν αλλάξει αρκετά. Αρχικά, οι ήρωες έχουν πλέον απολυθεί, ο καθένας έχει τραβήξει το δρόμο του και πατάνε πλέον στεριά εκτός από τον Σταυρακομαθιακάκη που βαδίζει στη δική του διάσταση καθώς συνεχίζει να ασχολείται με χασισοφυτείες. Μιλώντας για το ρόλο που υποδύομαι, αυτόν του Τζιμπιτζίδη, τον συναντά κανείς πλέον ως γκουρού καθώς έχει στραφεί προς τα μέσα του, έχει αφοσιωθεί στην ψυχική του ανάταση και περνά την καθημερινότητά του παραδίδοντας σεμινάρια σε στελέχη επιχειρήσεων και πολιτικούς βομβαρδίζοντάς τους με θεωρίες περί πνευματικής διαύγειας. Τώρα αν με ρωτήσει κανείς πόσο σημασία δίνω εγώ πέραν του ρόλου στην πνευματική υπόσταση των πραγμάτων, θα έλεγα απλά ότι ε, δεν το έχω χάσει όπως ο Τζιμπιτζίδης. Δίνω σημασία στις σωστές επιλογές, δεν ξεκινώ όμως από τον ήλιο και τα άστρα για να καταλήξω στην ύλη.

 

Some real perspective

Οι καιροί άλλαξαν, δυσκόλεψαν…Κατά συνέπεια λοιπόν αλλάζουν και τα οικονομικά μεγέθη. Σίγουρα η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που είχε το Λούφα και Παραλλαγή κατά το παρελθόν, δεν περνάει αδιάφορη, όμως αντιλαμβανόμενοι τις καταστάσεις θέτουμε ως προτεραιότητά μας να προσφέρουμε γέλιο στους θεατές και κυριότερος στόχος είναι όποιος βγαίνει από την αίθουσα να αισθάνεται πως έχει παρακολουθήσει μια καλή ταινία. Νομίζω πως αυτή θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για όλους όσους εργάστηκαν για αυτή την ταινία.

 

Αυλαία και Πάμε

Νομίζω πως την εποχή αυτή ο Έλληνας έχει το γέλιο περισσότερη ανάγκη από ποτέ. Το χρειάζεται το dna του. Αυτό φιλοδοξούμε να επιτύχουμε και στην παράσταση «Να ζει κανείς ή να μη ζει» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, όπου συμμετέχω μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη και τον Παύλο Χαϊκάλη σε ένα ερωτικό τρίγωνο που ζει την καθημερινότητά του σε ένα «γνώριμο» γερμανοκρατούμενο περιβάλλον…

 

Smells like teen spirit

Δεν έχω υπάρξει φοιτητής σε κάποιο κρατικό ίδρυμα, αλλά έχω νιώσει πιστεύω την ανασφάλεια και τα άγχη του αρχάριου, τον καιρό που πήγαινα στη δραματική σχολή του Β. Διαμαντόπουλου. Φυσικά και είχα να αντιμετωπίσω απογοητεύσεις, ερωτικές ταλαιπωρίες, ματαιώσεις, πρακτικές δυσκολίες όπως πχ το να πληρώσω το ενοίκιό μου. Κάποιες φορές πράγματα τα οποία τώρα δεν με απασχολούν μου φαινόταν βουνό. Κάθε χρόνος όμως έχει τις δυσκολίες του. Απλά αυτές εναλλάσσονται. Πλέον σφάλματα και σκέψεις εκείνου του καιρού, τα βλέπω πιο «γλυκά», γιατί όταν είσαι νέος έχεις δικαίωμα να κάνεις λάθη. Όταν όμως προχωράς σε έναν τομέα και δεν είσαι στα πρώτα σου βήματα, τότε τα πράγματα γίνονται πιο αυστηρά. Οφείλεις να φέρεσαι πιο επαγγελματικά. Για να μην είμαι απόλυτος όμως, για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια λύση. Αρκεί να θέλει κανείς να τη δει. Έτσι λοιπόν, όταν με αγχώνει κάτι, αποστασιοποιούμαι για λίγο από αυτό, το παρατηρώ ως θεατής και επιστρέφω πιο «δυνατός».

Όλα τριγύρω αλλάζουνε

Μετά το τελευταίο επεισόδιο με την βραχονησίδα της Πίττας, το κοινό του «Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά» θα δει πως τα πράγματα στην παρέα έχουν αλλάξει αρκετά. Αρχικά, οι ήρωες έχουν πλέον απολυθεί, ο καθένας έχει τραβήξει το δρόμο του και πατάνε πλέον στεριά εκτός από τον Σταυρακομαθιακάκη που βαδίζει στη δική του διάσταση καθώς συνεχίζει να ασχολείται με χασισοφυτείες. Μιλώντας για το ρόλο που υποδύομαι, αυτόν του Τζιμπιτζίδη, τον συναντά κανείς πλέον ως γκουρού καθώς έχει στραφεί προς τα μέσα του, έχει αφοσιωθεί στην ψυχική του ανάταση και περνά την καθημερινότητά του παραδίδοντας σεμινάρια σε στελέχη επιχειρήσεων και πολιτικούς βομβαρδίζοντάς τους με θεωρίες περί πνευματικής διαύγειας. Τώρα αν με ρωτήσει κανείς πόσο σημασία δίνω εγώ πέραν του ρόλου στην πνευματική υπόσταση των πραγμάτων, θα έλεγα απλά ότι ε, δεν το έχω χάσει όπως ο Τζιμπιτζίδης. Δίνω σημασία στις σωστές επιλογές, δεν ξεκινώ όμως από τον ήλιο και τα άστρα για να καταλήξω στην ύλη.

Some real perspective

Οι καιροί άλλαξαν, δυσκόλεψαν…Κατά συνέπεια λοιπόν αλλάζουν και τα οικονομικά μεγέθη. Σίγουρα η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που είχε το Λούφα και Παραλλαγή κατά το παρελθόν, δεν περνάει αδιάφορη, όμως αντιλαμβανόμενοι τις καταστάσεις θέτουμε ως προτεραιότητά μας να προσφέρουμε γέλιο στους θεατές και κυριότερος στόχος είναι όποιος βγαίνει από την αίθουσα να αισθάνεται πως έχει παρακολουθήσει μια καλή ταινία. Νομίζω πως αυτή θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για όλους όσους εργάστηκαν για αυτή την ταινία.

Αυλαία και Πάμε

Νομίζω πως την εποχή αυτή ο Έλληνας έχει το γέλιο περισσότερη ανάγκη από ποτέ. Το χρειάζεται το dna του. Αυτό φιλοδοξούμε να επιτύχουμε και στην παράσταση «Να ζει κανείς ή να μη ζει» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, όπου συμμετέχω μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη και τον Παύλο Χαϊκάλη σε ένα ερωτικό τρίγωνο που ζει την καθημερινότητά του σε ένα «γνώριμο» γερμανοκρατούμενο περιβάλλον…

Smells like teen spirit

Δεν έχω υπάρξει φοιτητής σε κάποιο κρατικό ίδρυμα, αλλά έχω νιώσει πιστεύω την ανασφάλεια και τα άγχη του αρχάριου, τον καιρό που πήγαινα στη δραματική σχολή του Β. Διαμαντόπουλου. Φυσικά και είχα να αντιμετωπίσω απογοητεύσεις, ερωτικές ταλαιπωρίες, ματαιώσεις, πρακτικές δυσκολίες όπως πχ το να πληρώσω το ενοίκιό μου. Κάποιες φορές πράγματα τα οποία τώρα δεν με απασχολούν μου φαινόταν βουνό. Κάθε χρόνος όμως έχει τις δυσκολίες του. Απλά αυτές εναλλάσσονται. Πλέον σφάλματα και σκέψεις εκείνου του καιρού, τα βλέπω πιο «γλυκά», γιατί όταν είσαι νέος έχεις δικαίωμα να κάνεις λάθη. Όταν όμως προχωράς σε έναν τομέα και δεν είσαι στα πρώτα σου βήματα, τότε τα πράγματα γίνονται πιο αυστηρά. Οφείλεις να φέρεσαι πιο επαγγελματικά. Για να μην είμαι απόλυτος όμως, για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια λύση. Αρκεί να θέλει κανείς να τη δει. Έτσι λοιπόν, όταν με αγχώνει κάτι, αποστασιοποιούμαι για λίγο από αυτό, το παρατηρώ ως θεατής και επιστρέφω πιο «δυνατός».

---