My Campus.gr

Γιώργος Πυρπασόπουλος: Σε κατάσταση πρωτοβουλίας

Αυτήν την περίοδο βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για τις παραστάσεις του “Μια Τεράστια Έκρηξη”. Ένα θεατρικό σε κείμενο και σκηνοθεσία του Βασιλή Μαυρογεωργίου που, όπως εξηγούμε παρακάτω, γράφτηκε πάνω του. Στη διάρκεια του έργου περνάει από την εφηβεία και φτάνει μέχρι τα τριάντα, προσπαθώντας να ενηλικιωθεί. Ένας ρόλος που στάθηκε η αφορμή για να δούμε που βρίσκεται καλλιτεχνικά αυτή την εποχή, για την ταινία του που περιμένουμε την άνοιξη αλλά και να μιλήσουμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας τελευταία.


Περιέγραψέ μας το ρόλο σου.
Το έργο είναι σαν ένα ημερολόγιο. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος που θέλει να σώσει τη Γη από πτώση μετεωρίτη. Ονειρεύεται να γίνει ήρωας και παρακολουθούμε κάποια γεγονότα που συμβαίνουν στην περίοδο της εφηβείας του. Ξεκινάει ως έφηβος με όλες τις ανασφάλειες, τις επιθυμίες, τους φόβους. Θέλει να αποκτήσει μια ταυτότητα, έναν ρόλο στο κοινωνικό σύνολο, να γίνει αποδεκτός από τους υπόλοιπους, να ερωτευτεί, να σπουδάσει. Ένα ημερολόγιο ενός ήρωα που περνάει μέσα από διάφορες καταστάσεις και στο τέλος ενηλικιώνεται, αν και γι' αυτό δεν είμαι πολύ σίγουρος.

Το ζήτημα της ενηλικίωσης και του απογαλακτισμού είναι σοβαρό αλλά στις μέρες μας με την οικονομική κρίση γίνεται πιο δύσκολο να ζήσει κανείς μόνος του.
Όσο πιο αργά απογαλακτιστείς, τόσο πιο εξαρτημένος είσαι από το σπίτι σου. Και σ' αυτή τη ζωή αν είσαι εξαρτημένος με τέτοιο τρόπο, στην πρώτη δυσκολία που θα πρέπει να στηρίξεις μόνος σου τον εαυτό σου, μπορεί να χάσεις τη μπάλα. Δεν ωριμάζεις κιόλας, δεν προοδεύεις ως προσωπικότητα και δεν μπορείς να αναλάβεις κάποιες ευθύνες.


Η ανεργία και η ανασφάλεια γενικότερα όμως αποθαρρύνει και όσους θα τολμούσαν να ζήσουν μόνοι τους.
Εμείς επαγγελματικά ήμασταν συνηθισμένοι στην ανασφάλεια. Τελειώνει μια δουλειά και δεν ξέρεις τι θα κάνεις μετά. Το ψάχνεις και το συζητάς. Για άλλα επαγγέλματα είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Νομίζω ότι η κρίση θα γυρίσει κόσμο πίσω στο σπίτι αλλά μπορεί να οδηγήσει και ανθρώπους στη συγκατοίκηση, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει εδώ, με εξαίρεση την περίοδο των σπουδών.

Η συνεργασία με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου πως προέκυψε; Γνωριζόσασταν από πριν;
Με το Βασίλη συναντηθήκαμε σ’ ένα φεστιβάλ που λέγεται «24hour Plays», όπου δημιουργείς μια παράσταση σε 24 ώρες. Μαζεύονται σκηνοθέτες, συγγραφείς και ηθοποιοί και δημιουργούν ένα θεατρικό έργο των 30 λεπτών μέσα σ’ ένα 24ωρο, από τη σύλληψη της ιδέας, την πρόβα μέχρι και την τελική παρουσίαση. Εκεί γεννήθηκε και η σύλληψη της συγκεκριμένης παράστασης, του «Μια Τεράστια Έκρηξη». Ο Βασίλης είχε γράψει αυτό το κείμενο με αφορμή εμένα. Μ’ έναν τρόπο είναι γραμμένο πάνω μου. Επειδή συνεργαστήκαμε πολύ καλά τότε, είπαμε να το επεκτείνουμε και να το κάνουμε κανονικό θεατρικό. Έτσι προέκυψε η «Τεράστια Έκρηξη». Η συνεργασία με τον Βασίλη είναι πάρα πολύ ευχάριστη. Ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε την ίδια αντίληψη, παρόμοιο χιούμορ και όλο αυτό μοιάζει σαν σχολικός χαβαλές. Είναι πολύ ανοιχτός σε ιδέες και δουλέψαμε πολύ και με τους αυτοσχεδιασμούς, προτείναμε ιδέες, είναι μια ομαδική δουλειά.

Έχεις και δύο συμπρωταγωνίστριες που δε μοιράζονται απλώς δύο ρόλους…
Είναι η Μαρία Φιλίνη και η Κατερίνα Μαυρογεώργη. Τα κορίτσια υποδύονται από 15 ρόλους η καθεμία, γυναίκες, άντρες, γιαγιάδες. Παίζουν τους χαρακτήρες που περιβάλουν τον κεντρικό ήρωα σε διάφορες στιγμές της ζωής του.

Τι σε ενοχλεί περισσότερο σ’ αυτά που βλέπεις γύρω σου;
Η ελληνική κοινωνία έχει μείνει λίγο πίσω και όσον αφορά τις διακρίσεις με την έννοια του ρατσισμού και δε δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες. Είμαστε αρκετά πίσω σε σχέση με άλλες χώρες και σε ό,τι αφορά τηνκοινωνική  εξέλιξη και αντιμετωπίζουμε διαφορετικά και πολλά πράγματα. Έχουμε περιθωριοποιήσει πολύ κόσμο που έξω τον έχουν εντάξει και έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, θα χρειαστούν αλλαγές στις επόμενες γενιές. Επίσης, η χώρα χαρακτηρίζεται από μία άνευ προηγουμένου διαφθορά σε όλους τους τομείς, διαφορετική από αυτήν του εξωτερικού, όπου εκεί αφορά συγκεκριμένα στρώματα. Εδώ μεγαλώνεις μέσα σ’ αυτήν τη νοοτροπία. Όποιος θα πληρώσει την εφορία του χαρακτηρίζεται ως κορόιδο απ’ όλους. Την ίδια στιγμή βέβαια και το κράτος όχι μόνο σε θεωρεί εκ προοιμίου απατεώνα, σε προκαλεί και να το κλέψεις, αφού σε ληστεύει και το ίδιο με κάτι απαρχαιωμένους νόμους που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και συντεχνίες. Το σύστημα είναι σάπιο πολύ άσχημα και δεν είμαι αισιόδοξος για το κατά πόσο θα τη γλιτώσουμε.

Δεν είσαι μεγάλος αλλά δεν είσαι και στο ξεκίνημα, διανύεις μια περίοδο ωριμότητας. Καλλιτεχνικά που κατευθύνονται για σένα τα πράγματα;
Βρίσκομαι σε μια κατάσταση πρωτοβουλίας. Κι όταν μιλάω για πρωτοβουλίες εννοώ το να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου, να βρεθείς με δυο – τρεις ανθρώπους, να πεις «τι θέλουμε να κάνουμε; Πάμε να το ξεκινήσουμε». Για παράδειγμα, ήθελα να κάνω σινεμά, δε μου δινόταν η ευκαιρία να γίνει όπως το θέλω, οπότε το δημιούργησα μόνος μου. Έκανα μια δική μου παραγωγή, σκηνοθέτησα, έπαιξα ο ίδιος, είχα όλη την επίβλεψη.

Πότε θα τη δούμε;
Μάλλον την Άνοιξη. Λέγεται “Forever”, είναι βασισμένη σ' ένα θεατρικό έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου. Παρακολουθούμε το εικοσιτετράωρο ενός ζευγαριού στη σουίτα ενός ξενοδοχείου. Η ταινία αναφέρεται στην καταπίεση των σχέσεων.

Τον ελληνικό κινηματογράφο πως το βλέπεις;
Πηγαίνει καλά και πιστεύω ότι θα πάει και καλύτερα. Έχει μια εξωστρέφεια και προσελκύει και το ενδιαφέρον των ανθρώπων από το εξωτερικό. Είναι μια ευκαιρία γενικά για τις τέχνες. Όπου υπάρχει πίεση και στρίμωγμα, γίνονται πράγματα. Έχεις φτάσει πλέον στην αλήθεια του πράγματος και δεν μπορείς να πεις τίποτε άλλο εκτός από αλήθεια. Θέλω να πιστεύω ότι σε ό,τι αφορά τις τέχνες θα γίνουν σημαντικά βήματα.

---