My Campus.gr

JIM PARSONS: Μια... φανταστική συνέντευξη!

Τα πάντα φαντάζουν ιδανικά: έχουμε πλυθεί, έχουμε λουστεί, έχουμε φορέσει μόνο το άρωμά μας και στο διπλό μας κρεβάτι δε μας περιμένει κανείς- το τέλειο σκηνικό για τον απόλυτο ύπνο. Στο πίσω μέρος του μυαλού, ένας μικρός ενοχλητικός αστερίσκος μας υπενθυμίζει την «υποχρέωση» της παρουσίασης του τηλεοπτικού Sheldon Cooper. Διεπόμενοι από άκρα επαγγελματικότητα, διαγράφουμε νοητά τον αστερίσκο και ξαπλώνουμε στο κρεβάτι. Λίγο πριν παραδοθούμε στην αγκάλη του Μορφέα, προλαβαίνουμε να ψιθυρίσουμε “πιστεύω στα θαύματα”…

Κείμενο: Δημήτρης Πετρίδης

(Το σκηνικό είναι τέλειο: ο Sheldon κάθεται στο «σημείο» του στον καφέ δερμάτινο καναπέ κι εμείς δίπλα του. Μιας και είναι Πέμπτη, έχουμε παραγγείλει κινέζικο. Η απουσία του Leonard μας δίνει την ευκαιρία για μια εκ βαθέων συνέντευξη.)

Λοιπόν Jim, για πες για παιδική ηλικία κτλ. Συνοπτικά, ε;
Βεβαίως. Γεννήθηκα το 1973- είμαι δηλαδή 38 ετών, μου φαίνεται;- στο Τέξας. Στα 6 μου πρωταγωνίστησα ως… πουλί, ένας ταιριαστός ρόλος αν αναλογιστούμε το παράστημά μου, στην παιδική παράσταση “Elephant’s child” κι εκεί γύρω στη σκηνή 17, στο σημείο όπου άνοιγα για πρώτη φορά τα φτερά μου, αποφάσισα πως θέλω να τ’ ανοίξω και στην υποκριτική όταν μεγαλώσω.
Και μετά σε επιλέξανε για να παίξεις στο “The Big Bang Theory”;
Όχι, μετά πήγα στο Oak High Scholl, όπου ανεβάσαμε το “Noises Off”. Ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα αληθινός στη σκηνή, ένιωσα να…
Και μετά σε επιλέξανε για να παίξεις στο “The Big Bang Theory”;
Όχι, στη συνέχεια πήγα στο University of Houston. Εκεί, σε 3 χρόνια υποδύθηκα 17 διαφορετικούς ρόλους!
Ε, και μετά σε πήρανε για να παίξεις στο “The Big Bang Theory”…
(Λίγο ενοχλημένος). Όχι! Μα γιατί βιάζεστε τόσο πολύ;
(Με δασκαλίστικο ύφος) Γιατί, helooo, τα όνειρα δε διαρκούν παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα…
(Ηρεμεί). Τέλος πάντων, πού είχα μείνει; Α, ναι. Στο 2001: εκείνη τη χρονιά αποφοίτησα από το ειδικό, διετές πρόγραμμα του Πανεπιστημίου του San Diego, στο οποίο είχαμε γίνει δεκτοί μόνο εγώ κι άλλοι έξι.
(Χασμουριόμαστε επιδεικτικά) Boring- boring…
(Απτόητος) Σπούδασα κλασικό θέατρο. Μάλιστα, ο φημισμένος σκηνοθέτης Rick Seer, που ήταν δάσκαλός μου, με είχε χαρακτηρίσει ως “ιδιάζουσα προσωπικότητα και πολύ ταλαντούχο”. Ανησυχούσε, βέβαια, για το αν και κατά πόσον μπορώ να προσαρμοστώ στις απαιτήσεις ενός κλασικού ρόλου, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να με δοκιμάσει σε πολλούς από αυτούς.
(Σοβαροφανές ύφος) Σ’ αυτό το σημείο, επίτρεψέ μας να σου κάνουμε μια ερώτηση διαφορετικής «υφής»- αργεί πολύ ακόμα το “The Big Bang Theory”;
Όχι και τόσο. Αφότου τελείωσα το πανεπιστήμιο εγκαταστάθηκα στη Νέα Υόρκη. Συμμετείχα σε πλειάδα off- Broadway παραστάσεων, καθώς και στην πολυσυζητημένη διαφήμιση των Quiznos, στην οποία έκανα έναν άνθρωπο που είχε μεγαλώσει δίπλα σε λύκους και συνέχιζε να θηλάζει από τη μητέρα- λύκαινα ακόμα και στην εφηβεία του. Απίστευτο;
(Με προσποιητό ενθουσιασμό) Απλά απίστευτο; Με το ζόρι συγκρατούμε τον οργασμό μας…
Έπειτα συμμετείχα στην ταινία “Judging Amy”, όπου «πρωταγωνιστή» δε μ’ έλεγες, και στη δημοφιλή σειρά “Ed”. Ακολούθησαν το “Garden State” και καμιά 30αριά αποτυχημένες οντισιόν για τα πιλοτικά επεισόδια διαφόρων σήριαλ. Η πρώτη επιτυχημένη ήταν αυτή στο “The Big Bang Theory”.
(Τιναζόμαστε σα να μας χτύπησε κεραυνός, αποφεύγοντας την άκρως επικίνδυνη παγίδα του «ύπνου μέσα στον ύπνο») Επιτέλους! Το “The Big Bang Theory”. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτό.
(Ψυχρά) Όχι.
(Ξεκαρδιζόμαστε στ’ αμήχανα γέλια) Α ρε Jim Parsons, ακόμα και σ’ αυτήν την ονειρική συνέντευξη είσαι σκέτο όνειρο… Τώρα άνοιξε το στόμα σου και σχημάτισε λέξεις που να σχετίζονται με το “The Big Bang Theory”.
Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το σενάριο. Μόλις το διάβασα, απείλησα τον ατζέντη μου πως θα του κάνω λοβοτομή με κατσαβίδι και χωρίς αναισθητικό, αν δεν καταφέρει να μου εξασφαλίσει οντισιόν. Παρόλο που δεν έβλεπα καμία ομοιότητα μεταξύ εμού και του Sheldon, αισθάνθηκα μια ακαταμάχητή έλξη.
Ο Chuck Lorre, εις εκ των δημιουργών της σειράς, έμεινε εντυπωσιασμένος από τις κινήσεις σου και τον τρόπο που ερμήνευσες εν γένει τον Sheldon, που δήλωσε ενθουσιασμένος στους συνεργάτες του “αυτό - εννοώντας το παίξιμό σου- δε διδάσκεται”.
Σταματήστε… Με κάνετε να κοκκινίζω…
Κοκκίνισε τώρα που μπορείς, γιατί όταν πεθάνεις θα μπλεδιάσεις. (Γελάμε μόνοι μας σε σημείο παράνοιας). Χαχαχα- τι σε λέει το χιούμορ μας;
Τίποτα. Να του πείτε να μιλάει πιο δυνατά…
(Ενοχλημένοι) Αυτή η πλήρως ανεδαφική και απραγματοποίητη συνέντευξη έχει αρχίσει να μας εκνευρίζει… Αληθεύει ότι μετά τα δύο συνεχή Emmy και τη Χρυσή Σφαίρα που κέρδισες, το νέο σου συμβόλαιο προβλέπει 200.000 δολάρια ανά επεισόδιο συν κάποιο ποσοστό επί των κερδών της σειράς;
Αλήθεια είναι. Όπως επίσης και ότι πολλοί κριτικοί εδώ στην Αμερική θεωρούν την ερμηνεία μου εφάμιλλη των καλύτερων του Buster Keaton. Και προσθέτουν ότι μοιάζει ο ρόλος κι εγώ να είμαστε ένα.
(Βγάζουμε τη χολή μας και του τη δίνουμε) Κράτα λίγο…
(Μπερδεμένος) Τι είναι αυτό;
Χολή. Όπου να ’ναι θ’ αρχίσει να στάζει.
Πότε;
Τώρα- αρκετοί ισχυρίζονται ότι η ερμηνεία σου δεν είναι κάτι το φανταστικό, για τον απλούστατο λόγο ότι έτσι είσαι κι εσύ στην προσωπική σου ζωή. Άρα, μήπως είσαι ένα με το Sheldon ακριβώς επειδή δε διαφέρετε καθόλου;
Ντριινννν!
“Ντριννν;” Τι σόι απάντηση είναι αυτή;
Ντριινννν! Ντριιννννν!!!
Σταμάτα! Μας τη σπας. Μια δύσκολη ερώτηση σου κάναμε όλη κι όλη και την αποφεύγεις.
Το ξυπνητήρι είναι ρε ηλίθιοι, όχι η απάντηση! Πώς διάολο το είπατε πιο πάνω; Heloooo, τα όνειρα δε διαρκούν παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα!

---