Οδηγός επιβίωσης φοιτητών: Κεφάλαιο #exetastiki

«Πρόγραμμα Εξεταστικής Εαρινού εξαμήνου 2017» έλεγε ο τίτλος του pdf και εγώ τον κοιτούσα προσπαθώντας να καταλάβω πως πέρασε τόσο γρήγορα το εξάμηνο.
Αυτό έγινε ένα μήνα πριν. Σήμερα έδωσα το πρώτο μου μάθημα. Η μέρα μου δεν είχε κάτι αξιοσημείωτο το οποίο θα προκαλούσε σε κάποιον υστερικό γέλιο, κάθε άλλο, υπάρχουν άτομα στα οποία θα προκαλούσε υστερικό κλάμα. Και όταν λέω άτομα, εννοώ άτομο, εμένα.

Ας το πάρουμε από την αρχή…

Wakey, wakey! Eggs and anxiety!

Υπό φυσιολογικές συνθήκες μια ώρα το πρωί είναι αρκετή για να ξυπνήσω 100/100, να ετοιμαστώ και να είμαι στην σχολή στην ώρα μου. Όχι όμως σε περίοδο εξεταστικής. Σε περίοδο εξεταστικής που λες, όσο λιγότερο χρόνο έχω, τόσο πιο γρήγορα ετοιμάζομαι και τόσο λιγότερο σκέφτομαι την εξέταση. Και όσο λιγότερο σκέφτομαι την εξέταση τόσο λιγότερο αγχώνομαι.
Παρόλα αυτά πάντα αγχώνομαι, είτε έχω διαβάσει καλά (εδώ γελάμε) είτε όχι. Θα έλεγε κανείς πως αν η αποτυχία είναι σίγουρη δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Ε, λοιπόν ο εγκέφαλος μου δεν το αντιλαμβάνεται αυτό το κόνσεπτ. Οπότε ο στομαχόπονος, ο πονοκέφαλος, η ζαλάδα, ο εμετός είναι η προετοιμασία μου το πρωί πριν την εξέταση.

giphy

Move bitch get out the way!

Αν υποθέσουμε πως το άγχος δεν με έκανε να κοιμηθώ πάλι ώστε να μην πάθω έμφραγμα, η απόσταση από το σπίτι μου μέχρι την σχολή θα μπορούσε άνετα να είναι ένας από τους κύκλους της κόλασης του Δάντη. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο όλος ο κόσμος μοιάζει να προχωρά σε πιο αργούς ρυθμούς από ότι συνήθως. Δεν είναι μόνο οι γιαγιάδες, ούτε η παρέα των πέντε ατόμων που νομίζει πως πρωταγωνιστεί σε ταινία και είναι αναγκαίο να προχωράνε όλοι στην ίδια ευθεία πιάνοντας όλο το πεζοδρόμιο. ΌΛΟΙ περπατάνε εκνευριστικά…. αργά!

Ότι ας πούμε όλοι ξύπνησαν την μέρα αυτή και σκέφτηκαν «Ας βγω έξω να περπατήσω χωρίς σκοπό και να κλείνω τον δρόμο στους υπόλοιπους πεζούς» ή «Αχ, θέλω να φάω αλλά δεν ξέρω τι. Να πάρω τυρόπιτα ή λουκουμά;». Και εγώ που θέλω απλά να πάρω ένα νερό ή έναν καφέ; Τι κάνω; Θα σου πω εγώ! Σε κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του μπροστινού μου( τον οποίο θα αποκαλέσουμε βραδύποδα) προσπαθώ να συγκρατήσω την οργή μου.

giphy (1)
Το λεωφορείο ή αλλιώς η ολοδική μου ζωντανή σαπουνόπερα

Κατάφερα να περάσω τους βραδύποδες και να μπω στο λεωφορείο. Και πάνω που νόμιζα πως ήταν από τα χειρότερα παραδείγματα ανθρώπων αντιλαμβάνομαι πως ξέχασα την χειρότερη κατηγορία όλων. Είναι αδίστακτοι, είναι εριστικοί, είναι ασέβαστοι και έχουν ανεξήγητα ποσοστά ενέργειας και χαράς. Είναι η αντροπαρέα που έχει πιάσει τις πίσω θέσεις του λεωφορείου και φωνάζει σαν να βρίσκεται στο γήπεδο, είναι τα κορίτσια τα οποία γελάνε σαν ύαινες κάθε 15 δευτερόλεπτα, είναι αυτό το άτομο το οποίο μιλάει συνεχώς στο τηλέφωνο, δυνατά, για να ακούσουν όλοι πως το έτερον του ήμισυ τον κεράτωσε ή πως η γιαγιά Μαρία μπέρδεψε πάλι το κοντρόλ της τηλεόρασης με αυτό του ερκοντίσιο και έπαθε ψύξη.

Είναι ακόμα και δύο διαφορετικές παρέες που αποφάσισαν πως 7μιση το πρωί είναι η κατάλληλη ώρα για νέες γνωριμίες ακόμα και αν κάθονται σε απόσταση 2 μέτρων η μια από την άλλη. Όλοι αυτοί μας φέρνουν στα πρόθυρα απόπειρας δολοφονίας.

giphy (2)
Ο μηδενισμός, του μηδενισμού…

Έφτασα  στην σχολή χωρίς να σκοτώσω κάποιον, έχω βρει την αίθουσα και έχω ήδη κάτσει στην πρώτη θέση που βρήκα μπροστά σου. Και τώρα αναμονή. Παρατηρώ πως οι διπλανοί μου μαντεύουν τι θέματα θα πέσουν, κάποιοι έχουν ανοίξει τις σημειώσεις τους και ρίχνουν μια τελευταία ματιά. Κάνω το ίδιο, αλλά είναι τόσες πολλές που απλά τα περνάω όλα σε 2 λεπτά με την ψευδαίσθηση ότι αν πέσουν θα τα θυμάμαι. Με μισή ώρα καθυστέρηση και το πάτωμα να έχει υποχωρήσει από τις νευρικές κινήσεις των ποδιών μου, έρχεται ο καθηγητής με τα θέματα.

Ξεκινάω να τα διαβάζω. Τα ξαναδιαβάζω άλλες 10 φορές μέχρι να καταλάβω πως είμαι όντως στη σωστή αίθουσα εξέτασης και αρχίζουν να μου έρχονται οι λύσεις. «Το έχεις!»

Η συγκέντρωση μου αποσπάται από τον καθηγητή ο οποίος φωνάζει για 28η φορά πως όποιος αντιγράψει θα μηδενιστεί. «Ποιος αντιγράφει;;;» σκέφτομαι με το αφελές μυαλουδάκι μου. «Δεν αγχώνονται; Μόνο εγώ ιδρώνω και κοιτάω γύρω μου σαν να έχω κάτι να κρύψω;». Το ξεχνάω γρήγορα και συνεχίζω να λύνω τα θέματα. Κάπου στα 90 λεπτά έχω τελειώσει. Σηκώνομαι, φτιάχνω τα ρούχα μου, και πριν κάνω ένα βήμα ρίχνω κάτω τα χαρτιά μου. Τα σηκώνω και ρίχνω τα στυλό. Οκ, με κοιτάνε μόνο 15 άτομα. Δίνω το γραπτό στον μεταπτυχιακό ο οποίος με κοιτάζει με βλέμμα ανάμεικτο με συμπόνια και αποδοκιμασία και αποχωρώ.

5jKGMTV
Όλα πλέον έχουν επανέλθει στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Έχω ηρεμήσει, δεν πονάω, ούτε έχω νεύρα. Ανοίγω την τσάντα μου, βάζω την μπαταρία  στο κινητό, το ενεργοποιώ, το βγάζω από το αθόρυβο και κοιτάζω το πρόγραμμα. Πέμπτη 9/6 Γραμμική Άλγεβρα.

Ένα δάκρυ κυλάει καθώς μπαίνω στο λεωφορείο. Από το ραδιόφωνο ακούγεται:

«This summer’s gonna hurt like a mothefucker…»


Διάβασε με στο mycampus@csialma Άκουσε με στο radiopofpp@PotBlack:702