Συνέντευξη | Πάνο Μουζουράκη είσαι ένας μποέμ πρίγκιπας

Ο Πάνος Μουζουράκης αγαπήθηκε όσο λίγοι καλλιτέχνες μέσα από τη μουσική του και μέσα από τις ερμηνείες του ως ηθοποιός. Αιτία; Η ιδιαίτερη persona του, η τρέλα, το ταλέντο, η χαρακτηριστική του φωνή, το χιούμορ, η ευγένειά του και το καθαρό του βλέμμα.  Μετά τη συμμετοχή του ως κριτής στο The Voice, τον γνωρίσαμε καλύτερα, ενώ πείστηκαν και οι πιο αυστηροί κατακριτές του ότι πρόκεται για το πιο cool ατομάκι της showbiz.

Λίγο πριν κυκλοφορήσει το νέο του δίσκο σε συνεργασία με τον Μανώλη Φάμελλο, μας μίλησε για τα πάντα.

 

Ήμουν φοιτήτρια την εποχή που εμφανιζόσουν στις μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης. Τι έχεις κρατήσει από τα χρόνια του Funkey, του Παπαγάλου, του Ταξιδού;

Τους φίλους μου. Ήταν τόσο αθώες και rock’n’roll εποχές. Είδες, το rock’n’roll όταν το ζεις δεν το αντιλαμβάνεσαι. Μετά μεγαλώνεις και, κοιτώντας πίσω, το καταλαβαίνεις. Ήταν πάρα πολύ όμορφα, εννοείται ότι έχω κρατήσει επαφές με το μέντορά μου που με έβαλε για πρώτη φορά να τραγουδήσω επαγγελματικά σε μαγαζί τον Φρανσουά, με τον Αντώνη το Βέλλιο που ακόμη παίζει επάνω με τους Sleepin Pillow και με άλλες μπάντες. Γενικότερα υπάρχει επαφή. Σκέψου ότι το δεύτερο δίσκο μου, τον ιπτάμενο δίσκο τον ενορχήστρωσε ο Κώστας Μαδεμλής, ο κιθαρίστας με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει μαζί, καβαλιώτης φοιτητής τότε στη θεσσαλονίκη. Από εκεί ξεκινήσαμε για να φτάσουμε να μου ενορχηστρώσει το δίσκο που είχε μέσα το «Φίλα με ακόμα» και άλλα 11 εξαιρετικά τραγούδια που δεν ακούστηκαν τόσο, αλλά δεν πειράζει. Το ξέρεις ότι έχω γράψει ένα τραγούδι για την αιώνια διαμάχη ανάμεσα σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Το ποντίκι του Βορρά.

Τι δουλειές έχεις κάνει στη ζωή σου εκτός από αυτές που ξέρουμε;

Δούλευα delivery σε μια πιτσαρία, τη Familian στην οδό Γαμβέτα. Τάισα πολύ κόσμο. Εpίσης κόλλαγα τα αυτοκόλλητα του κλειδαρά, αλλά όχι για πολύ καιρό επειδή το θεωρούσα δουλειά που είχε μέσα ένα επαναμβανμενο pattern και είχε και λίγο κακία μέσα γιατί έπρεπε να κολλάς τα χαρτάκια του κλειδαρά πάνω από το τηλέφωνο του άλλου κλειδαρά και μετά ο άλλος κλειδαράς κόλλαγε πάνω από τα δικά σου. Γινόταν ένας τέτοιος πόλεμος. Εσένα το μεροκάματό σου έβγαινε ουσιαστικά επειδή 2 άνθρωποι δεν μπορούσαν να τα βρούνε και να μoιραστούν κάπως την πελατεία τους, οπότε το σταμάτησα αυτό.

Πώς σε βοήθησαν αυτές οι δουλειές να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα;

Όλοι επηρεαζόμαστε από όλα τα πράγματα που συμβαίνουν στηζωή μας. είτε το αντιλαμβανόμαστε με υπερβολικλη εκδήλωση χαράς, είτε πέφτουμε σε κατάθλιψη είτε περνάει από πάνω μας χωρίς να εκδηλωθεί σωματικά ή συναισθηματικά. Το γεγονός ότι έχω δουλέψω delivery μου έχει αφήσει το κουσουρι ότι δεν υπάρχει να έρθει delivery και να μην αφήσω ένα φιλοδώρημα που να χαμογελάσει ο άλλος. Καταλαβαίνω πόσο δύσκολη δουλειά είναι. Θυμάμαι έναν πελάτη, τελευταία παραγγελια ήταν πάντα αυτός, δε θέλω να τον χαρακτηρίσω. Περίμενε την ώρα που είχαμε κάνει ταμείο, είχαμε κλείσει τα πάντα. Έπαιρνε στη μία παρά δύο, παρήγγελνε μία πίτσα, την πιο φθηνή που εκανε 790 δραχμές, κάτι τέτοιο, που τα ρέστα ήταν ένα δεκάρικο, τίποτα δηλαδή και έμενε στον 5ο όροφο μιας πολυκατικίας χωρίς ασανσέρ και αφού πήγαινες και ήξερε ότι θα ενέβεις και τους πέντε ορόφους, θα του δώσεις τη γαμωπίτσα, θα σε κοιτούσε με ένα υποτιμητικό ύφος και θα περιμένει εκείνο το γαμημένο το 10δραχμο. Αυτό με τα τα φιλοδωρήματα είναι μεγάλο θέμα. Ας πούμε στο σούπερ μάρκετ γιατί δεν αφήνει φιλοδώρημα. Εκεί δε σε εξυπηρετεί η κοπέλα; Γιατί στον πακετά κάποιοι αφήνουν ένα ευρώ και στη σερβιτόρα το 5ευρω; Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει το μπουρμπουάρ. Ο άλλος πέρασε μέσα από βροχές, χιόνια πάνω στο παπάκι για να σου φέρει την πίτσα και μπορεί να μην του δώσεις και τίποτα και την κοπέλα που πέρασε μέσα απο τρία τραπέζια για να σου φέρει το ποτό από το μπαρ στο πάσο σου τη μεταχειρίζεσαι πιο ευνοϊκά.

Το παράπονο ενός πρώην ντελιβερά! (γέλια) Είναι μια άδικη συμπεριφορά, θα καταγραφεί για να την ακούσει ο κόσμος εκεί έξω για να αλλάξει η αδικία.

Και φαντάζεσαι τώρα αντί να δίνουν περισσότερα στους ντελιβεράδες να δίνουν λιγότερα στις σερβιτόρες. Ελπίζω να μην τους πάρω στο λαιμό μου γιατί και αυτή είναι μια δύσκολη δουλειά και δεν πληρώνεται όσο θα ‘πρεπε.

Κάνω την ίδια ερώτηση σε όλα τα άτομα που φιλοξενούμε στις συνεντεύξεις μας. Επειδή απευθυνόμαστε σε φοιτητές που τώρα χτίζουν το μέλλον τους και προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους, θέλουμε να μας πεις κι εσύ που τα έχεις καταφέρει μια χαρά ποια είναι η δύναμή σου; Ποιο είναι το μυστικό, η συμπεριφορά το χάρισμα, που ξεκλείδωσε τη δική σου επιτυχία;

Φαντάζομαι ότι ήταν η κωλοφαδρία. Έχω αρχίσει να πιστεύω στο κάρμα, όχι ότι είμαι πολύ καλός άνθρωπος, αλλά όποτε κάνω καμιά βλακεία προσπαθώ να κάνω κάτι καλό για να μου συγχωρεθεί από το σύμπαν. Είναι λίγο Πάολο Κοέλιο τα πιστεύω μου, πιστεύω ότι οτιδήποτε ζητήσεις από το σύμπαν θα στο δώσει κι άμα δε στο δώσει απευθείας, είναι επειδή είναι πάρα πολύ απασχολημένο με το να εκπληρώνει τα δικά μου όνειρα αυτόν το καιρό (γέλια)

Δεν θεωρείς δηλαδή ότι έχεις προσπαθήσει πολύ ή δε θυσίασες κάτι;

Αν καθόσουν και τα έβαζες όλα μαζί, τις ώρες που έχω δουλέψει, που έχω γρατζουνίσει την κιθάρα μου ή που έχω κάτσει να σκεφτώ ένα στίχο και να γράψω, ναι, αλλά δεν είναι, ουσιαστικά, κόπος αυτός γιατί ήταν μέσα στη χαρά της δημιουργίας και κάτι που το έκανες με τόσο ενδιαφέρον. Πάντα, όταν βαριόμουν, σταματούσα να ασχολούμαι, οποτε ποτέ ουσιαστικά δεν πρόλαβε να με κουρίσει γιατί ημουνα πολύ τεμπέλης για να κουραστοώ.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα όμορφα πράγματα συμβαινουν σε χαρισματικούς ανθρώπους, δεν είναι τίποτα τυχαίο.

Εγώ πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε κάποιο χάρισμα. Μπορεί να μην είναι στο τραγούδι, στην υποκριτική… εγώ ήμουν κωλόφαρδος γιατί χωρίς να το ψάξω το βρήκα ή μάλλον μπόρεσα να είμαι καλός σε κάτι που το ήθελα πάρα πολύ. Οι πιο πολλοί δεν ψάχνουν να βρουν τι είναι αυτό που πραγματικά τους γεμίζει, τι είναι αυτό που θέλει η ψυχούλα τους αυτό το οποίο στο οποίο θα είναι καλοί.

Απλά με το τργούδι είναι πολύ εύκολο όλο αυτό. Αυτή τη στιγμη είναι άπειρες οι αιτήσεις στο The Voice, στο X Factor στο Star Academy. Βλέπεις ότι όλοι θέλουν να γίνουν ή τραγουδιστές είτε ηθοποιοί, γιατί είναι ωραία τα φώτα της δημοσιότητας και είναι ωραίο να διεκδικεις αυτά τα 15 λεπτά που σου υποσχέθηκε ο Andy Warhol. Αυτα τα φώτα δε συνδυάζονται με όλα τα επαγγέλματα, οπότε εσύ μπορεί να μπερδεύεις το χάρισμά σου με αυτό το είδωλο που δηιουργείται στο χώρο αυτό. Γιατί τα πρότυπά μας, όπως και να το κανουμε, για εμένα ήταν ο Ελβις για τα κορίτσια η Μαντόνα τώρα είναι ο Ρόμπι Γουίλιαμς. Είναι λογικό, αυτό θέλεις όταν τρως στη μάπα όλη μέρα μουσική και ταινίες.

 

Νομίζω ότι πλέον οι συμμετέχοντες σε σε ένα ταλεντ σόου έρχονται συνειδητοποιημένοι ότι δε γίνεται όλοι να βρουν ένα δρόμο, περισσότερο είναι και μια δοκιμασία μια εμπειρία.


Ναι νομίζω ότι τα περισσότερα παιδιά έχονται συνειδητοποιημένα. Βέβαια, υπάρχει το συγκινησιακό κομμάτι μέσα στο παιχνίδι, δένονται με όλη τη δοκιμασία γιατί είναι και λίγο ταλαιπωρία. Ημασταν μέσα στο χειμώνα, οι εγκαταστάσεις ήταν καινούργιες. Μέχρι να λειτουργήσουν όλα 100% υπήρξαν και μέρες που φάγαμε λίγο κρύο. Μετά τους ζητούσαν να κάνουν γυρίσματα, να διαφημίσουν προϊόντα μαλλιων, τέλος πάντων μέσα από αυτή τη διαδικασία και όταν είσαι μια ομάδα 128 ατόμων στον ίδιο χώρο στο ίδιο κυλικείο, ψιλοδένεσαι, κάνεις τι παρέες σου και όταν έρθει η στιγμή να αποχωρήσεις, όλο αυτό το σκηνικό που για σένα τελείωσε, οχι τόσο για τη νίκη αλλά για το σκηνικό, είναι λίγο στενάχωρο.

Θέλω να σου πω ότι τουλάχιστον οι δικοί μου οι «τυμπανιστές» έχουν δεθεί πολύ μεταξύ τους. Τα περισσότερα παιδιά που φύγανε στα battles ή στα πρώτα knockouts συνεχίζουν και επιστρεφουν στα γυρίσματα και κάθονται backstage συζητάνε, εχουμε επαφή, προθές πήγαμε 8-9 τυμπανιστές σε ένα live στο Χολαργό, χθες πάλι πήγαμε όλοι μαζί σε ένα live. Έχει πλάκα, είναι καλά παιδια και κάνουμε ωραία παρέα

 

Θα δώσεις μάχη για να επικρατήσει η ομάδα σου αυτό το έχουμε καταλάβει από τα auditions ακόμη. Πόσο ανταγωνιστικός είσαι γενικά, αντέχεις και την ήττα;

Μεγαλύτερη σημασία έχει να κερδίσει ο καλύτερος, δε με ενδιαφέρει να κερδίσω, με ενδιαφέρει να μη χάσω (γέλια). Στη νίκη είμαι πολύ νορμάλ άνθρωπος, στην ήττα το χάνω.

Με το Voice βλέπεις να έχει αλλάξει ο τρόπος που επικοινωνέι το κοινό μαζί σου, έχεις γίνει πιο οικείος;

Αυτό που υπήρχε, αυτήν την ευλογία που ένιωθα να έρχεται αγάπη προς το μέρος μου από κόσμο που δεν ήξερα, έχει μεγεθυνθεί. Το άλλο είναι ότι έχω ακούσει από πολύ κόσμο ότι άτομα που δε με γουστάρανε με έιδανε ξαφνικά και λένε «δεν του το ‘χα του Μουζουράκη, είναι γαμώ. Πράγμα που σημαίνει ότι εσείς οι δημοσιογράφοι που τόσο καιρό μου παίρνατε συνεντεύξεις, είχατε βγάλει λάθος εικόνα στον κόσμο.

Σε έχουν συμπαθήσει πολύ και οι μαμάδες μας πρέπει να σου πω.

Αυτό από παλιά το έλεγα. Είμαι σαν επιτραπέζιο παιχνίδι, από 7-99 ετών.


  

Ακούσαμε το εξαιρετικό «Μη βιαστείς» σε στίχους και τη μουσική υπογράφει ο Θάνος Παπανικολάου. Πώς το διαχειρίζεσαι όταν βγάζεις ένα νέο κομμάτι; Παρακολουθείς με αγωνία να δεις πώς θα τα πάει όπως όταν ένας γονιός στέλνει το παιδί του στο σχολείο πρώτη φορά ή το αφήνεις να ταξιδέψει ελεύθερο;

Ανάλογα το τραγούδι και ανάλογα την κατάσταση που βρίσκομαι. Κάποια τραγούδια μου ακολουθήσανε μια πορεία μόνα τους και δε χρειάστηκε να πω δεύτερη κουβέντα, όπως το “Φίλα με ακόμα”. Το θέμα είναι μετά το “Φίλα με ακόμα” τι κανεις. Οπότε, στον επόμενο δίσκο ήμουν πολύ τυχερός που είχα το εξαιρετικό Μαντάμ του Παντελή Αμπαζή που μου έκανε την τιμή να το τραγουδήσουμε παρέα, οπότε κι αυτό ήταν κάτι εύκολο να περάσει. Κάποια στιγμή που έκανα τις “Πλημμύρες” βίντεο κλιπ, που είναι ένα πιο δύσκολο και ιδιαίτερο τραγούδι, ήταν κάτι το οποίο χρειάστηκε αρκετά να κάθομαι από πάνω του και να λέω μα γιατί, είναι τόσο ωραίο τραγούδι και βίντεο κλιπ. Βέβαια, δεν έχω κάπιον ιδιαίτερο τρόπο να το βοηθήσω και ούτε είμαι από τους ανθρώπους που θα σηκώσουν το τηλέφωο να πάρουν τα ραδιόφωνα και να ζητάνε χάρες. Το βλέπεις και μετά από λίγο συνειδητοποιείς ότι αν κάτι είναι να φύγει θα έφευγε από μόνο του. Υπάρχουν κάποια άλλα τραγούδια όπως ο “Στόχος” από τον προτελευταίο ομότιτλο δίσκο, ένα τραγούδι που δεν έχει παιξει ποτέ στα ραδιόφωνα, εκτός ίσως από την Κύπρο κι όμως, έιναι ένα από τα τραγούδια που δεν μπορώ να κάνω live χωρίς να το πω γιατί θα με λιντσάρουν. Έχει συνδεθεί τόσο ο Στόχος με εμένα και θεωρώ ότι είναι η ναυαρχίδα των τραγουδιων που έχω γράψει εγώ.

Το ότι δεν περπάτησε ήταν ο λόγος που μετά το «Στόχο» σταμάτησα να γράφω και άρχισα να τεμπελιάζω λίγο και ευτυχώς βρέθηκε η καλή διάθεση του Θάνου του Παπανικολάου να γάψει αυτό το τραγούδι, το μη βιαστείς, το οποίο θα σε παρακαλούσα την επόμενη φορά που θα το ακούσεις να μην έχει στο μυαλό σου μια σχέση έναν έρωτα αλλά τη σχέση γονιού παιδιού.

 

(Μη βιαστείς)

 

 

Ετοιμάζεις νέο δίσκο με τον Μανώλη Φάμελλο σε στίχο μουσική και ενορχήστρωση. Μίλησέ μας για αυτήν τη συνεργασία.

 

Εϊμαι πάρα πολύ χαρούμενος, όλο αυτό ξεκίνησε από το “Χρυσό αυγό” που μπήκε στον προγούμενο δίσκο σαν έξτρα τραγουδι. Εκεί του έριξα την πρόταση ¨Μανώλη επειδή μου αρέσει πάρα πολύ ο ήχος σου και ο τρόπος με τον οποίο ενορχηστρώνεις, αν δε θα σε πείραζε θα ήθελα να κάνεις παραγωγή και ενορχήστρωση στον επόμενο δίσκο μου” μου λέει “δε θα με πείραζε καθόλου, θα με ενδιέφερε πάρα πολύ” και με ρώτησε αν έχω τραγούδια έτοιμα, λέω “όχι δεν έχω γράψει κάτι” μου λέει “σε πειράζει να σου γράψ εγώ;” εγώ χάρηκα υπερβολικά ήμουν σε περίοδο έλλειψης έμπνευσης και χρόνου και μέσα στο καλοκαίρι ο Μανώλης έγραψε 11 τραγούδια τα οποία είναι πραγματικά σα να με διάβασε και έγραψε πάνω μου τελείως και είναι κάτι το οποίο θα ήθελα να είχα γράψει εγώ.

 

(Χρυσό Αυγό)

 

Σε τι στάδιο βρίσκεται ο δίσκος;

Είμαστε προπαραγωγή, την επόμεη εβδομάδα μπαίνω να γράψουμε φωνές. Δύο από τα τραγουδια τα παίζω ήδη στο live και το ένα σαν teaser. Το πρώτο, το «Φωτόσπαθο» ήδη έχει πάρα πολύ καλή απήχηση, είναι το τραγούδι για εκείνο τον κακό τον άθρωπο που θέλει να βγει έζω και να τα ξηλώσει όλα με το κόκκινο το κακό το φωτόσπαθο όχι το καλο το λουλακί των Τζεντάι αλλά το άλλο των Σιθ. Θέλει να τα διορθώσει όλα γιατί τον έχουνε τρελάει. Ειναι αυτός ο κακός ο άνθρωπος που όλοι κρύβουμε μέσα μας και ξέρεις ότι όλοι μπορεί να γυρίσουμε πολυ εύκολα στη σκοτεινή πλευρα. Και τον περιγράφει τόσο ωραία ο Μανώλης Φάμελλος, γενικά όλα τα τραγούδια περιγράφουν έναν τύπο ανθρώπου και είναι ωραίο γιατί είναι κονσεπτικό το όλο πρότζεκτ.

 

Πριν από μερικούς μήνες μάθαμε ότι ετοιμαζόσουν να ταξιδέψεις για δουλειά στην Αμερική. Προφανώς είναι μια χώρα που σε ενδιαφέρει. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν εξελέγη πρόεδρος ο Τραμπ;

Δε ξερω αν θέλω να την κάνω αυτήν τη δήλωση και αν θα επηρεάσει την αίτηση που έχω κάνει για πράσινη καρτα (γελια). Kαταλαβαίνεις ότι αν o Τραμπ θεωρεί την Μεριλ Στριπ overrated εγώ δεν μπορώ να κάνω σχόλιο τέτοιο.

 

Η Αμερική είναι σε αναμονή, σε αναβολή; Τι γίνεται ακριβώς;

Η αθήθεια είναι ότι είναι πιο χρονοβόρο από ό,τι το περίμενα. Περίμενα ότι θα με δούνε, θα με googlαρουνε, θα πούνε τι γαμάτος είναι αυτός και θα μου πληρώσουν και τα εισιτήρια για να πάω (γέλια). Αλλά δεν έγινε έτσι, οπότε ακόμα περιμένω. Είμαι στα τελευταία στάδια της γραφειογρατείας, έχει πολλή γραφειοκρατεία.

 

Κάποιος που θέλει να σε δει από κοντά που μπορεί να σε βρει; Ξερω για τις παρασκευές στο Άνοδος Stage και κάτι πήρε το αυτί μου για Θεσσαλονίκη.

Μόλις τελειώσαμε τις παραστάσεις που κάναμε στο Σταυρό του Νότου με τον υπέροχο Σπύρο Γραμμένο και θα συνεχίσω στην Άνοδο ένα λίγο πιο grande σχήμα, μη φανταστείς Albert Hall και τέτοια, αλλά ήθελα να βάλω και φωνητικά από πισω με τρεις ομορφες κοπέλες, να πάρω και δύο χάλκινα πνευστά και να παίξουμε πολύ ωραίες μουσικές, να διασκεδάσουμε τον κόσμο, να διασκεδάσουμε κι εμείς. Τώρα είμαι στη διαδικασία που το στήνω. Αυτό θα είναι από 17/2 και για τέσσερις Παρασκευές. 11 Φλεβάρη θα είμαι Θεσσαλονίκη στο Fix Factory.

 

 

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *