4 σκέψεις και 1 συμπέρασμα σχετικά με το bullying!

Σίγουρα θα έχεις ακούσει για το τραγικό περιστατικό που έχει συγκλονίσει τις τελευταίες μέρες την τοπική κοινωνία στην πόλη μου, τα Γιάννενα. Οι δυσάρεστες υποψίες επιβεβαιώθηκαν: Ένας νεαρός συνάνθρωπος μας, σπουδαστής της Γαλακτοκομικής Σχολής, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, έφυγε από κοντά μας και οι ιατροδικαστικές έρευνες δείχνουν ότι μάλλον επρόκειτο για αυτοκτονία, που φυσικά επήλθε ως το αποκορύφωμα μιας καθημερινότητας απελπισίας, εξευτελισμού και πόνου.

Γράφει η Χαρά Κωνσταντή

 

Πολύ δικαιολογημένα, αλλά δυστυχώς και πάρα πολύ αργά, ξαφνικά μιλάνε όλοι για “bullying” (αλλιώς και «εκφοβισμός» ). Αναρωτιέται κανείς πού ήταν τόσον καιρό «κρυμμένο» το θέμα, πώς γινόταν να είναι τόσο παρόν στην καθημερινότητα και από την άλλη να μην το γνωρίζει η κοινή γνώμη και οι αρμόδιοι να αδιαφορούν ή να το παραβλέπουν επιδεικτικά. Προσπαθώντας να καταλάβω πού οφείλεται αυτό, να μερικές σκέψεις που έκανα:

1. Τι είναι στ’ αλήθεια το bullying ;

Πρόκειται για μορφή βίας. Βία σωματική, λεκτική, ίσως και μη λεκτική καμιά φορά (βλ. χειρονομίες, κοιτάγματα με συγκεκριμένο τρόπο κ.α.). Η βία αυτή ασκείται συνήθως κατ επανάληψη και από πρόθεση και διαφέρει πολύ από την πλάκα, όπου και οι δύο πλευρές το αποδέχονται και το διασκεδάζουν. Παρόλο που όλες οι παραπάνω μορφές είναι οδυνηρές για τον αποδέκτη, το επιπλέον «κακό» με τις λεκτικές επιθέσεις είναι ότι δεν αφήνουν φανερά με το μάτι σημάδια ,όπως μαυρισμένα μάτια ή ματωμένες μύτες. Επιπλέον, με την ευελιξία και τη δυνατότητα για «ξεγλιστρήματα» που προσφέρει ο λόγος, εύκολα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι κάτι το εννοούσε διαφορετικά, αλλιώς το εξέλαβε ο αποδέκτης του και αλλιώς το κατάλαβαν οι λοιποί παρευρισκόμενοι στο συμβάν. Όλα τα παραπάνω σημαίνουν εύκολη δυνατή συγκάλυψη.

2. «Μα καλά, πού συμβαίνουν αυτά;»

Δυστυχώς παντού γύρω μας, σε όλους τους χώρους και χωρίς ηλικιακό περιορισμό. Τα νταηλίκια και η τάση ορισμένων να στοχοποιούν και να ταλαιπωρούν όσους από τους γύρω τους είναι αρκετά ήπιοι ώστε να το δεχτούν δεν περιορίζονται στο Δημοτικό και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όπως πιστεύουμε συχνά. Συμβαίνει και μεταξύ ενηλίκων, ακόμα και στο χώρο εργασίας (!).

3. «Κι αν το βλέπουμε, γιατί δεν κάνουμε τίποτα;»

Εδώ παίζουν διαφορετικά σενάρια. Ένας λόγος μπορεί να είναι ο φόβος του παρατηρητή – μάρτυρα ότι αν μιλήσει κινδυνεύει να στρέψει την προσοχή και την οργή (!) των bullies και επάνω του. Τις περισσότερες φορές όμως είναι απλά η αδιαφορία. Δεν εμβαθύνουμε, δεν ενδιαφερόμαστε, γιατί θεωρούμε ότι δεν μας «ακουμπάει» , δεν είναι δικό μας θέμα. Νομίζουμε ότι ο άλλος το αντέχει, ότι το διαχειρίζεται. Γιατί να χάσουμε τη βόλεψή μας; Γιατί να κάνουμε κάτι; Λέει μια θεία μου από το χωρίο: «Ο δικός μας ο καπνός να πάει ίσια, άσε το σπίτι του δίπλα» (ένα ωραίο συνώνυμο του ατομισμού, με άλλα λόγια). Έλα όμως, που αν «ο καπνός του γείτονα πηγαίνει στραβά» κινδυνεύει να καεί και το δικό μας σπίτι κάποια στιγμή…

4. «Αν υποφέρεις, να μιλάς!»

Σίγουρα, το να υπομένει κανείς μια συμπεριφορά εις βάρος του μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Όμως συχνά μπαίνουν κι άλλα πράγματα στη μέση: η ντροπή, το ότι αυτός που δέχεται τη βία κατηγορεί τον εαυτό του για όσα του συμβαίνουν, η πληγωμένη περηφάνια, η απελπισία πώς κανείς δε μπορεί να βοηθήσει και απλά τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Σωτήριο είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις να έχει κανείς ανθρώπους γύρω του στους οποίους μπορεί να «ακουμπήσει» και να «ανοιχτεί» … και φυσικά να γνωρίζει τα δικαιώματά του και πού μπορεί να απευθυνθεί για να τα διεκδικήσει.

Αντί συμπεράσματος…

Δεν γνώριζα το Βαγγέλη Γιακουμάκη και δυστυχώς εγώ και πολλοί άλλοι δε θα έχουμε την τύχη να τον γνωρίσουμε. Εύχομαι μόνο δύναμη στην οικογένειά του. Και δύναμη και θάρρος σε όλους τους «Βαγγέληδες» εκεί έξω, με την ελπίδα η δική τους ιστορία να μη λήξει τόσο άδοξα…

Ελπίζω τα παραπάνω να σε προβλημάτισαν κάπως. Εμένα η όλη κατάσταση πάντως, σίγουρα.


Χαρά Κωνσταντή.Απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης. Γεννήθηκα, μεγάλωσα και σπούδασα στα βροχερά Γιάννενα, όπου εδώ και 22 χρόνια μοιράζομαι ιδέες, συμβουλές και όνειρα με συγγενείς και φίλους . Ανακαλύπτοντας ένα παλιό ημερολόγιο – και ταυτόχρονα ένα ξεχασμένο πάθος μου- αποφάσισα να κυκλοφορώ πλέον τις απόψεις μου γραπτά και δημόσια. Προς προβληματισμό, συμπαράσταση, βοήθεια, παρακίνηση… Για να προσθέσω τη δική μου αισιόδοξη και καλλιτεχνική πινελιά σε ό,τι συμβαίνει γύρω και μας αφορά. Γιατί μια ιδέα «ανθίζει» όταν την επικοινωνείς και το «καλό» γίνεται «καλύτερο» όταν το μοιράζεσαι. Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *