Συνομιλώντας με τον Αλέξανδρο Πλωμαρίτη για την τέχνη της performance

1)performance ”Self Reflectio” Venice International Performance Art Week 2016, photo by Lorenza Cini
Πριν από κάποια χρόνια έτυχε να παρακολουθήσω ζωντανά μια θεατρική παράσταση, μικρής χρονικής διάρκειας. Έπειτα, έμαθα πως αυτό το είδος παράστασης είχε συγκεκριμένο όνομα. Τις λεγόμενες performance εννοώ, που τότε δε τις γνώριζα. Και αυτή τη στιγμή το εξωτερικεύω, (θεέ μου, τι ντροπή;). Όπως καταλαβαίνετε τη πρώτη μου performance art την είδα ενώ δε γνώριζα πολύ καλά τι μορφή τέχνης είναι. Ούτε λίγο.

Η performance art, είναι ένα καλλιτεχνικό μέσο που γεννήθηκε γύρω στο 1950-1960

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση που είτε θα έχει ένα συγκεκριμένο σενάριο, είτε θα υπάρξει αυτοσχεδιασμός ή ο συνδυασμός των παραπάνω.
Στόχος των καλλιτεχνών ήταν και είναι να ξεφύγουν λίγο από τα τετριμμένα. Ήθελαν να δώσουν μια διαφορετική πνοή στη τέχνη. Πιο φρέσκια. Αλλιώτικη από τα συνηθισμένα.
Η performance art κατά βάση γίνεται σε έναν χώρο (εσωτερικό ή εξωτερικό, κυρίως φυσικό χώρο), είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία του καλλιτέχνη στον χώρο, πρέπει να γίνει εντός του χρονικού πλαισίου που έχει οριστεί και ο καλλιτέχνης θα πρέπει να αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με το κοινό του.
Υπήρξαν πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με αυτή τη μορφή τέχνης. Εγώ όμως θα σας συστήσω έναν performer/καλλιτέχνη από τη χώρα μας, τα δικά μας μέρη. Πιο συγκεκριμένα τη Θεσσαλονίκη.
Ο Αλέξανδρος Πλωμαρίτης είναι ένας από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες στη πόλη μας και είχα τη χαρά να ξεκλέψω λίγο από τον χρόνο του και να μου απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Καστοριά και μεγάλωσε στη Θάσο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο London Metropolitan University και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στις Μοντέρνες Παραστατικές Τέχνες στο Brunel University του Λονδίνου. Το 2008 παρουσιάζει την πρώτη του μεγάλης διάρκειας performance στο πλευρό των Leibniz Live Art Company στο NRLA φεστιβάλ της Γλασκόβης. Έκτοτε είναι ενεργός performer artist και όχι μόνο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να επιδιώξετε να δείτε μια performance του. Γιατί όχι και παραπάνω!

performance ” Meta Zorbas Phase,4th Thessaloniki Biennale of Contemporary Art 3rd Thessaloniki Performance Festival ,2013 φωτογράφος Ελευθερία Καλπενίδου

Θεωρείς ότι η χώρα μας αγκαλιάζει όλες τις μορφές τέχνης τη σήμερον ημέρα;

Πιστεύω, σήμερα πια, ναι. Η χώρα μπορεί να μην αγκαλιάζει ακριβώς αλλά αναγνωρίζει τουλάχιστον όλες τις μορφές τέχνης. Κύριο ρόλο σε αυτό παίζει η εκπαίδευση. Αν αλλάξει λίγο το εκπαιδευτικό σύστημα τότε τα πράγματα μπορούν να γίνουν ακόμη καλύτερα.

Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα μέσα σου, τη στιγμή που παρουσιάζεις το έργο σου;

Όταν πραγματοποιώ την εκάστοτε δράση προσπαθώ καταρχήν να αποφορτιστώ εντελώς πριν. Στη συνέχεια και κατά τη διάρκεια της περφορμανς τα συναισθήματα μου ποικίλουν. Αυτό έχει να κάνει με τη θεματική της δράσης που παρουσιάζω. Πολλές φορές νιώθω θυμό και οργή και άλλες φορές νιώθω συγκίνηση και εμπάθεια.

Μέσα από τις perfomances, τι ζητήματα επιλέγεις να αναλύσεις;

Κυρίως επεξεργάζομαι θέματα που έχουν σχέση με την επικαιρότητα, κοινωνικό/πολιτικά ζητήματα. Αντλώ έμπνευση από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, την ελληνική ιστορία εστιάζοντας ωστόσο, πάντα στο προσωπικό και το εφήμερο. Μέσα από τις δράσεις μου εκφέρω την άποψη μου για όλα όσα με ενδιαφέρουν και με προβληματίζουν.
performance ” Sacred Body”, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκη 2018, φωτογράφος Δροσούλα Χατζηστάμου

Ποια είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη “τέχνη”;

Ζωή. μια γεμάτη ζωή, αυτό.
Ζωή. Μια γεμάτη ζωή, αυτό.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *