Αναζητώντας την τέχνη στο ατελιέ του Αλέξανδρου Καραγιάννη

Η τέχνη. Γένος θηλυκό. Χαρακτηρίζεται από μπόλικη δημιουργία και ψυχική δραστηριότητα.
Διεγείρει τον νου και το συναίσθημα μέσα από μια μεγάλη πληθώρα ειδών τέχνης. Μέσω της
τέχνης εκφράζεσαι. Δείχνεις τα συναισθήματά σου, είτε αυτά είναι χαρά, πόνος, οργή. Παρουσιάζεις καταστάσεις ή συμβάντα από το περιβάλλον σου, τη προσωπική σου ζωή ή τη
κοινωνία. Η τέχνη είναι η φωνή σου, είναι το μέσο που θα επιλέξεις να εκτονώσεις την όποια σκέψη έχει τρυπώσει στο μυαλό σου, είναι η ιδέα που έχει σφηνώσει και δε μπορεί να βγει από εκεί μέσα διαφορετικά. Ο τρόπος έκφρασης που όλοι μας ερχόμαστε σε επαφή καθημερινά. Από τη selfie που θα βγάλεις το πρωί και θα θέλεις να αντανακλάται ο ήλιος στο πίσω μέρος σου ή το σκίτσο που θα ζωγραφίσεις το βράδυ πριν κοιμηθείς.

Από τα παλαιά χρόνια η τέχνη αποτέλεσε κέντρο έλξης για πολλούς λόγους. Στην
αρχαιολογία ,μάλιστα, βλέπουμε ήδη τα πρώτα βήματα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν γραμμές και σχήματα ώστε να επικοινωνούν. Ανά τους αιώνες η τέχνη πρωτοστάτησε σε πολλά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Καλλιτέχνες όλων των ειδών επέλεγαν να μιλήσουν μέσω των έργων τους, να εκφράσουν τις απόψεις τους αλλά και αυτές της κοινωνίας τους. Ήταν ένα μέσο επανάστασης. Μέσο έκφρασης. Μέσο επικοινωνίας.

Ποιος να’ξερε πως αυτά τα σχήματα σήμερα έχουν ονόματα. Τρίγωνο, κύκλος ή ρόμβος. Ποιος να πίστευε ότι σήμερα αποτελούν τους βασικούς πυλώνες ώστε να κατασκευαστεί ένα κτήριο, μια γκαλερί.

Όταν σκέφτομαι τις λέξεις τέχνη και επανάσταση μου έρχεται απευθείας στο μυαλό o Τζορτζ Γκρος (George Groß)

Αποτέλεσε ένα από τα ιστορικότερα πρόσωπα στην τέχνη της καρικατούρας. Γερμανός στην καταγωγή του και απίστευτα εκφραστικός και τολμηρός ταυτόχρονα. Ήθελε να μιλάει μέσα από τη τέχνη του για τη κοινωνία, για αυτά που βίωνε ο ίδιος και οι άνθρωποι γύρω του. Το τόλμησε. Επέλεξε να δημιουργήσει και να τονίσει το πρόβλημα της εποχής εκείνης, για το Βερολίνο του 1920. Ο Γκρος συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1919 καθώς υποστηρίχθηκε πως προσέβαλλε τον γερμανικό στρατό μέσω των έργων του. Η ποινή του ήταν 300 μάρκες και η καταστροφή ολόκληρης της συλλογής των έργων του “Gott mit uns”, η οποία σατίριζε την τότε γερμανική κοινωνία. Αναλογιστείτε λίγο, πόσο ρίσκο έπρεπε να πάρει κανείς για να πει την άποψη του εκείνη την εποχή. Μπορούσε να του κοστίσει ακόμη και την ίδια του τη ζωή.

Πόσοι καλλιτέχνες άραγε έχουν τολμήσει για να μπορούμε εμείς σήμερα να βάφουμε αράδες πίνακες με το κόκκινο χρώμα της επανάστασης; Κάθε φορά που παρακολουθώ μια ταινία, μια θεατρική παράσταση, κάθε φορά που βλέπω έναν πίνακα ζωγραφικής μια έκρηξη συναισθημάτων βγαίνει από μέσα μου. Πάντα, σε αυτό το σημείο της έκρηξης, σκέφτομαι πως ο καλλιτέχνης πέτυχε τον στόχο του. Η μεγαλύτερη απορία που μου γεννιέται όμως
είναι πως μπορεί να νοιώθει ο καλλιτέχνης τη στιγμή που παράγει το έργο του και όταν το ολοκληρώνει. Γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο πλησίασα έναν αξιόλογο και νέο καλλιτέχνη. Τον Αλέξανδρο. Να σας τον συστήσω!

Ο Αλέξανδρος Καραγιάννης, γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Αιανή. Σπούδασε Εικαστικές και εφαρμοσμένες τέχνες στη σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. . Από το 2013 μέχρι και σήμερα συμμετέχει σε φεστιβάλ είτε μόνος, είτε με την ομάδα του «Αταξία», καθώς και σε εκθέσεις. Το 2018, παρουσίασε στην Biennale Larnacas εκθέματα δικά του και της ομάδας, που αποτελεί αποκορύφωμα στη καριέρα του. Με μεγάλη χαρά, λοιπόν, με υποδέχτηκε στο ατελιέ του για να σχολιάσουμε και να μιλήσουμε για τη τέχνη.

Πιστεύεις πως σήμερα στη χώρα μας και όχι μόνο, υπάρχει ελευθερία έκφρασης;

«Η ελευθερία της έκφρασης υπάρχει, αλλά όχι και τόσο με την πλήρη σημασία της λέξης. Θα έλεγα πως η ελευθερία της έκφρασης προσαρμόζεται και γι’ αυτή την προσαρμογή παίζει σημαντικό ρόλο το πολιτικό καθεστώς και η ιστορική εξέλιξη τον πραγμάτων της κάθε περιοχής. Ανά περιόδους βλέπουμε πολλές αλλαγές! Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία της έκφρασης σε ακραία καθεστώτα, όπως αυτό είναι σαφές υποθέτω. Μέσα από βιώματά μου έχω καταλήξει, πως για μπορέσω να εκφραστώ απολύτως ελεύθερα θα πρέπει να το
“σηκώνει το περιβάλλον” ή θα πρέπει να έρθω σε αντιπαράθεση (το οποίο για εμένα είναι ένας υγιής τρόπος εξέλιξης τον πραγμάτων), χωρίς απαραίτητα να πρέπει να υπερισχύει μια και μόνο άποψη ή όψη του νομίσματος. Εάν πάλι το περιβάλλον είναι αφιλόξενο θα πρέπει να είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω δυσάρεστες καταστάσεις με τις οποίες κάποιες φορές δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να αναλώνεται. Σε μια πιο γενική όψη, είμαι αισιόδοξος και θεωρώ πως σε βάθος χρόνου τα πράγματα μπορούν να έχουν μια καλύτερη εξέλιξη προς όλα τα μέτωπα. Θέλω να πιστεύω πως η ιστορία δεν θα επαναλαμβάνεται για πάντα
και πως μέσα από αυτή θα μάθουμε πως να γίνουμε καλύτεροι. Προϋπόθεση, σαφώς για να
πραγματοποιηθούν τα παραπάνω είναι να υπάρχει παιδεία. Ο βασικός πυλώνας για όλα!»

Ποια είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη «τέχνη»;

«Αφαίρεση, φαντασία, διαφορετικά, μέσω κάποιας “ποιότητας”. Κατά βάση ασχολείσαι με τη ζωγραφική. Ποια συναισθήματα κυριεύουν μέσα σου τη στιγμή της δημιουργίας; Πως προτιμάς να εκφράζεσαι; Όντως κατά βάση ασχολούμαι με την ζωγραφική, όχι όμως με την ορθόδοξη πλευρά της. Στο παρελθόν είχα κάνει μια προσπάθεια, μια διαφορετική οπτική τον σχεδίων μου, εξωτερικεύοντας αυτά στον χώρο. Μου αρέσει να πειραματίζομαι με διαφορά μέσα έκφρασης, ούτως η άλλως ακόμα και τίποτα (σε σχέση με την ζωγραφική) να μην έχω γύρω μου, αν νιώσω ότι θέλω να εκφραστώ μέσω της τέχνης θα βρω τον τρόπο. Όλα τα υλικά μπορούν δημιουργήσουν μια εικόνα. Το κύριο συναίσθημα που νοιώθω κατά τη διάρκεια της δημιουργίας είναι αυτό της ελευθερίας. Όχι απαραίτητα πάντα αλλά συνήθως. Αυτό επιδιώκω ή αυτό προκύπτει. Ποιοι ήταν αυτοί οι καλλιτέχνες που αποτέλεσαν εν μέρη τα πρότυπά σου; Υπήρξαν διάφοροι καλλιτέχνες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον κατά καιρούς. Κάποιοι από αυτούς είναι ο Νίκος Αλεξίου, Doug and Mike Stash. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν η Routhi Helbitz Cohen και ο Γιώργος Σκυλογιάννης.»

Όταν το κοινό παρακολουθεί τα εκθέματά σου τι είναι αυτό που προσπαθείς να παρατηρήσεις; Επικοινωνείς μαζί τους;

«Για εμένα, όπως και για τους περισσότερους καλλιτέχνες, το τρίγωνο καλλιτέχνης, έργο, παρατηρητής είναι ο καλύτερος συνδυασμός για να υπάρξει μια ολοκληρωμένη εικόνα.
Πολλές φορές τρέφομαι από την φαντασία του παρατηρητή, προσπαθώ να δω από τα μάτια του, επιδιώκω την επικοινωνία σε μια προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του αποτελέσματος. Βέβαια στους κανόνες πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις! Όταν ξεκινάω να ζωγραφίζω έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, αυτό κάποιες φορές όμως αλλάζει. Μόνο εγώ μπορώ να εξηγήσω την εξέλιξη αυτής της διαδικασίας μέσω συζήτησης και διαλόγου. Και είμαι ανοιχτός σε όποια απορία».

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *