Απλά, δεν έτυχε…

Γράφει η Χριστίνα Ντεχόλα 

Μεγάλωσα και γω σαν εσένα. Σε αυτή την κωμόπολη που αγαπούμε να μισούμε, αλλά καταβάθος ποτέ δε φεύγουμε μακριά της για πολύ καιρό. Μεγάλωσα και γω στο Διδυμότειχο λοιπόν. Την πιο τρυφερή και ατίθαση ηλικία μου την συνδέω με τις βόλτες στο κάστρο, τους συμμαθητές μου με τα μηχανάκια, την πρώτη φορά που δοκίμασα αλκοόλ, τον πρώτο μου έρωτα, την πρώτη μου δουλειά. Είναι όλα εκεί. Στο μέρος που μας μεγάλωσε με ασφάλεια, για να κάνουμε τις τρέλες της εφηβείας μας.

Όταν έφυγα για σπουδές, ήμουν σαν εσένα. Δεν ήξερα να ζω μόνη. Δεν είχα γνωρίσει ποτέ κάποιον καινούριο άνθρωπο. Στο Διδυμότειχο ήξερα τους πάντες. Έπρεπε να κάνω νέες φιλίες, να χρησιμοποιήσω συγκοινωνία πρώτη φορά, να βρω που είναι η σχολή μου, να βρω μετά ξανά που είναι το σπίτι μου. Δεν μπορούσα να είχα προετοιμαστεί γι’αυτό, δεν είχα καθόλου κρίση για τα πράγματα και δεν μπορούσα να αξιολογήσω τους ανθρώπους και τα κίνητρα τους.

Φυσικά γνώρισα περίεργες παρέες ανά διαστήματα. Φυσικά ένιωθα απελπιστικά μόνη πολλές φορές. Δεν μιλούσα στους γονείς μου πάντα για ότι μου συνέβαινε. Είχα κατάθλιψη για πολλούς μήνες και η μητέρα μου δεν το ξέρει μέχρι και σήμερα. Θα μπορούσα να είμαι εσύ. Δεν ήμουν καθόλου έτοιμη για πολλά πράγματα όταν έφυγα για σπουδές. Ο μόνος λόγος που δεν έχω γυρίσει και γω σε φέρετρο στο σπίτι μου , είναι απλά επειδή δεν έτυχε.

Ναι δεν έτυχε. Οι δολοφόνοι δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη σφραγίδα στο μέτωπο, για να τους ξεχωρίσεις και να πεις ότι πρέπει να μείνεις μακριά τους. Είναι άνθρωποι κανονικοί μέχρι να γίνουν δολοφόνοι. Εργάζονται κάπου, βγάζουν βόλτα το σκύλο τους, οδηγούν , έχουν φίλους, γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, φλερτάρουν… και μετά γίνονται οι δολοφόνοι σου.

Δεν σε γνώριζα προσωπικά. Πλέον δεν επισκέπτομαι συχνά το αγαπημένο μου Διδυμότειχο, ναι αγαπημένο μετά από μια ολόκληρη ζωή στο αστικό περιβάλλον και τη «βρωμιά» του. Αλλά έχω σκεφτεί πολλές φορές τι θα έκανα στη θέση σου, όχι μόνο τη δική σου θέση δηλαδή. Είμαστε τόσες που έχουμε δεχτεί ανάλογες συμπεριφορές. Η σεξουαλική επίθεση , απειλή και ο εξαναγκασμός συνεύρεσης είναι πραγματικότητα. Απλά στις περισσότερες δεν έτυχε το μοιραίο.

Δυστυχώς όταν φεύγουμε από τη ζωή, δεν πεθαίνουμε εμείς, αλλά αυτοί που μας αγάπησαν. Αν μεγαλώνετε κόρες δείξτε τους την άσχημη πλευρά της ζωής, και μάλιστα νωρίς. Δεν είναι όλα μια ροζ τσιχλόσφουσκα. Μάθετε στα κορίτσια να έχουν άποψη και κρίση. Πείτε τους τι μπορεί να συμβεί στις νέες τους γνωριμίες με όλη την ασχήμια , δεν πειράζει. Αφήστε τες να δούνε σκληρές εικόνες στις ειδήσεις. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα καλούνται να ζήσουν μόνες τους!

Κορίτσι μου, αναπαύσου εν ειρήνη. Ήθελα μόνο να πω την ιστορία σου στα κορίτσια που δεν τους έτυχε με την ελπίδα, όσο μπορούν, να φροντίσουν να μη τους τύχει…

 


Είμαι η Χριστίνα. Σπούδασα στη Σχολή Θετικών επιστημών του Αριστοτελείου. Μου αρέσει να γράφω άρθρα, ιστορίες, αληθινές ή και όχι. Γράφω για τους ανθρώπους. Για εκείνα που θέλουν και δεν τολμούν. Για αυτά που τόλμησαν και δε μετάνιωσαν. Για όσα σκέφτονται μα δεν ξεστομίζουν. … Η γιαγιά μου έλεγε : «Αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς , τουλάχιστον αγάπα αυτό που κάνεις… και σίγουρα αγαπώ να μοιράζομαι τη σκέψη μου μαζί σου, μέσα απ’ τα άρθρα μου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *