Αθηνά Μουστάκα: Σκέψεις και προβληματισμοί μιας από τις αξιότερες ηθοποιούς της γενιάς μας

Γνώρισα την Αθηνά Μουστάκα πριν χρόνια μέσα από την πολυσυζητημένη και βραβευμένη παράσταση “Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2”, μία από τις πολλές φορές που είχε ανέβει στη Θεσσαλονίκη με την ομάδα Άλφα Ιδέα. Φυσικά όταν λέω πως τη γνώρισα, εννοώ μέσω της δουλειάς της και της σκηνικής παρουσίας της η οποία με γοήτευσε.

Από τότε μέχρι σήμερα δε σταμάτησε να δημιουργεί και να προσφέρει μέσα από αυτό που αγαπάει. Μέσα από το επάγγελμα που επέλεξε, παρά τις δυσκολίες, έχει πει ήδη πολλά στη γενιά της, σε εμάς τους Millennials, μα έχει να πει πολλά ακόμη. Ωστόσο πάντα ήθελα να μιλήσω μαζί της κι εγώ η ίδια ώστε τόσο ως επίσης Millennial, όσο κι ως ηθοποιός, να μπορέσω να τη ρωτήσω ορισμένα πράγματα που απασχολούν πολλούς από εμάς εντός κι εκτός χώρου. Όσα μοιράστηκε μαζί μου ήταν πολύ ενδιαφέροντα και θα έχετε την ευκαιρία να τα διαβάσετε παρακάτω.

Μείνετε συντονισμένοι και για την πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση που ετοιμάζεται γι’ αυτήν την Κυριακή!

Για αρχή πες μου λίγα πράγματα για σένα και για τη μέχρι τώρα εμπειρία σου ως
ηθοποιός.

Σπούδασα στο Πάντειο, δούλεψα σε μια εταιρεία και είδα ότι δεν με ικανοποιούσε να είμαι σε ένα γραφείο πίσω από έναν υπολογιστή. Ο μεγαλύτερος πόθος μου ήταν το θέατρο οπότε αποφάσισα να γίνω ηθοποιός.  Είμαι ηθοποιός τα τελευταία 7 χρόνια. Κάνω αυτό το επάγγελμα γιατί με κάνει χαρούμενη. Μαζί με δυο ανθρώπους που αγαπώ πολύ τον Κώστα Γάκη και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή φτιάξαμε την “Ιδέα” μια ομάδα-οικογένεια, πορευτήκαμε μέσα από αυτήν στο χώρο και τώρα είμαι σε φάση που εξερευνώ τα όριά μου έξω από το ασφαλές πλαίσιο της ομάδας.

 

Είσαι ένας νέος άνθρωπος που επιλέγει τον καλλιτεχνικό χώρο παρά τις αντιξοότητες, τον στηρίζεις με την παρουσία σου, δημιουργείς μέσα από αυτό που αγαπάς και φαίνεται να σε γεμίζει το αποτέλεσμα. Υπάρχει κάτι που να σε δυσκόλεψε ως τώρα αρκετά, αν σε προβληματίζουν ακόμη σκέψεις κι αν έφτασες παλιότερα ποτέ στο σημείο να σκεφτείς να τα παρατήσεις;

Σίγουρα η αγάπη μου για το θέατρο και την υποκριτική είναι πολύ δυνατή και αυτό μου δίνει τη δύναμη να μπορώ ν’ αντιμετωπίσω πολλές δυσκολίες που έχει ο χώρος. Η ανασφάλεια, το άστατο και τα εξαντλητικά ωράρια των προβών – που σημειωτέον δεν πληρώνονται – καθώς και η πληθώρα ηθοποιών κάνουν τον χώρο πάρα πολύ δύσκολο.

 

 

Η γενιά μας, αυτή των Millennials, είναι εκτός των άλλων και μία θα λέγαμε κάπως παρεξηγημένη γενιά. Στα δικά σου μάτια τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο την εποχή κατά την οποία μεγαλώσαμε οι Millennials και πώς μας βλέπεις σήμερα τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε κοινωνικό/πρακτικό επίπεδο;

Είμαστε ίσως η πρώτη γενιά που μεγάλωσε με πάρα πολλές προκλήσεις όσον αφορά τον βομβαρδισμό των πληροφοριών, των διαφορετικών απόψεων, την έκρηξη των επιρροών από ένα περιβάλλον πιο ανοικτό και συνεχώς μεταβαλλόμενο, από μια γιγάντωση των media και του internet, κάτι που δεν είχε η προηγούμενη γενιά, μεγαλώνοντας σ’ ένα σταθερότερο περιβάλλον.  Από την άλλη πλευρά όλα αυτά θα πρέπει να τα δούμε και ως μια ευκαιρία για διερεύνηση και διεύρυνση των προσωπικών οριζόντων του καθενός από εμάς, μόνο που αυτό απαιτεί μια βαθύτερη ενδοσκόπηση του εαυτού μας και μια συναισθηματική νοημοσύνη πολύ υψηλότερη απ’ αυτή των προηγούμενων γενεών όπου οι απαντήσεις ήταν λίγο πολύ δοσμένες και καθιερωμένες.  Πλέον αυτό που θα μετράει για τον καθένα μας θα είναι η προσωπική του ισορροπία με τον εαυτό του και μ’ ένα περιβάλλον συνεχώς μεταβαλλόμενο παρά η υπολογιστική νοημοσύνη που μπορούμε πλέον να την αφήσουμε στους υπολογιστές.

Όσον αφορά τους καλλιτεχνικούς κλάδους κι ιδιαίτερα αυτόν της υποκριτικής τι θεωρείς ότι ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση στη χώρα και τι πιστεύεις ότι θα μπορούσε να γίνει ώστε να αλλάξουν τα κακώς κείμενα;

Οι άνθρωποι του θεάτρου θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η υποκριτική δεν είναι μια τέχνη όπως οι μοναχικές τέχνες, όπως η ζωγραφική, η λογοτεχνία ή η ποίηση όπου μπορεί κάποιος να κάνει ένα άλλο επάγγελμα και παράλληλα να θυσιάζει τον ελεύθερο χρόνο του για να
υπηρετήσει τη τέχνη του.  Το θέατρο πέρα από τέχνη είναι ένα επάγγελμα από το οποίο θα πρέπει να μπορεί να ζει κάποιος, πράγμα δυστυχώς δύσκολο.  Δεν μπορεί να είσαι ηθοποιός με εξαντλητικές πρόβες, άστατα ωράρια, μετακινήσεις σε περιοδείες και να έχεις
ταυτόχρονα και άλλη δουλειά. Δυστυχώς πολλά νέα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν αυτό και πολλοί άνθρωποι του χώρου το εκμεταλλεύονται ξεδιάντροπα βάζοντάς τα να παίζουν χωρίς να πληρώνονται ή με εξευτελιστικές αμοιβές. Αν οι ηθοποιοί δεν αντιδράσουν σ’ αυτό τότε σε λίγο οι ηθοποιοί όχι μόνον δεν θα πληρώνονται αλλά στο τέλος θα πληρώνουν για να παίζουν!

Ως νέος άνθρωπος που έχει κάνει αισθητή την παρουσία του με πολύ αξιόλογες δουλειές τι θα συμβούλευες έναν νέο ηθοποιό ο οποίος είναι ακόμη στο αρχικό στάδιο ή που παλεύει με τους δαίμονες τόσο τους δικούς του όσο κι εκείνων που δημιουργεί το – όχι και πολύ φιλικά προσκείμενο στον χώρο- σύστημα;

Πιστεύω ότι την κρίση οφείλουμε να την κάνουμε ευκαιρία. Οι καιροί μπορεί να είναι δύσκολοι, πόσο μάλλον δυσκολότεροι στο χώρο μας. Ωστόσο αν σταματήσουμε να γκρινιάζουμε και δουλέψουμε τον εαυτό μας σε σχέση με τη δουλεία του ηθοποιού που επιλέξαμε, με ένα πιο πρακτικό τρόπο, είναι πιθανότερο να ανοίξει κάποια πόρτα και αυτή η πόρτα να ανοίξει κάποιες άλλες. Και το λέω γιατί κάποια στιγμή έπεσα κι εγώ στη λούπα της γκρίνιας κι είδα ότι αυτό οδηγεί σε μια εσωστρέφεια που δεν βοηθάει, χωρίς αυτό να αναιρεί τις πιο πάνω απόψεις μου για τη συνέπεια και το σεβασμό που πρέπει να υπάρχει.

Μπορεί ένας νέος ηθοποιός σήμερα να ζήσει μόνο εξασκώντας το επάγγελμά του;

Εξαρτάται. Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να βρει κανείς τις οικονομικές συνθήκες, αλλά όπως είπα και πιο πάνω αυτό εξαρτάται από τις επιλογές που κάνεις. Αν επιλέξεις συνειδητά να προσπαθήσεις να κάνεις την κρίση ευκαιρία το ένα θα φέρει το άλλο.

Πιστεύεις ότι υπάρχει στήριξη κι αλληλοβοήθεια στον χώρο γενικότερα ή είναι πιο σπάνιο φαινόμενο και λειτουργούν αποτελεσματικότερα οι ομάδες μεταξύ ανθρώπων ήδη γνώριμων;

Διαβάζοντας τα πιο πάνω πιστεύω πώς ήδη έχει πάρει τις περισσότερες απαντήσεις, αν όμως κάποιος επιμένει να γίνει ηθοποιός θα του συνιστούσα να έχει την αντοχή ενός Μαραθωνοδρόμου. Να καλλιεργεί πολύπλευρα τον εαυτό του, να διατηρείται σε καλή φυσική κατάσταση, να δουλεύει πολύ και φυσικά να έχει  γερό στομάχι, και νεύρα, για να
αντιμετωπίζει τα κακώς κείμενα του χώρου όπως είναι η πληθώρα ηθοποιών, οι χαμηλές αμοιβές, οι ίντριγκες ομάδων και παραγόντων, οι αθετήσεις υποχρεώσεων και συμβάσεων κλπ.

Ποια είναι κάποια κύρια χαρακτηριστικά μιας ομάδας που μπορούν να την κάνουν να λειτουργήσει καλά και δυναμικά;  Από προσωπική εμπειρία ξέρω πως στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα είναι πολύ ζόρικα για τους νέους ηθοποιούς. Πολλοί κατεβαίνουν στην Αθήνα θεωρώντας πως υπάρχουν περισσότερες επιλογές κι ευκαιρίες. Υπάρχει μια εικόνα να μας δώσεις για το τι θα συναντήσει ένας νέος ηθοποιός σε γενικές γραμμές ερχόμενος εκεί ώστε να κυνηγήσει το όνειρό του;

Ευτυχώς κάπου κάπου δημιουργούνται ιδανικές συνθήκες για δημιουργία και καλές συναδελφικές σχέσεις.  Και πάλι αυτό είναι στο χέρι των ηθοποιών ν’ αποκτήσουν τόσο αυτοσεβασμό όσο και σεβασμό και συνέπεια απέναντι στην ομάδα που δημιουργούν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι ηθοποιοί ότι αν η τέχνη δεν γίνεται με όρους συνέπειας και σεβασμού σταματάει να είναι τέχνη.

Τι ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο;

Συμμετέχω στην παράσταση “Καρτερία-Η ζωή και η αντοχή της, διαμέσου του χρόνου, στις εργατικές πολυκατοικίες”. Είναι στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών σε συνεργασία με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για το Άνοιγμα στην Πόλη-Ανθρωπότητες και θα γίνει στις 23 Ιουνίου στην πλατεία Αγίων Αναργύρων στη Παλαιά Κοκκινιά. Είναι μια ιδέα της Καλλιόπης Παναγιωτίδου και της Μαρίνας Κανελλοπούλου και έχει να κάνει με τη Κοκκινιά και τους κατοίκους της. Τη χρονιά που μας πέρασε τα κορίτσια έκαναν μια έρευνα για την περιοχή, ήρθαν σε επαφή με τους κατοίκους, πήραν συνεντεύξεις από τους ανθρώπους που μένουν
εκεί. Και βρήκαν πολύ ενδιαφέρον να αναδείξουν αυτό τον τόπο που είναι ξεχασμένος από το θεό, που πλέον έχει γίνει κάδος ανθρώπινων απορριμάτων και παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι επιμένουν να ζουν εκεί και να ελπίζουν. Προσωπικές μαρτυρίες των κατοίκων μπλέκονται με
αγαπημένα μουσικά κομμάτια για την ιστορία της περιοχής και, σε διάλογο με το Βιβλίο του Ιώβ (Κεφ. 13, «Η καρτερία του Ιώβ»), μιλούν για την ανθρώπινη επιμονή στην αναζήτηση της ευτυχίας. Όπως έγραψα και πιο πάνω η παράσταση γίνεται σε μια πλατεία, όπου μέχρι τη δύση του ηλίου είναι ένας τόπος κοινωνικών συναναστροφών για τους κατοίκους –με παιδιά, με οικογένειες- κι όταν πέφτει το σκοτάδι αλλάζει πρόσωπο και δεν μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς. Στην παράσταση συμμετέχουν η Μαρίνα Κανελλοπουλου, ο Νεκτάριος Σμυρνάκης, ο Σταύρος Τσιτσόπουλος, η Ειρήνη Κωνσταντίνου, ο Αντριάν Κολαρίτζ, η Παναγιώτα Παπαδημητρίου, ο Πάνος Ιωσηφίδης κι εγώ, καθώς κατοικοι της περιοχής και η Βυζαντινή Χορωδία. Επιμέλεια κοστουμιών κάνει η Βασιλική Σύρμα και σκηνογραφική επιμέλεια η Θάλεια Μέλλισα. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Καλλιόπη Παναγιωτίδου.

 

 

Για το τέλος θα ήθελα ένα ελπιδοφόρο μήνυμα από εσένα για τους Millennials.

Ζούμε σίγουρα σε πολύ ενδιαφέρουσα εποχή με πάρα πολλές προκλήσεις τόσο από τεχνολογική άποψη, όσο και από κοινωνικούς μετασχηματισμούς, που αφορούν την οικογένεια, τις ερωτικές επιλογές, τις κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές ή όποιες άλλες.  Κοντά σ’ αυτό θα πρέπει να σκεφτούμε ένα περιβάλλον που συνεχώς μολύνουμε και
καταστρέφουμε.  Θα πρέπει η γενιά μας να καταλάβει αυτές τις προκλήσεις να τις ιεραρχήσει και κυρίως να δώσει λύσεις. Απ’ αυτό θα εξαρτηθεί αν το μέλλον μας θα είναι καλύτερο ή χειρότερο.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *