Bloody Hawk: Κάθε του κομμάτι, μια εναλλαγή συναισθημάτων

Γράφει ο Πέτρος Βουλγαράκης

Ποιος άκουσε το καινούριο άλμπουμ  του και δεν ανατρίχιασε με μία από τις ιδιόρρυθμες εικόνες που προσάπτει στο κοινό προς κρίση; Ποιος δεν ταυτίστηκε με μία συναισθηματική κατάσταση λύπης, κόμπλεξ, ψυχολογικού απωθημένου, αδιεξόδου, προβληματισμού; Μένει όμως σε μία στασιμότητα καταστάσεων;

Είναι όντως μουντοί στίχοι μουσικής ή πολλά παραπάνω; Εάν είναι να αναγνωρίσουμε κάτι στον Bloody, τότε για μένα είναι η ειλικρινής αποτύπωση αληθινών συναισθημάτων που όλοι φοβόμαστε να εκφράσουμε. Και ταυτόχρονα, εκεί που σε κόβει το τρίλεπτο του πρώτου κομματιού, συνέχισε να δεις μία έμπνευση μίας φωνής που αρνείται να τα παρατήσει και δεν φοβάται να αποδεχθεί κάθε τι τοξικό. Κάθε κομμάτι του, μία εναλλαγή συναισθημάτων.

Κόντρα σε φαινομενικά καλαίσθητα πρότυπα  με φόντο τους  μία σεξιστική αισθητική , αντιπαραβάλλεται στην απέναντι όχθη δίνοντας  έναν λόγο στις ανησυχίες μας. Για καταστάσεις που όλοι μας βιώσαμε, ή βιώνουμε και όλοι μας συμβιβαζόμαστε, μαθαίνοντας να ζούμε στη δική μας μουντίλα.

Ξεσπώντας σε στιγμές παραφροσύνης, απομακρύνοντας κάθε στιγμή ρουτίνας που δίχως πολύ “σκοτούρα” αποδεχθήκαμε. Ανησυχίες όμως που θελήσαμε να ξεπεράσουμε, να αντιμετωπίσουμε ή να τα βρούμε μαζί τους. Ένα μέλλον τόσο σκοτεινό, όσο φαίνεται και όσο επιλέγεις να φωτίσεις. Μία εναλλαγή που δεν σταματάει να υπάρχει στις ζωές μας, από την μικρότερη ηλικία, στην εφηβική τρέλα, φοιτητική περισυλλογή, στο αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον, στις καθημερινές οικογενειακές και φιλικές τριβές, στα σκαλώματα του ίδιο σου του εαυτού.

Είναι ο καλλιτέχνης που ίσως θα μπορούσε να παραδειγματίσει πολλές γενιές, διαφορετικές “φουρνιές”. Να ενώσει “παλιομοδίτικα” μυαλά , να φρενάρει εκσυγχρονισμένα , να υποδείξει μέσα από απλές εικόνες λάθη μας  που αναπόφευκτα συμβαίνουν. Μία μοναξιά που όλοι μας φοβηθήκαμε να εκφράσουμε τις σκέψεις μας δυνατά.

Κι αν υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται περισσότερο για το καλό αυτού του κόσμου, τότε που είστε; Ίσως ο καθένας από το δρόμο του μπορεί να αλλάξει ένα κακώς κείμενο. Ίσως  ο στίχος του “γαμώ το σπίτι δεν σταμάτησα  να ελπίζω” είναι μία αφορμή για ανασυγκρότηση. Ίσως πρέπει να αγαπήσουμε αυτό που έχουμε και  να το βοηθήσουμε για να μας βοηθήσει.

Χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο στα ακούσματα μας τραγούδια με στίχους όπως το Μπαλόνια και το Εικοσάλεπτο. Ακυρώνοντας κάθε καθωσπρεπισμό, υποδεικνύοντας μία αλλόκοτη ανθρωπιά δίχως όρια, περιορισμούς και συμβιβασμούς, στηριζόμενη στην απλούστερη αμεσότητα της συναίσθησης, μας δελεάζει να σκεφτούμε λιγάκι διαφορετικά.

Διαφορετικά, κανονικά, φυσιολογικά, ανθρώπινα ή απλώς να σκεφτόμαστε τον αυθορμητισμό μας. Κύριος μας γνώμονας μία συνεχόμενη προσωπική βελτίωση, πνευματική , η οποία θα οδηγήσει σε μία κοινωνική εξέλιξη. Μία απλή ρομαντική εξέλιξη που δεν θα ξεχωρίζει μαύρο, άσπρο, φτωχό, ιδιότροπο, ψυχασθενή. Κι αυτό γιατί θα υπάρχει για όλους μία θέση ανθρωπιάς.

Ένας κόσμος με νέους όπου οι παλιοί και μεγαλύτεροι δεν αφουγκράζονται τα συναισθήματα των νέων και οι συνομήλικοι προτιμούν να αγωνίζονται ατομικά και με δόλο.  Ένας φόβος που δύσκολα ξεπερνιέται, ώστε να σηκώσεις κεφάλι απλά για να περπατήσεις στην καθημερινότητα σου.

Και έπειτα σου λέω το εξής. Κι αυτός ο απλός πιτσιρίκος , έχει να σου υποδείξει μία αγάπη για την έκφραση, για τη δουλειά, για τη ζωή και κοσμοθεωρία του. Μία αψεγάδιαστη μπέσα, που δέχεται διόρθωση . Κι αν ψωνίστηκες ποτέ επειδή τα κατάφερες σε έναν άδικο κόσμο, τότε έχασες το σημαντικότερο. Την αγνότητα του ευ αγωνίζεσθαι.

Total
3
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *