DaDaDolls: Μια experimental ομάδα χορού από τη Θεσσαλονίκη διακρίνεται και ταξιδεύει στο Λονδίνο

Ο χορός είναι τέχνη. Και η τέχνη έχει ως σκοπό να εκφράζει. Ιδέες, συναισθήματα, διαθέσεις. Μερικές φορές δε χωράει σε κανόνες. Άλλες πάλι τους χρειάζεται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι για να αφήσεις το σώμα σου να σε παρασύρει σε νέα είδη, να αφοσιωθείς ολόψυχα σε αυτό που κάνεις, πρέπει να είσαι ανοιχτός σε προκλήσεις. Ο χορός δεν έχει ωράριο ούτε διακόπτη. Όπως κάθε τι που θέλει πάθος σε ακολουθεί μέσα σου όπου και να βρίσκεσαι, μέχρι η έμπνευση να δώσει σχήμα στα άκρα σου.

«Συχνά, ακόμη και  μετά τη δουλειά, ξενυχτάω στο σαλόνι του σπιτιού μου επειδή μια κίνηση ή εικόνα μου ήρθε στο μυαλό. Ακόμη κι αν δουλεύεις ως δασκάλα χορού 5 ή 7 ώρες τη μέρα, αυτό δεν είναι μια ενασχόληση που σταματάει. Γυρίζοντας το βράδυ μπορεί να σε πιάσει υπερένταση για μια ιδέα που σου ήρθε εκείνη τη στιγμή, να σκεφτείς κάτι, ένα concept», μου λέει η Βίβιαν Γουγουλιά, καθηγήτρια χορού και εμπνεύστρια των DaDaDolls, μιας experimental ομάδας που εδώ και τέσσερα χρόνια ξεχωρίζει με το avant garde ύφος της  στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

«Οι DaDaDolls ξεκίνησαν από την τάση για πειραματισμό.»

Από το εάν μπορούμε να μπλέξουμε διαφορετικά είδη, εάν αυτό μπορεί να έχει ένα ωραίο αποτέλεσμα. Ήταν η επιθυμία για διαφορετικότητα. Και η επιθυμία στιλιστικά και αισθητικά να αναδείξουμε κάτι εκτός ορίων. Μια αναρχία που έχει μέσα της μια αρχή.

Πλέον και το σύγχρονο έχει μια πιο στερεοτυπική μορφή. Υπάρχει πια ένας κορεσμός. Μέσα από την πρόκληση που είχα στη δουλειά μου να ασχοληθώ με κάτι καινούριο για εμένα, που είναι το σύγχρονο με το pole, πήγα προς αυτό το μονοπάτι. Οι DaDa ξεκίνησαν, όπως άλλωστε δηλώνει και το όνομά τους, από τον Ντανταϊσμό, ένα κίνημα γενικότερης διαμαρτυρίας και απόρριψης των κυρίαρχων ιδανικών τέχνης. Από την ανάγκη να  μην υπάρχει συμβατικότητα, να μη πατάμε επάνω σε κάτι ήδη υπάρχον και δεδομένο. Έτσι το οραματίστηκα και έτσι το συνεχίζω. Σκέφτηκα να κάνω μια ομάδα, ξεκινήσαμε με οντισιόν και σιγά σιγά μεγαλώνουμε, υπάρχουν συνεχώς νέες προσθήκες. Η ομάδα έχει έντονο φεμινιστικό χαρακτήρα με την έννοια του μη κομπλεξαρισμένου. Οι θεματικές μας είναι τέτοιου τύπου: δηλώνουμε δηλαδή την κυριαρχία του γυναικείου φύλλου, όχι μέσω της σύγκρισης του με το αντίθετο, αλλά αναδεικνύοντας πολλές φορές την ίδια την γυναικεία/ανθρώπινη ευαισθησία.

Προβάλλουμε την ανθρώπινη γυναικεία φύση μέσα  από μία άγρια ευαισθησία, ντυμένη με ένα πεπλό φετιχισμού και ερωτισμού. Και τα προβάλλουμε αυτά όχι μόνο μέσω του χορού που από μόνος του αποτελεί «γλώσσα» αλλά και μέσω της οπτικοποίησης της τέχνης:  Video project και φωτογραφίσεις. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι συνεργάζομαστε με ανθρώπους με απίστευτη όρεξη και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και έτσι όλο αυτό έχει ένα αποτέλεσμα καλλιτεχνικά δυναμικό. Είναι αρκετά πολυσύνθετη διαδικασία γιατί πρέπει να συντονίσεις πολλά άτομα, τόσο στα κομμάτια πάνω στον στύλο αλλά και εκτός και αυτό όλο να έχει μια συνοχή και ένα δυναμικό αποτέλεσμα».

Πώς όμως εξελίσσεται μια ομάδα που ξεκινάει κάτι το καινοτόμο;

Πως ανοίγουν οι ορίζοντες και οι στόχοι με το πέρασμα του χρόνου; Όσον αφορά τις DaDaDolls, οι ορίζοντες δεν μένουν σε μια απλή ομάδα χορού. Έχουν σκοπό να αποτελέσουν κάτι παραπάνω. Θα λέγαμε πως, μάλλον, θέλουν να γίνουν μια ιδέα.

«Σήμερα οι DaDa προσπαθούν όλο αυτό να φύγει από τα όρια της ομάδας και να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο project, να μην περιορίζεται σε μια ομάδα χορού, να αποτελέσει ένα χοροθέατρο, ένα project, ένα κίνημα τέχνης. Θέλουμε κι άλλους νέους χορευτές, που να τολμούν να δοκιμάσουν, μία διαφορετική τάση και αισθητική».

Εξερευνώντας το διαφορετικό συχνά προκύπτουν και επιπλέον δυνατότητες. Κάπως έτσι η πειραματική αυτή ομάδα κατάφερε να διακριθεί μέσα από έναν διαγωνισμό.

«Πήραμε μέρος στο Pole Theatre Greece, έναν διαγωνισμό με όχι τόσο καθαρά αθλητικό περιεχόμενο αλλά  που σε αυτόν επιβραβεύεται και το concept, τα κουστούμια κλπ. Τον περασμένο Ιούνιο στην Αθήνα  πήραμε την πρώτη θέση στην κατηγορία professional ART, και συγκεντρώσαμε την υψηλότερη βαθμολογία μεταξύ των διαγωνιζόμενων( overall winning). Ήμασταν οι πρώτοι, που ως ομάδα, κερδίσαμε το εισιτήριο για το Pole Theatre World που φέτος πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.

Εκεί είχαμε την ευκαιρία να διαγωνιστούμε με κάποιους από τους καλύτερους pole dancers παγκοσμίως. Η επίδοση της ομάδας μπορώ να πω με βεβαιότητα πως με έκανε να νιώσω περήφανη. Όσο για την εμπειρία, τα λόγια είναι περιττά. Όλη αυτή η πρόκληση μας «έδεσε» περισσότερο και μας κάνει να θέτουμε τον πήχη ακόμη πιο ψηλά».

Για να φτάσει όμως κανείς στο σημείο να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό, πρέπει να έχει ήδη διαμορφώσει μια φιλοσοφία

Να έχουν περάσει από μέσα του όσα θα τον βοηθήσουν να προσεγγίσει την έκφραση με έναν δικό του μοναδικό τρόπο. Η Βίβιαν μου ανέλυσε την αντίληψη που υπάρχει γύρω από τον χορό στις μέρες μας. Από το μπαλέτο μέχρι και το σύγχρονο, τα στερεότυπα καλά κρατούν.

«Υπάρχει αυτή η τάση η οποία έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια γιατί έχουμε πολλά παραπάνω ερεθίσματα και λόγω της τεχνολογίας οπότε είμαστε ήδη πιο ανοιχτοί καλλιτεχνικά. Πάντα όμως υπάρχει ένας κρυφός ανταγωνισμός στον χώρο μας. Το μπαλέτο επειδή είναι καλά εδραιωμένο δεν έχει πολλά να αποδείξει. Οτιδήποτε καινούριο θα κατακριθεί κάπως. Σίγουρα για το pole dancing τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Υπήρχε μια καχυποψία, θα έλεγα. Τώρα η προσέγγιση και από τους ίδιους τους μαθητές είναι διαφορετική.

Παρόλα αυτά ακόμη και κάποιο άτομο το οποίο έχει εκπαιδευτεί κλασσικά μπορεί να καταλήξει σε ένα πιο experimental πεδίο. Αρκεί να είσαι ανοιχτός. Ίσα ίσα, δε σημαίνει ότι το ένα ακυρώνει το άλλο. Στη δουλειά μου χρησιμοποιώ πολλά πράγματα που έχω διδαχθεί από το μπαλέτο. Δε το ακυρώνω αλλά με βοηθάει εξολοκλήρου: από την πειθαρχία του μπαλέτου στον πειραματισμό του pole dancing με το σύγχρονο. Θέλει 100% πειθαρχία ακόμη και το pole dancing. Πρέπει να περάσεις από αυτό το στάδιο που ονομάζεται πειθαρχία. Ακόμη και αυτοί που ξεκινάνε πιο αργά, πρέπει να είναι προσηλωμένοι. Μπορεί κινησιολογικά να ξεφεύγεις από το μπαλέτο ή από τις φόρμες, αλλά για να βγει «άρτια» κάτι πρέπει να υπάρχει ένα πλάνο, ειδικά όταν λειτουργείς με ομάδες».

Η πρώτη επαφή με τον χορό έρχεται σε διάφορες ηλικίες

Συνήθως τη βρίσκεις στα πρώτα βήματα της παιδικότητας, άλλοι την ανακαλύπτουν μετά ως έξοδο διαφυγής από την καθημερινότητα, για κάποιους όμως πρόκειται για ένα πάθος που πηγάζει από μέσα τους.

«Από 3,5 ετών ξεκίνησα με το τυπικό μάθημα μπαλέτου. Είχα εξαιρετικούς καθηγητές οι οποίοι μου έδωσαν ένα μπουστ, θεωρούσαν ότι ο χορός είναι κάτι που μου ταιριάζει και μπορώ να το κάνω και επαγγελματικά. Αργότερα, ως φοιτήτρια στην Αγγλική Φιλολογία, στη Θεσσαλονίκη, έδωσα εξετάσεις και στο υπουργείο πολιτισμού, πήρα το εισιτήριο για να μπω σε μια Ανώτερη Επαγγελματική, διάλεξα τη σχολή της Ανδρομάχης Καφαντάρη, και τελείωσα μετά από 3ετή φοίτηση. Παρότι κλασσικά εκπαιδευμένη σε ερασιτεχνικό επίπεδο, πάντοτε είχα διάφορα «μοντέρνα» ερεθίσματα.  Ως τελειόφοιτη δασκάλα χορού, δοκίμασα σε νέα είδη χορού και   είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με δύο πολύ γνωστές ομάδες χορού, μια comercial και μια σύγχρονου. Από εκεί και έπειτα άρχισα να βλέπω τον σύγχρονο χορό παραπάνω. Το μπαλέτο είναι πιο περιοριστικό στις θέσεις εργασίας, οι επιλογές είναι συγκεκριμένες. Όντας ακόμη ενεργή ως χορεύτρια, μου έγινε μια πρόταση από το Cloud 9 Poledancing για την διδασκαλία ενός φρέσκου είδους χορού, του Contemporary Pole, μια μίξη δηλαδή του σύγχρονου με το pole dance.  Ήταν μεγάλη πρόκληση για εμένα και άρχισα να βλέπω ότι προσαρμόζομαι πολύ καλά σε αυτό το είδος και μέσα σε ένα χρόνο, τον Οκτώβριο του 2016, είχα την ιδέα για την ομάδα. Τελείως τυχαία μου το πρότεινε και η συνεργάτης  μου, την ίδια κιόλας μέρα! Επειδή ήταν μια καινούρια σύλληψη και η πρώτη ομάδα τέτοιας μορφής και στυλ χορού στην Ελλάδα,  υπήρχαν δυσκολίες για το πως θα το στήσω. Πατούσα σε εντελώς νέα μονοπάτια. Αλλά, τελικά, αυτό ήταν και το συναρπαστικό!  Σιγά σιγά βρήκα τον δρόμο μου, μέσω της έμπνευσης, που με ακολουθεί μέχρι και σήμερα σε αυτό που κάνω.»

Ας μιλήσουμε και για άτομα που δεν έχουν σπουδές ήδη ή δεν έχουν ξεκινήσει από μικροί

Αν κάποιος νιώθει ότι ο δρόμος τον πάει προς τα εκεί πρέπει να αφιερώσει πολλές ώρες προσωπικά, να το κυνηγήσει. Μία καλή περίπτωση είναι να παρακολουθεί όσα περισσότερα σεμινάρια γίνεται, μαθήματα χορού όπως μπαλέτο, σύγχρονο,ή pole. Ευκαιρίες υπάρχουν σίγουρα και η Θεσσαλονίκη τις δίνει ώστε να αναπτυχθείς. Αγκαλιάζει τους χορευτές. Παρόλα αυτά δε θα έρθουν όλα ουρανοκατέβατα και σίγουρα για να ξεχωρίσεις χρειάζεται έμπνευση και πολύ προσωπική δουλειά.

Όσον αφορά στις επαγγελματικές και καλλιτεχνικές  προοπτικές, για να προχωρήσεις είτε επιχειρηματικά, είτε ερασιτεχνικά στον συγκεκριμένο χώρο πρέπει να το αγαπάς, να έχεις πάθος, γιατί είναι κάτι στο οποίο αφιερώνεις όχι μόνο το σώμα σου αλλά την ψυχή και το πνεύμα σου. Ο χορός είναι τέχνη και ως τέχνη αποτελεί επιλογή ζωτικού χαρακτήρα, κυρίως. Όσο ουτοπικό ή ρομαντικό και αν ακούγεται, υπηρετείς την τέχνη σου πιστά λόγω της προσωπικής σου ανάγκης για τέχνη και έκφραση κ όχι λόγω βιοπορισμού. Οδηγείσαι από το πάθος σου για τέχνη και δημιουργία. Την ακολουθείς. Μονίμως. Το αίσθημα θα έλεγα είναι οργασμικό.》

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια των DaDaDolls; Πού μπορεί το κοινό να αφεθεί στην απόλυτη κυριαρχία των DaDa;

«Διαρκώς εμπνέομαι από εικόνες και καταστάσεις που βιώνω ή που είναι κρυμμένες στο υποσυνείδητό μου. Υπάρχουν κάποιες ιδέες αλλά ακόμη όλα είναι υπό σκέψη. Ασφαλώς θα υπάρξει και το απαραίτητο brainstorming μαζί με τα ίδια τα μέλη της ομάδας. Η έμπνευση, άλλωστε, είναι σαν τα κομμάτια του παζλ που στο τέλος συνθέτουν μια εικόνα. Απαιτείται χρόνος και όχι προχειρότητα. Παρόλα αυτά οι DaDaDolls θα παρουσιάσουν τρία μοναδικά special shows στην ετήσια παράσταση του Cloud 9 poledancing, στις 12 Ιουνίου, στο Principal Club Theater, στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, σίγουρα θα ανακοινωθεί οντισιόν για νέα DaDa μέλη, την επόμενη σεζόν. Ωστόσο, τώρα τρέχει και το νέο project μας, God is A Woman. Όλα τα νεότερα και μη δημοσιεύονται και στον προσωπικό λογαριασμό μας στο instagram.

Μπορείς να παρακολουθήσεις Contemporary Pole μαθήματα με την Βίβιαν Γουγουλιά στο Cloud9 Poledancing, Καθολικών 2 (περιοχή Βαλαωρίτου, Θεσσαλονίκη).

Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι των: Δημήτρης Τσακίρης, shotbyvit και arisphotografie

Total
1
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *