Δεν μας λείπουν οι πόλεις, οι άνθρωποι μας λείπουν…

Και τελικά τι είναι αυτό που πραγματικά σου λείπει όταν μεταναστεύεις: Ακούω διάφορα από φίλους μου που έφυγαν στο εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη και αναρωτιέμαι κάθε φορά. Tι είναι αυτό που αφήνεις πίσω σου; Οι φίλοι σου, η καθημερινότητά σου; Αφήνεις πίσω μια ολόκληρη ζωή.

Τι σου λείπει αλήθεια;  H απάντηση είναι σχεδόν πάντα ξεκάθαρη. Σου λείπουν οι άνθρωποι, δεν σου λείπουν οι πόλεις. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχτισες κοινές αναμνήσεις, που έζησες μεγάλες και μικρές στιγμές. Που ήταν μέρος της καθημερινότητάς σου και έκαναν πιο γλυκιά τη ζωή σου. Σου λείπουν, λοιπόν, οι άνθρωποι.  Αυτοί που είναι εκεί για εσένα, στις δυσκολίες και τις χαρές και το ξέρεις ότι είναι εκεί γιατί στο δείχνουν έμπρακτα.

Γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

Η μετανάστευση δεν είναι μια εύκολη διαδικασία όπως καταλαβαίνω ακόμα κι αν δεν έχω μεταναστεύσει. Έχω μάθει ωστόσο να ακούω τους αγαπημένους μου φίλους και πιστέψτε με, έχω μάθει πολλά.

Στη μετανάστευση λοιπόν, επαναπροσδιορίζεις τον εαυτό σου, ψάχνεις τις ισορροπίες σου, καταλαβαίνεις πράγματα για εσένα που σε άλλη περίπτωση δεν θα αναγνώριζες. Βλέπεις ότι ο άνθρωπος είναι δυνατός να κάνει πράγματα που δεν φαντάζεται, είναι ικανός να επιβιώσει οπουδήποτε. Για τον καθένα οι συνθήκες της μετανάστευσης είναι διαφορετικές.

Ο Πάνος συνήθισε τη ζωή στην Αγγλία και βρήκε τους ρυθμούς του. Κάνει βλέπετε διδακτορικό και τρέχει ολημερίς καθώς οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες είναι πολλές. Kαι τα καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία. Είμαι περήφανος γι’ αυτόν.

Η Ανδρομέδα δε έγινε υπεύθυνη σε μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων, έφυγε μόνη της χωρίς καμία βοήθεια και τα κατάφερε. Άντεξε στις κακουχίες, στις πολύ συχνές αλλαγές αλλά τώρα ατενίζει αισιόδοξα το μέλλον. Η Σκωτία για αυτήν είναι μια μεταβατική χώρα, μια χώρα όπου χτίζει τις βάσεις για κάτι ακόμα καλύτερο. Άλλωστε δεν τη φοβάμαι, είναι πιο δυνατή απ’ όσο πιστεύει. Μεταξύ μας, ξέρει τι αξίζει.

Η Κατερίνα από την άλλη μετακόμισε στην πανέμορφη Κύπρο, πιο κοντά στα ελληνικά δεδομένα και μέχρι στιγμής έχει ζήσει συγκλονιστικές εμπειρίες που την έχουν κάνει ακόμα πιο δυνατή. Έχει γευτεί πίκρες και χαρές αλλά στο τέλος πάντα καταφέρνει να έρθει πιο κοντά στο όνειρό της. Αυτό της ελευθερίας της ψυχής και της ανεξαρτησίας και τη χαίρομαι πολύ για αυτό. Γιατί τελικά οι κακουχίες μας διδάσκουν αρκεί να είμαστε συνειδητοί και ικανοί να δεχτούμε αυτά τα μηνύματα που λαμβάνουμε. Και να τα κάνουμε κτήμα μας.

Όπως βλέπετε η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και έχει τις δικές της ιδιομορφίες.  Όλες τους όμως μοιράζονται ένα κοινό μυστικό. Στους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, που αγαπώ πολύ και θαυμάζω ακόμα περισσότερο δεν τους λείπουν οι πόλεις. Οι πόλεις από μόνες τους είναι άψυχες. Μπορώ να καταλάβω τώρα τι είναι αυτό που αναπολούν! Αναπολούν τις στιγμές με τους δικούς τους ανθρώπους, αυτές τις στιγμές που είναι χαραγμένες στην ψυχή τους και δικαίως.

Σε αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, που τους λείπω και μου λείπουν, εύχομαι κάθε καλό! Και θα δείτε, τον έχουν βρει το δρόμο τους. Άλλωστε όπως λέει και ένα γνωμικό όταν αγαπάς, οι αποστάσεις δεν είναι εμπόδιο αλλά μια δοκιμασία για να δεις πόσο μακριά τελικά μπορεί να φτάσει η καρδιά σου. Και μπορεί να φτάσει πολύ μακριά… 

Aγαπούσα τις πολύωρες συζητήσεις από μικρό παιδί. Ύστερα μεγάλωσα και αποφάσισα να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες. Αφού έμαθα να σκέφτομαι, έστρεψα την προσοχή μου στην επικοινωνία, τα social media και τη δημοσιογραφία. Έτσι προέκυψε και το μεταπτυχιακό στα Digital Media στο τμήμα Δημοσιογραφίας. Αγαπάω τις φρέσκες ιδέες. Είμαι υπέρμαχος της καλής και ποιοτικής φιλίας. Για οποιαδήποτε απορία σας, δίνω όλες τις απαντήσεις στα social. Ραντεβού στα social λοιπόν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *