Έχω κοπέλα αλλά…μαζί σου θέλω να κοιμάμαι!

– «Σε πειράζει που έχω κοπέλα;»

– «Γιατί να με πειράζει; Μήπως θέλω να κοιμάσαι μαζί μου; Εγώ γλυκέ μου κοιμάμαι μια χαρά μόνη μου, ξυπνάω το πρωί με χαμόγελο και τρώω τα δημητριακά μου και πάω στη σχολή δίχως να μου καίγεται καρφάκι για την πάρτι σου. Εσένα πειράζει που έχεις κοπέλα. Αλλιώς δε θα σουν σήμερα εδώ.»

Και ήθελα να πω κι άλλα πολλά μα θα γινόμουν πιο κακιά, γιατί όταν δεν νοιάζεσαι ξεφουρνίζεις διάφορα ακατέργαστα λόγια. Και είχα σκοπό να σωπάσω αλήθεια. Μα εκείνος δε σώπασε. Είπε κι άλλα ώστε να καταλάβω γιατί ήταν τόσο «μικρός», τόσο βολεψάκιας και ευνουχισμένος. Άντρας δεν είναι αυτός που εκμεταλεύεται , αυτός που δικαιολογείται και αφήνει ένα χάος πίσω του. Ούτε αυτός που χτυπάει tattoo και είναι πρώτη μούρη. Για μένα άντρας είναι ο υπεύθυνος των πράξεών του, αυτός που είναι έτοιμος να στηρίξει τις θέσεις του και για αυτά που αποφάσισε, να ναι σίγουρος μέχρι τέλους. Αυτός που σηκώνει το σταυρό του μόνος του και όταν καταφέρει να τον  αποτινάξει οι δόξες είναι όλες δικές του. Οι υπόλοιποι που αυτοαποκαλούνται άντρες ας μη βαράν το χέρι στο τραπέζι. Δε μασαμε.

«Είναι βαρετή, αλλά μου φτιάχνει φαγητό, τα βρίσκω όλα έτοιμα. Το ξέρει ότι πάω με άλλες. Μου είπε μόνο να μη τις φέρνω σπίτι».

Δε με σοκάρει τίποτε. Ότι οι γυναίκες έχουν τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν είναι καινούριο. Έπρεπε όμως να τον κάνω να νιώσει άσχημα. Δε με ένοιαζε για εκείνο το κορίτσι που τον τάϊζε, ήταν όμως θέμα ηθικής. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και μετά τις λούζεται. Η ευτυχία μας είναι πάντα μια απόφαση μακριά.

«Είσαι ένας πληρωμένος. Είσαι με κάποια που δε σε γεμίζει απλά γιατί δεν θες να αναλάβεις την ευθύνη του ίδιου σου του εαυτού. Είσαι ένα τιποτένιο γυναικάκι κι ας γεννήθηκες αγόρι.».

Εκείνος γέλασε και ήταν ένα χαμόγελο αληθινό που έκρυβε από πίσω έναν άνθρωπο ψεύτικο. Και γέλασα και γω γιατί το ήξερα απ την αρχή. Όταν τα περιμένεις όλα έχει πλάκα να βλέπεις τους ανθρώπους να επιβεβαιώνουν τους χαρακτήρες τους και μετά να λες: «Τελικά είσαι ακριβώς ότι περίμενα πως θα ήσουν, κι ας προσπάθησες να αποδείξεις το αντίθετο γλυκέ μου.»

Το πρωί ξύπνησα με χαμόγελο, έφαγα τα δημητριακά μου και πήγα στη σχολή χωρίς να μου λείπει τίποτε, χωρίς να αναρωτιέμαι που κοιμήθηκε κάποιος άλλος, χωρίς να χω φτιάξει φαγητό για κανέναν. Και τώρα που γράφω χαμογελάω ακόμη. Η ευτυχία μας είναι πάντα μια απόφαση μακριά.


Είμαι η Χριστίνα. Σπούδασα στη Σχολή Θετικών επιστημών του Αριστοτελείου. Μου αρέσει να γράφω άρθρα, ιστορίες, αληθινές ή και όχι. Γράφω για τους ανθρώπους. Για εκείνα που θέλουν και δεν τολμούν. Για αυτά που τόλμησαν και δε μετάνιωσαν. Για όσα σκέφτονται μα δεν ξεστομίζουν. … Η γιαγιά μου έλεγε : «Αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς , τουλάχιστον αγάπα αυτό που κάνεις… και σίγουρα αγαπώ να μοιράζομαι τη σκέψη μου μαζί σου, μέσα απ’ τα άρθρα μου.

2 Comments

  1. kokoblokos

    13 Ιουλίου 2015 at 10:20 ΜΜ

    τσου μωρή τζεημσμπόντα, ανεξάρτητη φαμ φαταλ

  2. Nemesis

    27 Σεπτεμβρίου 2015 at 4:45 ΠΜ

    m’ auta ta muala mia zoi moni sou tha koimasai..stamatiste na krazete tous andres kai prospathiste na ginetai perissotero gunekes kai kaluteroi anthropoi para na adigrafete na arnitika ton andron kai na to pezete aneksartites, bitches , femme fatale k mlks

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *