Έρωτας κλέφτης εγωκεντρικός κι απατεώνας

 Ο Έρωτας του πόθου και της ανυπομονησίας . Αυτός που κλέβει καρδιές και μυαλά μα κυρίως εντυπώσεις. Ο έρωτας αυτός που είναι ένας εγωιστής. Που κρύβεται πίσω απ ΄τα λουλούδια , τα γλυκόλογα και τα ποιήματα που γράφτηκαν δήθεν γι’ αυτόν. Ο απατεώνας…

Λέμε πάντα «σε θέλω». Λέμε «Μου λείπεις». Σε σκέφτομαι, σε χρειάζομαι, θέλω να σε δω, θέλω να σε πάρω αγκαλιά, θέλω να σε φιλήσω ,να σε γδύσω. Θέλω να σε ονειρευτώ, θέλω να σαι δικός μου, θέλω να με θέλεις και συ, θέλω να σε έχω. Θέλω να με τρελάνεις. Θέλω.

Εγώ θέλω. Μας αρέσει ο έρωτας αυτός που μας κάνει να νιώθουμε ωραία για τους εαυτούς μας. Σ’ αγαπώ και πετάω στα σύννεφα και νιώθω σα να έχω πάρει το καλύτερο ναρκωτικό του κόσμου. Δε ξενερώνω με τίποτα. Νιώθω τέλεια. Νιώθω ότι θα κατακτήσω τον κόσμο. Με κάνεις να νιώθω όμορφη. Έχω αυτοπεποίθηση. Εγώ έχω. Εγώ είμαι.

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι νιώθει ο άλλος που σας κάνει να θέλετε όλα τούτα; Πρώτη φορά αναρωτιέμαι για σένα. Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου; Τι έχεις εξαιτίας μου; Τι σου προκαλώ στο μυαλό σου; Τι θέλεις; Τι χρειάζεσαι; Τι ονειρεύεσαι; Τι ψάχνεις; Πως νιώθεις; Όχι για μένα… Για σένα πως νιώθεις; Σκέφτεσαι για τον εαυτό σου όσα σκέφτομαι εγώ με το που σε βλέπω; Νιώθεις ότι θα κατακτήσεις όλο τον κόσμο; Πετάς και συ στα σύννεφα; Σνιφάραμε και οι δύο το ίδιο πράμα; Τι θέλεις; Εσύ.

Λατρεύω το άρωμά σου, τον τρόπο που περπατάς, τη χροιά της φωνής σου και το ότι πάντα φοράς διαφορετικές κάλτσες. Μάθε μου τώρα τι λατρεύεις εσύ. Σου αρέσει που στο σπίτι μου δεν έχει καθόλου ρολόγια; Και που κοιμάμαι με τέσσερα μαξιλάρια; Οι τηγανίτες μου σου άρεσαν; Την άλλη φορά θα σου βάλω και σιρόπι!

Ο έρωτας ο πρόσφορος, ο αλτρουιστής ο απροφάσιστος. Σε πάει από το εγώ στο εσύ και στο εμείς. Από το «θέλω» στο «νοιάζομαι». Από το «χρειάζομαι» στο «συμπαραστέκομαι». Είναι αυτός ένας έρωτας καινούριος , δεν μου τον μάθανε ως τώρα. Μα κάτι μέσα μου μοιάζει με φως. Κι από κάθε μου ρωγμή ακτινοβολεί προς τα έξω. Όταν σε δω δε θα σου πως έχω μια αχτίδα μέσα μου εξαιτίας σου, αλλά θα σε ρωτήσω αν αυτό που βλέπω να ξεπροβάλει απ’ το στέρνο σου είναι κάποιο φως σαν το δικό μου.

Έρωτας τάχα να είν’ αυτό

που έτσι με κάνει να ποθώ

τη συντροφιά σου,

που σα βραδιάζει,

τα φωτισμένα για να ιδώ

παράθυρά σου;

Θεώνη Δρακοπούλου-Παππά ( άλλως Μυρτιώτισσα)


Είμαι η Χριστίνα. Σπούδασα στη Σχολή Θετικών επιστημών του Αριστοτελείου. Μου αρέσει να γράφω άρθρα, ιστορίες, αληθινές ή και όχι. Γράφω για τους ανθρώπους. Για εκείνα που θέλουν και δεν τολμούν. Για αυτά που τόλμησαν και δε μετάνιωσαν. Για όσα σκέφτονται μα δεν ξεστομίζουν. … Η γιαγιά μου έλεγε : «Αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς , τουλάχιστον αγάπα αυτό που κάνεις… και σίγουρα αγαπώ να μοιράζομαι τη σκέψη μου μαζί σου, μέσα απ’ τα άρθρα μου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *