Εξομολογούμαστε τις εμπειρίες μας από τα θερινά σινεμά που αγαπήσαμε

Φωτογραφία: summercinemas.gr

Αν υπάρχει κάτι πιο γοητευτικό από τα θερινά σινεμά το καλοκαίρι, τότε αυτό είναι οι στιγμές που χαράχτηκαν στη μνήμη σου μέσα σε αυτά. Είναι το αεράκι, οι καρέκλες του σκηνοθέτη, είναι τα βλέμματα με το ραντεβού σου που χάνονται πίσω από την οθόνη, στον ουρανό λίγο πριν συναντηθούν. Είναι τα γέλια των δικών σου που σκορπίζουν στην ατμόσφαιρα και τα ποπ κορν που δε τελειώνουν μαζί με τα κουτάκια μπύρας που αφήνουν τον χαρακτηριστικό «κινηματογραφικό» ήχο. Τα θερινά σινεμά είναι έρωτας και οι συντάκτες του Millennials διάλεξαν τις αγαπημένες τους στιγμές σε αυτά.

Χριστίνα Ντεχόλα

Πήγα θερινό σινεμά μόλις πέρσι πρώτη φορά στη ζωή μου.  Ήταν το «Σινέ Ελληνίς» στην Στρατού. Δε θυμάμαι καν τι είδα, θυμάμαι όμως ότι στο κυλικείο πωλούνταν breezer καρπούζι. Στις σκοτεινές σκιές της ταινίας έβλεπες πυγολαμπίδες πάνω από το κεφάλι σου να πηγαίνουν πέρα δώθε αλαφιασμένες. Ένιωσα για λίγο ξανά  16 χρονών. Ανέμελη, με το καλοκαιρινό αεράκι στα μαλλιά και γεύση καρπούζι στα χείλη. Πλέον πάω συχνά θερινό σινεμά. Είναι κάτι παραπάνω από το «ας δούμε μια ταινία». 

Κέλλυ Κουναλάκη

Είναι ορισμένα μέρη στα οποία νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στο φυσικό σου περιβάλλον, ή σε έναν χώρο πολύ οικείο. Η’ απλά σε ένα μέρος όπου νιώθεις ασφάλεια και μια αγαλλίαση. Μια κατηγορία χώρων στους οποίους βρίσκω τον καλό εαυτό μου είναι τα θερινά σινεμά. Πάντα τον έβρισκα, πάντα θα τον βρίσκω. Όπως εκείνη την φορά, όχι σε έναν από τους λατρεμένους θερινούς της Αθήνας, μα σε εκείνον τον μικρό στην Πρέβεζα, τον μοναδικό της περιοχής, ήσυχο από κόσμο, μέσα στο δάσος με τους ευκάλυπτους, σαν βγαλμένος από κάποια άλλη εποχή, μια δεκαετία που νοσταλγώ χωρίς να έχω ζήσει.

Μέσα στη φύση, σε καρέκλες του σκηνοθέτη, ή πλαστικές ήταν; Δεν θυμάμαι, δεν έχει καμία σημασία. Με έναν έρωτα που τότε είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα δειλά – δειλά και δυο μπύρες στο κουτάκι τους, μια ανάσα δροσιάς μαζί με το αεράκι που φυσούσε ανεπαίσθητα. Είναι σχεδόν αστείο το πόσο λίγα πράγματα χρειάζεσαι για να νιώθεις ευδαιμονία. Ένα πανί, μια χολιγουντιανή ταινία που δεν θα έβλεπες ποτέ υπό άλλες συνθήκες, μερικούς κρύους βαθμούς αλκοόλης, φύση να σε περικυκλώνει και έναν άνθρωπο του οποίου η κοινή σας πορεία είναι άγνωστη, αλλά πόσο μαγευτική.

Κάθε καλοκαίρι θα επιστρέφω στα θερινά σινεμά μου, θα ανακαλώ όλες τις μνήμες μου από τις επισκέψεις μου σε αυτά, θα τις εμπλουτίζω, θα παίρνω βαθιές ανάσες στο σούρουπο από τον καλοκαιρινό αέρα, θα αφαιρούμαι χαζεύοντας και μετρώντας τ’ αστέρια, θα κρατώ το χέρι του όπως εκείνη την πρώτη φορά στον παραμυθένιο μας κινηματογράφο. Σε αυτόν που δεν λειτουργεί πια. Αλλά ποιος ξέρει· ίσως μια μέρα βρεθούμε πάλι κάτω από τους ευκάλυπτους να χαζεύουμε μια ταινία που δεν θα μας αφορά και να δημιουργούμε τις στιγμές μας σε ένα από τα αγαπημένα μας μέρη.

Μερόπη Σίμου

Στις άβολες πλαστικές καρέκλες που μάταια προσπαθείς να βολευτείς χωρίς να κάνεις θόρυβο (ή να σπάσεις την ετοιμόρροπη καρέκλα) ή να ενοχλήσεις τους διπλανούς σου. Στο Gordon’s Space που πήρες από το κυλικείο του σινεμά, γεμάτη καμάρι, καθώς είσαι ακόμη μαθήτρια και είναι ό,τι πιο κοντά σε αλκοολούχο μπορείς να πιεις σε αυτή την ηλικία. Στα ποπ κορν που περισσότερο σκορπίζεις, παρά τρως, καθώς παρακολουθείς με αφοσίωση κριτικού κινηματογράφου την ταινία, για να μην σου ξεφύγει λεπτομέρεια. Στο δυνατό γέλιο του πατέρα σου, που σχεδόν ακαριαία ακολουθείται από το βλέμμα σου τύπου “αμάν ρε μπαμπά” και το δικό σου γέλιο. Στην γεμάτη αγάπη κίνηση της μαμάς σου, που σε «περιλούζει» με αντικουνουπικό στο διάλειμμα της ταινίας, για να μην σε “φάνε” τα κουνούπια. Στα tech-geek σχόλια του αδερφού σου, που έχει δει όλα τα prequels, sequels και σχεδόν κάθε ταινία που υπάρχει στο είδος της, και στο νεύμα που κάνεις καθώς ακούς όσα σου λέει με περίσσιο θαυμασμό. Σε αυτή την πρώτη θερινή προβολή στο Σινέ Ναταλί στην παραλιακή, και άλλες τόσες που θα ακολουθήσουν. Στις αναμνήσεις μιας ανέμελης παιδικής, νευρικής εφηβικής και πλέον νοσταλγικής ενήλικης ζωής. Στους ήχους, τις μυρωδιές, τις εικόνες και όλες τις αισθήσεις που ξετυλίγονται γύρω από την εποχή του καλοκαιριού. Στα θερινά σινεμά της ζωής μας. Ας πιούμε, λοιπόν, σε όλα αυτά.

Τάσος Καραντάκος

Είναι πολλοί οι λόγοι που λατρεύουμε τα θερινά σινεμά. Οι περισσότεροι από εμάς μυηθήκαμε στην μαγεία τους από το «Σινέ Ελληνίς» στην Λ. Στρατού. Ο κόμπος στο στομάχι του πρώτου ραντεβού σπάει με τα ποπ κορν, τις αφίσες βγαλμένες από ταινία του 80′ και την κρύα μπύρα που ακουμπάς ευλαβικά στο μεταλλικό τραπεζάκι, προσπαθώντας με όλο σου το είναι να μην κάνεις θόρυβο. Καθώς ξεκινάει η ταινία η αμηχανία χτυπάει κόκκινο και καθ’ όλη την διάρκειά της σκέφτεσαι πώς θα κάνεις την πρώτη κίνηση αντί να παρακολουθείς. Σε λίγο θα βγάλει το γνωστό βραδινό καλοκαιρινό αεράκι και αν ήσουν αρκετά έξυπνος να μην πάρεις ζακέτα μαζί, θα πέσει στην αγκαλιά σου. Για όλες αυτές τις αγκαλιές λοιπόν που μας κρατούν πιο ζεστούς τις καλοκαιρινές αυτές νύχτες λέμε ναι σε όλα τα θερινά σινεμά του κόσμου, γιατί χωρίς αυτά δεν θα ήμασταν ποτέ οι ίδιοι.

Total
2
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *