Final Semester* 1×02 | Το άγχος των φίλων

Previously: Σου εξήγησα ποια είμαι και τι κάνω, τι με αγχώνει και τι φοβάμαι. Σου αποκάλυψα επίσης ότι ένα από αυτά που σου προσφέρει απλόχερα η φοιτητική ζωή, δηλαδή τους φίλους. Στους παίρνει πίσω στο τελευταίο εξάμηνο…


Στο προηγούμενο Final Semester, σου είχα εξομολογηθεί ότι το καλύτερο έτος ήταν το δεύτερο και μ’ αυτό πρόκειται να ξεκινήσω τώρα…

…φίλοι…

Η χρυσή εποχή της φοιτητικής ζωής. Έκανα παρέα με παιδιά από διάφορες σχολές και από μεγαλύτερα έτη -δεν ξέρω πως τυχαίνει πάντα και είμαι η μικρότερη της παρέας.. αλλά αρχίζει να μ αρέσει!- Η αλήθεια είναι ότι όταν είσαι φοιτητής και δη, κοινωνικός, το ευκολότερο πράγμα είναι να μπεις σε πολλές παρέες. Όμως δεν είναι όλες το ίδιο. Μακάρι να ήταν…

Γιατί, διαφορετική η παρέα της σχολής, άλλη αυτή που περνάς πραγματικά καλά και δένεσαι. Εγώ δέθηκα με πέντε φίλους, που θα μου λείψουν ακόμη και οι τυχαίες συναντήσεις μας. Γι’ αυτούς και μόνο αξίζει να αφιερώσουμε δυο γραμμές παραπάνω…

Έβγαινα!  Παραέβγαινα αρκετά θα έλεγα. Μπορεί να ξεκινούσαμε από νωρίς το βραδάκι με ένα κλασικό «θα έρθω για μια μπύρα, ίσα ίσα να σας δω…» και να καταλήγαμε να χαζεύουμε το ξημέρωμα στη λίμνη, τρώγοντας μια τεράστια κρέπα. Συζητήσεις για μουσική, σχέσεις, βιβλία, τέχνες, χαζομάρες …και για το τι θα κάνουν μετά τη σχολή, – αυτοί τι θα κάνουν εγώ νέα ήμουν ακόμα δεν το σκεφτόμουν και πολύ.

Όπως και να το κάνουμε όμως, καταλάβαινα ότι λίγοι είναι ακόμα οι καφέδες μου με μερικούς. Μετρούσα αντίστροφα και αυτό ήδη είχε ξεκινήσει να με τελειώνει. Όταν πλησίαζε η μέρα της αποχώρησης τους, επιδίωκα περισσότερες συναντήσεις. «Έχω μάθημα…» έλεγαν «Ωραία τελείωνε. Ανεβαίνω πανεπιστημιούπολη να χαιιρετήσω…» απαντούσα. Έφτασε η ώρα όμως που ο αιώνιος φοιτητής φεύγει, μπορεί σε επισκέπτεται συχνά, αλλά δεν είναι και το ίδιο. Το ξεπερνάς όμως γιατί η υπόλοιπη παρέα μένει εδώ και όπως προανέφερα, “νέα” ήμουν ακόμα και το «έχω δυο χρόνια περιθώριο» μου φαινόταν αρκετός καιρός.

Νομίζω δε θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξη στο πρόσωπο του φίλου που θα έφευγε πρώτος, όταν εμφανίστηκα από το πουθενά μπροστά του. «Είσαι τρελοκομείο. Τι κάνεις εδώ;» «Ήρθα για καφέ και γιατί περπατάς σαν “greeklover” στην σχολή σου; Είναι creepy

Σήμερα!

«Ρε παιδιά θα φύγετε και εσείς; Γιατί; Καλά δεν περνούσαμε;». Αυτές οι αποχωρήσεις όμως είναι ακόμη πιο δύσκολες γιατί τρεισήμισι χρόνια είναι αρκετά για να δεθείς με ανθρώπους, που κάνετε τόσα πράγματα μαζί. Μπορεί να μη βλεπόμαστε κάθε μέρα αλλά ξέρουμε ότι μας χωρίζουν δέκα λεπτά. Έχουμε τις συνήθειες μας, την ρουτίνα μας και έχουμε αναπτύξει έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας που δεν τον καταλαβαίνει κανένας άλλος και δεν θέλεις να το κάνεις, με κανέναν άλλον. Μια ματιά και ένα «ναι ναι…» ήταν ισάξια με ένα «Τον είδες αυτόν; Είναι αυτός που σου έλεγα ότι έβαλε στοίχημα να πηδήξει στη λίμνη…»

Κι έτσι ξεκίνησε το άγχος των φίλων. Ίσως περισσότερο άγχος για την αλλαγή ρουτίνας.

Φαντάσου, εκείνη τη στιγμή που θα τα λες με τον κολλητό σου από το skype αντί από κοντά ενώ τα κουτσοπίνετε; Τρόμαξες όσο και εγώ; Κάτι που ομολογώ πως είναι αρκετά ξένο, όταν έχει γίνει αυτονόητο να συναντιέσαι με τα άτομα που αγαπάς.

Ας μην είμαι όμως εγωίστρια, οι φίλοι μένουν και η παρέα και τα αστεία μας θα εξελίσσονται από απόσταση. Παράλληλα όμως ο καθένας κάνει τη ζωή του.

Την απώλεια θα τη συνειδητοποιήσεις ξαφνικά. Θα καταλάβεις την απουσία των πραγματικών φίλων, μέχρι το πρώτο πάρτι… χωρίς αυτούς!

Έτσι την «πάτησα» εγώ αλλά που να φανταστώ… 
Δεν θα σου πω ακόμα λεπτομέρειες για εκείνο το περιβόητο πάρτι.  Αν δεν κατάλαβες τι εννοώ, δοκίμασε να πας
αυτό το σαββατόβραδο σε ένα πάρτι ή στο στέκι σας, με την συμφοιτήτρια, που λέτε ένα «Καλημέρα έχεις σημειώσεις;».  Καν’ το και έλα να ταυτιστούμε την επόμενη Παρασκευή…

 

#124_και_σήμερα 

to be continued….


Νατάσσα.Εδώ θα μοιραζόμαστε απόψεις και ιδέες, για το αγαπημένο μου θέμα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ότι μπορεί να σχετίζεται μ' αυτό! Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *