Final Semester* 1×03 |Party, drugs and rock and roll

Στο προηγούμενο Final Semester ξεκίνησα να σου λέω για εκείνα τα φοιτητικά πάρτι χωρίς τους καλύτερους φίλους. Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή γι’ αυτά….

Λήξη

Που είχαμε μείνει; Α, ναι! Εκεί που η μισή παρέα έφυγε από την πόλη…

Ήταν το πρώτο Σαββατόβραδο που μπορούσα να βγω και να πιώ (a.k.a αντιβίωση) η παρέα μου όμως, είχε πέσει σε βαθιά μιζέρια λόγω εξεταστικής. Γαμώτο! Έτσι βρήκαμε δύο γνωστές και πήγαμε στο πάρτι…

Ξέρεις τι εννοώ  με το «δύο γνωστές». Εκείνες οι δύο συμφοιτήτριες που δεν έχεις κανένα κοινό σημείο επικοινωνίας αλλά δεν σε νοιάζει και πολύ, εξάλλου φιλοσοφική συζήτηση θα ανοίγαμε; Μόλις φτάσαμε και οι «δύο γνωστές» βρήκαν άλλους δύο γνωστούς, και εκείνοι άλλους δύο… Και γίναμε ολόκληρη παρέα. Γίναμε;; Είχα από την αρχή μια υποψία, ότι δεν θα είναι και η πιο καλή βραδιά αλλά όταν μαζευτήκαμε περισσότεροι, μπορώ να πω ότι χάρηκα: μεγάλη παρέα, λιγότερες στιγμές αμηχανίας και συζήτησης για την σχολή, τους καθηγητές.

Δέκα λεπτά αργότερα…

Όταν επέστρεψα στην παρέα ήταν όλοι ήδη σα μαστουρωμένα ζόμπι -ντάξει, ξέρω πως δεν είναι κανένα σοκαριστικό θέαμα, ειδικά σε ένα φοιτητικό πάρτι, αν μη τι άλλο η «δουλειά» μυρίζει και γυρίζει – αλλά όταν είσαι απλός θεατής σ’ αυτό, γρήγορα ξενερώνεις. Ειδικά όταν οι άλλοι μετατρέπονται σε στήλη άλατος και εσύ ακόμα δεν έχεις μπει και σε party mood.

Το πλατύ μου χαμόγελο, έσβησε από το πρόσωπο μου και το αντικατέστησε ένα: «Αλήθεια τώρα; Μόλις ήρθαμε ρε παιδιά και σε δέκα λεπτά γίνατε χάλια…και οι μπύρες μας;». Ήταν η στιγμή που είδα τα άτομα, τα οποία αν το πρωί τους ζητούσες σημειώσεις είναι ικανοί να σου κάνουν μήνυση, να μετατρέπονται σε «αγαλματάκια», να μην μπορούν ούτε να μιλήσουν, πόσο μάλλον να παρτάρουν στη δική μας διάσταση!

Είναι αλήθεια, ότι προσπάθησα μερικές φορές να μιλήσω όμως το μόνο που έβλεπα ήταν τρομαγμένα πρόσωπα.  Αποστολή μου ήταν να τους τοποθετήσω στα σκαλιά της εισόδου και να ψάξω νέα παρέα, για να κάνουμε λίγο κέφι.

Η ξενέρα μου ξεχείλισε, όταν η Ειρήνη μου είπε «Θα με κουβαλήσεις ως το σπίτι ε;». Το φαντάζεσαι; Πήγαμε σε ένα πάρτι, έγινε ένα με το πάτωμα για όλο το βράδυ και μετά είχε απαίτηση να κουβαλήσω αυτήν και την παρέα της ως τα σπίτια τους! Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, ήταν την κάνω σκλάβα των σημειώσεων, για όση φοιτητική ζωή μου έχει ακόμα απομείνει.

Αλλά αντί γι’ αυτό, πήρα την απόφαση να μην ξαναβγώ με άτομα που δεν γνωρίζω αρκετά καλά.

Ήταν αναμενόμενο, το ποσό πολύ μου έλειψαν οι φίλοι μου. Σκεφτόμουν το πάρτι του δεύτερου έτους (σου είπα ήταν ή χρυσή εποχή το δεύτερο έτος). Εκείνο το festival του πανεπιστημίου, που περιμέναμε πως και πώς όλοι μας, το κανονίζαμε μέρες πριν. Τότε ο μουσικόφιλος -εκείνος που είναι σε κάθε παρέα και συνέχεια σου θυμίζει ότι ένα καλό live πρέπει να έχει τον τέλειο ήχο- έφτασε πρώτος. Οι υπόλοιποι φτάσαμε λίγο αργότερα. Η παρέα συγκεντρώθηκε, η μπίρα έρεε και κανονίστηκαν αρκετοί καφέδες με γνωστούς… από αυτούς που δεν πραγματοποιούνται ποτέ!

Εδώ που τα λέμε, τα πάρτι του πανεπιστημίου είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί στα φοιτητικά σου χρόνια. Και μην ακούς τα κλισέ στερεότυπα ότι σ’ αυτά πάνε μόνο οι άπλυτοι. Είναι ευκαιρία να το ρίξεις έξω με το ποτό, διότι εκεί θα το βρεις πολύ φθηνά. Επίσης, προσπάθησε να ενισχύσεις την προσπάθεια, μην πίνεις μόνο από το αλκοόλ που κουβαλάς το σπίτι, το πανεπιστήμιο κάνει το πάρτι φίλε μου, όχι ο Μπόμπολας. Τέλος, διασκέδασε όσο αντέχεις, μην είσαι ο ξενέρωτος της παρέας που έχει γίνει λιώμα από το πρώτο μισάωρο.

Σου έλεγα λοιπόν, ότι αυτές οι στιγμές αξίζουν με τους ανθρώπους που έχεις μια επικοινωνία ακόμα και στον τρόπο διασκέδασης. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπουν ήδη αυτές οι στιγμές, είναι η βραδιές που δύσκολα θα βαρεθείς, από όλες τις απόψεις. Σκέψου να είσαι στο σωστό μέρος με τους ιδανικούς ανθρώπους, καλό;  Σκέψου τώρα, ότι εκείνο το βράδυ, γνωρίζεις κάποιον που θες να σου αλλάξει τη ζωή.
Κάποια στιγμή βγήκα έξω να πάρω τηλέφωνο τη φίλη που είχε αργήσει, παραπάνω από το κανονικό: «Που είσαι; Το live τελείωσε και θα αρχίσει το…» εκείνη τη στιγμή μόλις τον είδα να έρχεται «…ναι γεια τώρα!». Στην πραγματικότητα δεν άκουσα τίποτα απ’ όσα μου απάντησε. Αυτό που ήθελα εκείνη την ώρα είναι να επιστρέψω μέσα και να μάθω ποιος είναι και πώς ακριβώς θα μου αλλάξει τη ζωή.

Δεν σου αποκαλύπτω ακόμη, τι έμαθα…

 #117_και_σήμερα

to be continued…

 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *