Final Semester* 1×04 | Μάνα, θα το πάρω το πτυχίο

Στο προηγούμενο Final Semester  σου μίλησα για το μέγιστο αγαθό στα φοιτητικά -και όχι μόνο- χρόνια: την «καλή παρέα». Πιο συγκεκριμένα, σου εκμυστηρευτικά τι έγινε, σε δυο πάρτι της φοιτητικής μου καριέρας που με σημάδεψαν: Το χειρότερο πάρτι και το καλύτερο. Στο τελευταίο, ο λόγος που θα είναι για πάντα το top φοιτητικό event, -εκτός από τους φίλους- είναι ο τύπος που γνώρισα τότε, αλλά δεν σου αποκάλυψα τι σχέση έχει με το σήμερα…


 

Σ’ αυτά τα fest των φοιτητών, να είσαι σίγουρος πως θα γνωρίσεις αρκετό κόσμο και μερικοί ή κάποιος από αυτούς, θα παίξουν σπουδαίο ρόλο στην ζωή σου. Πίστεψε με, δεν θα έρθει κανένα πρωί να σου χτυπήσει το κουδούνι το νόημα της ζωής. Είναι μια διαδικασία που την κάνεις μόνος σου, χωρίς προειδοποίηση. Μπορεί όμως, και να το βρεις  μέσα από τις σχέσεις σου. Όταν πια τελείωνα το δεύτερο έτος, άρχισα να σκέφτομαι το μετά. Τι θα κάνω με τη ζωή μου μετά τη σχολή;

Τα έβαλα λοιπόν σε μια ζυγαριά: Συνεχίζω με μεταπτυχιακό και παράλληλα (οποιαδήποτε) δουλειά ή γυρνάω πίσω στο πατρικό και πλένω πιάτα, βλέποντας «Το καφέ της Χαράς»; Χμμ..

Κοντολογίς, αποφάσισα να μην ακολουθήσω την παραδοσιακή τακτική «σπουδές- πτυχίο- πίσω στο φαγάκι της μαμάς», ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι του χρόνου, θα σου ζητάω ένα «μισό» για πάρω ένα εισιτήριο.

Τα είχα αποφασίσει όλα, το μόνο που έμενε ήταν να… πάρω πτυχίο.

«Αυτό το είχα ξεχάσει τελείως, πρέπει να τελειώσω την πρώτη σχολή για να πάω στην δεύτερη; Είμαστε σοβαροί, τι εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό τώρα! »

Τότε -μεταξύ μας τώρα- απογοητεύτηκα. Πίστεψα ότι είμαι αρκετά μακριά από το όνειρο που έπλασα όχι επειδή ήταν δύσκολο να περάσω τα μαθήματα, άμα ήθελα… διάβαζα κι όλας!

Το πρόβλημα μου με το να πάρω το πτυχίο είναι η ίδια η σχολή μου. Τι εννοώ; Με καθυστερούσε, το γεγονός ότι θα έπρεπε να κυνηγάω με το ντουφέκι, τον κάθε καθηγητή προσπαθώντας να τον πείσω να κάνει σωστά τη δουλειά του. Όταν, για παράδειγμα, για μια απλή αίτηση πρέπει να στήσω αντίσκηνο έξω από τις γραμματείες ή όταν στην εξεταστική πρέπει να ψυχολογήσω τα κέφια του καθηγητή.

Έχει σκοπό να βαθμολογήσει κανονικά το γραπτό μου αυτήν τη φορά ή πρόκειται να πάει ΠΑΛΙ με τη μέθοδο «ανεμιστήρα»;

Κι αν πάει μ’ αυτήν τη τακτική, τι δύναμη θα ασκήσει ο ανεμιστήρας για να μην ρίξει το δικό μου γραπτό; Κάποιος από το φυσικό ρε παιδιά!

Σήμερα…

Ήρθε η ώρα να σου μιλήσω και γι’ αυτόν που γνώρισα τυχαία…

Αυτός λοιπόν, ή που θα μου έδινε μια κλοτσιά να με αποθαρρύνει και να πέσω λίγο παρακάτω ή που θα μου έδινε ένα χεράκι βοηθείας να ανέβω παραπάνω! Τελικά, ήταν το σωστό άτομο, την σωστότερη στιγμή που άπλωσε το χεράκι του…

«Αφού μπορείς γιατί δεν το προσπαθείς; Τι προκοπή θα βρεις στην Ελλάδα;»

Ο «από μηχανής θεός», με βοήθησε να δω καθαρά τι θέλω να κάνω και να τα βάλω σε μια τάξη. Έτσι και έγινε! Και να σου πω την αλήθεια, δεν ήταν και τόσα πολλά τα εμπόδια όσο πίστευα στην αρχή! Μερικές φορές, η λύση είναι μπροστά σου, απλά χρειάζεσαι τον κατάλληλο άνθρωπο που θα σε ακούσει και θα σου πει απλά: «άνοιξε τα στραβά σου…»

Φαντάζεσαι τι έγινε στην επόμενη εξεταστική; Είχα σφηνώσει τόσο γερά την ιδέα του να τελειώσω τη σχολή και να φύγω στα εξωτερικά, που περνούσα τα μαθήματα πιο γρήγορα και από τις πιστολιές του Λούκι Λουκ.

Εντάξει, τώρα θα μου πεις «και ποιος δεν φεύγει έξω, ειδικά στις μέρες μας.» Το point είναι, ότι μέσα στην απόγνωση που πιάνει κάθε τελειόφοιτητο με το μέλλον του, ίσως χρειάζεται να γνωρίσει εκείνο το κατάλληλο άτομο, που θα τον ενθαρρύνει ανεβάζοντας αυτόματα τον πήχη των στόχων του. Τότε μόνο, ο παλιότερος στόχος θα φαίνεται παιχνίδι. Θα τον κοιτάς από ψηλά και θα σκέφτεσαι «αυτό ήταν μόνο;».

Το ξέρω ότι οι μέρες μου σαν τελειόφοιτη είναι μετρημένες, οι στόχοι έχουν μπει σε μια σειρά και πλέον μπορώ να σου φωνάξω, δυνατά και με περηφάνια, πως τίποτα δεν είναι δύσκολο!

Συναντώ φοιτητές που έχουν παραδοθεί στο έλεος του εξεταστή, πριν ακόμη προσπαθήσουν. Ξέρω είναι τόσο δύσκολο να τα βάλεις σε μια σειρά, όταν τα έχεις κάνει σκατά,  αλλά άμα δε δουλέψεις γι’ αυτό, αν δεν το προσθέσεις στα πρέπει τις ζωή που θέλεις να έχεις, δεν θα λυθεί τίποτα από μόνο του. Στο υπογράφω!

Αποφάσισε τι θες να πραγματικά να γίνεις, ο χρόνος είναι πολύτιμος για να τον ξοδεύεις, κλαίγοντας από το χυμένο γάλα. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου και αποφάσισε…

 

#111_και_σήμερα

to be continued…


Νατάσσα.Εδώ θα μοιραζόμαστε απόψεις και ιδέες, για το αγαπημένο μου θέμα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ότι μπορεί να σχετίζεται μ' αυτό! Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *