Final Semester* 1×06 | Ήρθε το τέλος;

Στο προηγούμενο Final Semester, σου μίλησα για το πόσο θα μου λείψει το φοιτητικό μου παλατάκι και όχι μόνο αυτό… σου έδειξα δυο αγαπημένες γωνιές του σπιτιού μου, που θα μου λείψουν περισσότερο!


 

Σήμερα όμως κατάλαβα, ότι μέχρι να έρθει και να περάσει η τελευταία εξεταστική, δεν έχεις συνειδητοποιήσει τι πραγματικά είσαι! Τόσο καιρό σου μιλάω για το τέλος της φοιτητικής ζωής: τι με προβληματίζει σχετικά μ’ αυτό, αναμνήσεις… Σήμερα όμως, που έληξε και επίσημα το εξάμηνο μου -ναι, εσείς μπαίνετε στο επόμενο, εγώ μόλις τελείωσα με την εξεταστική- κατάλαβα ότι το κεφάλαιο «σχολή» έχει λήξει (σχεδόν) οριστικά. Της χρωστάω μια πτυχιακή, μου χρωστάει ένα πτυχίο!

Πως το συνειδητοποίησα; Με τα τρία «καμπανάκια» που μου υπενθύμιζαν όλη μέρα ότι όλα τελείωσαν!

Πρώτο καμπανάκι….

Όταν συναντάς στη σχολή εκείνον τον καθηγητή που σε έκοβε συνέχεια, είτε έχεις διαβάσει είτε όχι!

Κάθε φορά που τον έβλεπα μου γύριζαν τα άντερα θέλοντας, παράλληλα, να του κάνω κακό.  Τώρα που τον συνάντησα την τελευταία μέρα, αντί να του έστελνα τις συνηθισμένες μου ευχές…giphy

…το ξανασκέφτηκα και κατάλαβα ότι δεν υπάρχει λόγος να χαλαστώ… κι άλλο! Αφού είναι τελευταία φορά που τον βλέπω, δε με ένοιαζε καθόλου.

Έπειτα είναι και εκείνος ο καθηγητής που τον συμπαθείς. Ξες ποιόν λέω, εκείνον  που μοιάζει με τον καθηγητή στις ταινίες του Hollywood. Έχει τρομερό χιούμορ, είναι ρεαλιστής, ξέρει πως δε διδάσκει στο “University of Oxford”, σου μιλάει για πράγματα που είναι εφικτά να γίνουν και πάντα έχεις όρεξη να δουλέψεις μαζί του. Είναι μια όαση λογικής μέσα στην παραφροσύνη των ελληνικών πανεπιστημίων και φυσικά πάντα θα τον θαυμάζεις γι αυτό.

Δεύτερο καμπανάκι….

Το επόμενο με βρήκε την ώρα του καφέ στο κυλικείο. Κάπου ανάμεσα στις συζητήσεις για τα μαθήματα και τις βαθμολογίες, ειπώθηκαν πολλές φορές ερωτήσεις που αφορούσαν φοιτητικά ζητήματα: «Βγήκε ανακοίνωση. Πότε ξεκινάνε τα μαθήματα;» ή «Είδε καμία πόσα εργαστήρια έχουμε το επόμενο εξάμηνο;». Ποιο εξάμηνο; Δεν θα έχω ποτέ πια την ευκαιρία να γκρινιάζω για τις ανακοινώσεις που αναρτώνται τελευταία στιγμή. Ούτε για το εργαστήριο στις 8:30 το πρωί.

Τρίτο καμπανάκι…

Τέλος, το τρίτο «καμπανάκι» που μου υπενθύμισε πως τώρα είμαι τελειόφοιτη και με τη βούλα (!), με βρήκε επίσης την ώρα του καφέ. Τη στιγμή που κανονίζαμε τις εξόδους μας. Τώρα θα μου πεις και που είναι το κακό; Μα είναι ποτά και καφέδες αποχαιρετισμού! Δεν είναι χαρούμενα ποτά. Οι φίλες και οι φίλοι φεύγουν και αυτές οι μέρες θα είναι γεμάτες από «ένα τελευταίο αλκόολ» να σκεφτόμαστε στιγμές από το πρώτο έτος ως σήμερα…

Λοιπόν, είμαι η Νατάσσα και μόλις συνειδητοποίησα ότι κανένα νέο εξάμηνο δεν με περιμένει τον επόμενο μήνα.

Χαίρομαι; Χμ.. έτσι κι έτσι.

Είναι μια συνήθεια των τελευταίων χρόνων. Συνήθεια! Όχι καθημερινότητα (εσύ του 2+ έτους καταλαβαίνεις τη διαφορά).

Αλλά για όνομα δηλαδή, σε ποιον φοιτητή θα έλειπε ΜΟΝΟ η σχολή; Τι να μου λείψει καλέ; Το κτίριο; Έτσι και αλλιώς με το αντικείμενο της σχολής έχουμε δεσμευθεί!  Θα το εξελίξουμε και αξιοποιήσουμε πραγματικά, μετά φοιτητικής ζωής .

Οπότε, θεωρώ, ότι ο λόγος που μελαγχόλησα ήταν ότι σήμερα συνειδητοποίησα τις ανησυχίες μου, αυτές που σου έλεγα στα προηγούμενα Final Semester.

Και φτάνει η στιγμή που στο μυαλό σου τριγυρνάει μια ερώτηση «Και τώρα τι;»

97_και_σήμερα

to be continued…

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *