Final Semester* 1×07 | Αποχαιρετισμοί και κλάματα

Στο προηγούμενο Final Semester, σου μίλησα για τα «καμπανάκια»- ειδοποιήσεις που μου θύμισαν, ότι έφτασα στο τελευταίο εξάμηνο και ότι ήταν η τελευταία φορά που πάτησα στη σχολή -επίσημα!


 

Όπως σου έλεγα, στην τρίτη υπενθύμιση κανονίστηκαν αποχαιρετιστήρια ποτά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ξέρουμε πως αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν αποκαλύψεις και κλάματα. Κλάματα και αποκαλύψεις.

Είχαμε κανονίσει να βγούμε όλη η παρέα σε μπαράκι που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο πρώτο έτος – καταλαβαίνεις ότι, αυτό και μόνο ήταν λόγος συγκίνησης για την πρώτη φίλη που έφευγε.

«Θυμάστε τι έρωτα είχαμε μ’ αυτό το μαγαζί! Ήξερα ότι κάθε σουκού θα σας δω εδώ, χωρίς να το κανονίζουμε»

Η υπόλοιπη παρέα, μετά από λίγα ποτά και πάρα πολλές ιστορίες από την εποχή των δεινοσαύρων, αποχώρησε. Έτσι μείναμε οι δυο μας, εγώ και αυτή. Δεν είχα διάθεση να γυρίσω στο σπίτι ακόμα, οπότε συνεχίσαμε ένα κρασάκι κάπου ήσυχα.

Από την ώρα που καθίσαμε την έβλεπα που δεν μιλούσε πολύ, ίσως ήταν η στιγμή που θα έλεγε κάτι σημαντικό, οπότε της έδωσα λίγα λεπτά σιωπής να σκεφτεί αν θέλει πραγματικά να μου μιλήσει. Διότι, δεν είχαμε δεθεί τόσα χρόνια, κάναμε παρέα αλλά η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά βρισκόμασταν μόνες μας. Τελικά το πήρε απόφαση και  ξεκίνησε λέγοντας

«Εσύ θα μείνεις εδώ προς το παρόν ε; Μετά τι λες να κάνεις;…».

Άρχισε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για το τι σκέφτομαι να κάνω με τη ζωή μου αφού τελειώσω τη σχολή. Μου έκανε ερωτήσεις και ζητούσε τόσες λεπτομέρειες που με παραξένεψε -οι μόνες κουβέντες που ανταλλάζαμε ως τώρα οι δυο μας αφορούσαν τις σχολές μας και αμπελοφιλοσοφίες- Κοντολογίς, πήρε ένα βλέμμα γεμάτο απόγνωση και μου είπε πόσο δυστυχισμένη είναι που τελειώνει μια σχολή, με ένα αντικείμενο που δεν θέλει να ασχοληθεί καθόλου. Η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι ποτέ δεν αποφάσισε τι θέλει να κάνει στη ζωή της, οπότε δήλωσε τυχαία τις σχολές. #yolo.
Συνέχισε λέγοντας μου, ότι όχι μόνο δεν ήταν τυχαίο το μηχανογραφικό της αλλά ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των γονιών της. «Μου το ξεκαθάρισαν πως αν περνούσα φιλολογία, τότε μόνο θα με υποστήριζαν οικονομικά και μετά το πτυχίο θα μου έδιναν το σπίτι μας στην Θεσσαλονίκη για να πάω να βρω δουλειά εκεί.».

Πέρασαν χιλιάδες σκέψεις από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, αλλά η πρώτη μου αντίδραση ήταν να της  απαντήσω: «Οι γονείς σου ζουν ακόμα στο ’80». Καταλάβαινε και η ίδια πόσο παράλογη ήταν η απαίτηση τους να καθορίσουν αυτοί το μέλλον της και έτσι δεν με παρεξήγησέ. Παρ’ όλου όμως που καταλάβαινε το λάθος τους, αναρωτιόμουν, δεν προσπάθησε να το αποφύγει ή απλά έχει συνηθίσει να υπακούει τυφλά; Ίσως και αυτή να είναι άλλη μια παρότρυνση τους, που αφορά τη ζωή της και γι’ αυτό δεν μπαίνει στον κόπο να αλλάξει την κατάσταση.

Δεν μπορούσα όμως να μην της μιλήσω γι’ αυτό. Να της πω τις σκέψεις μου:

«Τώρα ό,τι έγινε, έγινε. Για μένα θα έπρεπε από την αρχή να αρνηθείς να συμβιβαστείς με κάτι τέτοιο, αν τους άφησες να ελέγξουν μια φορά τη ζωή σου θα το κάνουν για πάντα. Είναι γονείς, αλλά κάποια στιγμή δεν θα είναι εκεί να σε φροντίζουν. Κάποια στιγμή δεν θα πρέπει να μάθεις και να αποφασίσεις για σένα; Πέρα από αυτό το γεγονός, έχεις σκεφτεί τι θέλεις πραγματικά να κάνεις στη ζωή σου; Γιατί δεν είναι αργά για να τα παρατήσεις, μπορείς να δουλέψεις πάνω σε κάτι σχετικό. Στην τελική προτιμότερο να δώσεις εξετάσεις για κάτι άλλο παρά να περάσεις όλη σου τη ζωή σε μια δουλειά που σιχαίνεσαι. Θυμάσαι πόσους κομπλεξικούς καθηγητές είχαμε, μην γίνεις μια από αυτούς!»

Παραδέχθηκε ότι έχω δίκιο, αλλά δε φάνηκε να το πιστεύει ιδιαίτερα. Περισσότερο έμοιαζε σα να θεωρεί τον ίδιο της τον εαυτό καταδικασμένο να κάνει ό,τι της ζητήσουν οι γονείς της. Δεν συνέχισα την κουβέντα, ίσως να ήθελε παραπάνω χρόνο να τα σκεφτεί.
Ήταν εφτά το πρωί και εμείς ανεβαίναμε την ανηφόρα για τα σπίτια μας. Πρώτα φτάσαμε στο δικό της, την αποχαιρέτησα χωρίς πολλούς μελοδραματισμούς, εξάλλου είναι τόσο ερωτευμένη μ’ αυτή τη πόλη που θα έρχεται συχνά και συνέχισα νυσταγμένη,  για το δικό μου σπίτι.

Στο δρόμο σκεφτόμουν πως γίνεται μια κοπέλα που έξω φαίνεται ακομπλεξάριστη, χαρούμενη, και κοινωνική… μέσα της να είναι τόσο δειλή και συμβιβαστική;

90_και_σήμερα

to be continued…

 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *