Final Semester* 1×08 | Πέρασα όμορφα φοιτητικά χρόνια…

Στο προηγούμενο Final Semester, σου διηγήθηκα τι έγινε στο αποχαιρετιστήριο ποτό, με εκείνη τη φίλη που τόσα χρόνια σπούδαζε αυτό που ήθελε η οικογένεια της.


 

Μετά από εκείνη τη βραδιά ακολούθησαν μερικοί ακόμη αποχαιρετισμοί φίλων που φεύγουν για άλλες πόλεις. Συνήθως σ’ αυτές τις εξόδους ακούς εκατό φορές τις ίδιες ιστορίες, που μέχρι και εγώ που λατρεύω να νοσταλγώ, κουράστηκα. Διότι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι λόγω του κλίματος, του αποχαιρετισμού και συνηθίζουν να εξομολογούνται ιστορίες και συναισθήματα, που σ’ άλλη περίπτωση δε θα τα μοιραζόντουσαν. Τις περισσότερες φορές, δεν τους νοιάζουν οι απαντήσεις, ούτε είναι μια αφορμή για να ανοίξει μια συζήτηση. Είναι απλά λόγια που λέγονται, για να…ειπωθούν. Νομίζω αυτός είναι και ένας λόγος που με ρίχνουν λίγο ψυχολογικά, αυτές οι συναντήσεις. Την τελευταία φορά όμως πέρασα πολύ όμορφα, χωρίς κλάματα, ανούσιες ιστορίες και καταθλιπτικά check in στο facebook.

Μεταξύ των άλλων ειπώθηκε μια κουβέντα που εδώ και αρκετές μέρες, τριγυρνούσε στο μυαλό μου:

«Πάντως πέρασα πολύ καλά στην φοιτητική μου ζωή. Παράπονο δεν έχω!».

Εκείνη τη στιγμή ήθελα να σηκωθώ και να  κάνω ανάποδο flik flak! Επιτέλους κάποιος ξεστόμισε αυτήν τη κουβέντα! Μέχρι λίγο καιρό πριν, πίστευα ότι μόνο εγώ πέρασα τρεισήμισι πανέμορφα χρόνια.

Όπως σου είπα, αρκετές μέρες πριν απ’ αυτήν τη συνάντηση σκεφτόμουν: Οκ, πέρασα πολύ όμορφα φοιτητικά χρόνια, θα λέω με καμάρι ότι ήμουν φοιτήτρια στα Γιάννενα. Κι όποιος με ρωτήσει για ιστορίες, έχω να του περιγράψω πάρα πολλές αστείες και μοναδικές εμπειρίες που έζησα.

Σε πρώτο Final Semester, σ΄είχα συμβουλέψει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή, διότι αυτά τα χρόνια πραγματικά  διδάσκουν πολλά πράγματα.

#1 και καλύτερο μάθημα

  1. Aν δεν μένεις με τους γονείς σου, είναι να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου.

Όλες εκείνες οι στιγμές απομόνωσης από τον κόσμο σε κάνουν να σκέφτεσαι πιο βαθιά τον χαρακτήρα σου, κάτι που δεν σε απασχολούσε και πολύ παλιότερα. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο συχνά τον πρώτο καιρό που είσαι φοιτητής, γιατί τότε σε νοιάζει να βρεις παρέα, να μάθεις την νέα σου πόλη. Θα συμβεί από μόνο του, στην πρώτη «σφαλιάρα» που θα φας από την πραγματικότητα.

Η δική μου πρώτη «απομόνωση», νομίζω έγινε τον πρώτο καιρό γιατί λατρεύω μερικές φορές να ξεφεύγω από τον υπόλοιπο κόσμο και να κλείνομαι μέσα μου, έτσι για διάλειμμα! Αλλά η πρώτη φορά που έγινε με κάποια αφορμή, ήταν εξαιτίας της παρέας. Είχα συνηθίσει τόσα χρόνια να κάνω παρέα με άτομα που γνωριζόμασταν χρόνια, ήμουν βουτηγμένη στις αγάπες και στις αγκαλιές, την οικειότητα δηλαδή που είχα με την παρέα μου. Όμως όταν ήρθα εδώ και μπήκα σε πολλές παρέες το πρόβλημα μου ήταν η διαχείριση αυτών. Να μην παρεξηγηθεί κανένας, να μην παραμελήσω κανέναν… να γίνω χταπόδι για να τους προλάβω όλους. Αυτό όμως αργά ή γρήγορα θα κουράσει… και έτσι έγινε.

Αυτήν ήταν αφορμή να κάνω ένα time out και να συνειδητοποιήσω ότι δεν γίνεται να κάνω το ίδιο καλή παρέα με όλους, με μερικούς δεν περνάμε καλά, με άλλους ταιριάζουμε. Οπότε το πιο δίκαιο είναι να κάνω μεγαλύτερο focus στα άτομα που δένουμε!

Σήμερα που το ξανασκέφτομαι μου φαίνεται τόσο αυτονόητο, δε θυμάμαι τι πράγμα με δυσκόλευε να το δω πιο απλά.

Με δυο λόγια, ένα από τα πιο σπουδαία μαθήματα που σου διδάσκει η φοιτητική ζωή, είναι να βγεις για λίγο από τη θέση σου, να δεις τον εαυτό σου αντικειμενικότερα και να τον γνωρίσεις καλύτερα.

‘Ένα δεύτερο μάθημα είναι….

75_και_σήμερα

to be continued…

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *