Final Semester* 1×1 | Η αρχή του τέλους

Είμαι η Νατάσσα. Και είμαι τελειόφοιτη.

Επιτέλους βρήκα το θάρρος και το κουράγιο να συνειδητοποιήσω ότι είμαι τέταρτο και τελευταίο, έτος. Πριν όμως σου μιλήσω γι’ αυτό, θα σε πάω πίσω… Πίσω στο πρώτο έτος!

Είναι πρωί. Πολύ πρωί!  Αύγουστος του ‘12, είμαι μόνη ξενυχτισμένη στο σαλόνι του πατρικού σπιτιού όταν μαθαίνω ότι περνάω Γιάννενα. Χαρά, πανηγυρισμοί, τηλέφωνα, ανακοινώσεις…
Ένα μήνα μετά περίπου, με βρίσκεις να χουζουρεύω το πρώτο μου πρωινό στο νέο σπίτι. «Ναι ρε φίλε, έτσι… ανεξαρτησία! Επιτέλους, μόνη, με δική μου ευθύνη του εαυτού μου, α-νε-ξα-ρτη-σία…!»

Αυτός ο μονόλογος επαναλαμβανόταν κάθε πρωί για τρία χρόνια. «…Τι είδους ανεξαρτησία είναι αυτή με πληρωμένο νοίκι, λογαριασμούς και χαρτζιλίκι; Εντάξει αλλά τον καναπέ και το τραπεζάκι το αγόρασα με δικά μου λεφτά ρε συ, από τη δουλειά μου!»

Τα χρόνια κύλησαν πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι περίμενα. Ξέρεις τι συμβαίνει με τον χρόνο: Όταν κοιτάς μπροστά, σου φαίνεται μακριά. Όταν κοιτάς πίσω, σου φαίνεται ένα τσιγάρο δρόμος.

Δεν έχω παράπονο όμως, οι καφέδες και οι έξοδοι ήρθαν και πέρασαν, έχω να σου διηγηθώ αρκετές ιστορίες όπως το βράδυ στο live των Nightstalker, το ρεκόρ μου σε γλυκά στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της πόλης, εκείνον τον καφέ στο μαγαζάκι με το τζάκι. Μπορώ να στα αναλύσω ένα προς ένα, κουρνιάζοντας στην κουνιστή καρέκλα! Εντάξει ας μην μελοδραματοποιώ τα πράγματα, ακόμη βγαίνω, δεν με πήραν δα και τα χρόνια!

Τώρα που τα θυμήθηκα πάλι όλα αυτά, πρέπει να πω ότι το δεύτερο έτος ήταν το καλύτερο, αν ήταν δίσκος θα ήταν ο χρυσός! Διότι συνδύαζε τις δικαιολογημένες φοιτητικές ατασθαλίες και την αρχή για νέες πολύ όμορφες εμπειρίες.

Τι σου έλεγα όμως στην αρχή; Για το τελευταίο έτος. Στην αρχή του εξαμήνου με είχε πιάσει ένα μικρό άγχος, «Τι θα κάνω στη ζωή μου; Πρέπει να βρω καθηγητή για πτυχιακή, πρέπει να κάνω πρακτική. Θεέ μου, δεν είμαι έτοιμη να βγω στην αγορά εργασίας, τι μπαρούφες έλεγα περί ανεξαρτησίας και καναπέδες; Σε μια κούτα μαζί με τον καναπέ μου με βλέπω.» Μετά τις βαθιές ανάσες μπροστά στον καθρέφτη, αρχίζεις να ηρεμείς και να τα βάζεις κάτω ένα- ένα, για να τα λύσεις. Τα λύνεις; Τουλάχιστον προσπαθώ ακόμη, δεν το βάζουμε κάτω.

Το τέταρτο έτος, με αγχώνει τόσο πολυ, γιατί είναι γεμάτο μυστήριο. Δεν εχεις ιδέα τι πρέπει να κανείς περί σχολής και «χαρτουρας»- γιατί κανένας δεν θα στα εξηγήσει όλα γίνονται βιωματικά-. Με αποτέλεσμα να μην ξέρεις ούτε για το «μετά σχόλης», τι θα απογίνεις.

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών σου χρόνων θα γνωρίσεις πολλές παρέες, θα αποκτήσεις εμπειρίες και γνώσεις, θα πάρεις το μάθημα της ζωής σου αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να απολαύσεις κάθε σου στιγμή! 
Μετά θα έρθει το τελευταίο έτος και θα σου πάρει πίσω, όλη τη ξενοιασιά και… #BOOM

Πρώτα, απ ‘όλα όμως θα σου πάρει κάτι από την καθημερινότητα σου. Τους φίλους…

Ένας φίλος μου είπε να γράφω ό,τι με αγχώνει, γι’ αυτό κάθε Παρασκευή,  θα μοιράζομαι εδώ τις σκέψεις της φοιτήτριας λίγο πριν το πτυχίο… 

#131_και_σήμερα

to be continued….


Νατάσσα.Εδώ θα μοιραζόμαστε απόψεις και ιδέες, για το αγαπημένο μου θέμα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ότι μπορεί να σχετίζεται μ' αυτό! Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *