Final Semester* 1×11 | Τρια βράδια που δεν θα ξεχάσεις ποτέ….

Στο προηγούμενο Final Semester, σου αποκάλυψα δύο πράγματα: Πρώτον ότι Άνοιξη και πτυχιακή δεν πάνε μαζί, Δεύτερον ότι ακούω -στα κρυφά- και W.A.S.P


 

Θέλοντας να κρατήσω το Ανοιξιάτικο-νοσταλγικό  mood, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σου τρεις ιστορίες. Αναμνήσεις από τα τρία βράδια, που ποτέ δε θα ξεχάσω…

Το πρώτο βράδυ

Δηλαδή, το βράδυ που ανυπομονεί κάθε φοιτητής γι’ αυτό. Θυμάμαι το περίμενα τρία χρόνια. Σκεφτόμουν με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αναγκάσω τον χρόνο να περάσει πιο γρήγορα. Ύστερα από μερικές (αποτυχημένες) προσπάθειες, όπως: ξόρκια από ταινίες με μάγισσες, ταβανοθεραπεία, χάραγμα υπόλοιπων ημερών στο θρανίο μου, στη βιβλιοθήκη μου και στο γραφείο, έφτασε ο Σεπτέμβρης που περίμενα τόσο καιρό και μαζί του μου έφερε μια καινούργια ζωή. Εκείνο το βράδυ, επιστρέφοντας από την πρώτη έξοδο νόμιζα ότι θα κοιμηθώ αμέσως. Όχι δα! Με περίμεναν χιλιάδες σκέψεις την ώρα που θα ξάπλωνα. Πρακτικά, δεν άλλαξε και τίποτα. Στο ίδιο κρεβάτι κοιμήθηκα πάλι, χωρίς να με ενοχλεί κανένας. Το μόνο που άλλαζε ήταν ένα «μόνη μου» που προστέθηκε σε κάθε σκέψη. Γι’ αυτό το «μόνη μου» έγιναν τόσα ξόρκια. Είναι το αίσθημα της ελεγχόμενης μοναξιάς, η ελευθέρια να ξέρεις πως το να είσαι μόνος σου είναι δική σου επιλογή και το χαίρεσαι. Αν ποτέ νιώσεις ότι θες παρέα, μπορείς να την έχεις. Είναι η ισορροπία. Ναι, αυτό είναι! Η ισορροπία ανάμεσα στο χάσιμο μέσα στον κόσμο και στο βύθισμα μέσα στις σκέψεις και την ησυχία. Το άλλο πρωί σηκώθηκα νωρίς, έκανα καφέ και έκατσα στο μικρό μπαλκονάκι με θέα την λίμνη.

Βράδυ με φίλους

Το επόμενο βράδυ που δεν ξεχάσω ποτέ, είναι εκείνο που πέρασα εκτός σπιτιού, με την καλύτερη παρέα. Λίγο καιρό μετά την έναρξη της φοιτητικής ζωής, είναι η περίοδος που λίγο κοινωνικός να είσαι, τα σαββατόβραδα καταλήγεις να είσαι σε τρία μέρη ταυτόχρονα, με διαφορετικές παρέες. Κάπως έτσι, εκείνη η βραδιά ξεκίνησε με «πάμε για ένα χαλαρό ποτάκι γιατί ξυπνάω νωρίς αύριο» και τελικά, μας βρήκε τρείς το πρωί, φορτωμένους με κρέπες προς στο σπίτι φίλης. Δυο πράγματα θυμάμαι από εκείνο το βράδυ: πρώτον, ποτέ δεν κοιμηθήκαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Κοιμόμασταν με βάρδιες, πάντα έμεναν δυο άτομα να κρατάνε σκοπιά και να μας ξυπνάνε με τα γέλια τους… μας έλεγες και φαντάρους. Το δεύτερο που θυμάμαι, είναι ότι ανακαλύψαμε εκείνο το βράδυ τόσους τρόπους να κοιμηθεί κάποιος, στο πάτωμα, στην καρέκλα, όρθιος, πρώτα όρθιος και μετά στην καρέκλα… Το πρωί, φυσικά όλοι ήμασταν πανικοβλημένοι -γιατί είχαμε «πρωινό ξύπνημα».
Νομίζω η κυρία, που ήταν απέναντι μου στο αστικό, ακόμα νομίζει ότι κινδύνευε.

Συγγνώμη καλή μου, αυτό είναι το βλέμμα μου πριν πιώ καφέ, τίποτα προσωπικό!

Το βράδυ μαζί του

Στο τρίτο βράδυ που δεν θα ξεχάσω, με βρίσκεις αρκετό καιρό μετά το προηγούμενο. Δεν ήταν καθόλου προγραμματισμένο να συμβεί, η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ημέρα δεν είχα τίποτα στο μυαλό μου, απλά άφησα τη μέρα να κυλήσει και σίγουρα, το οργάνωσε καλύτερα από μένα… Μερικές συμπτώσεις -ίσως όχι πολύ τυχαίες- και τον έφεραν στο παλατάκι μου. Τώρα, αν περιμένεις να σου πω ότι δεν μπορούσα να κοιμηθώ επειδή ήταν κάποιος στο σπίτι… έχασες! Κοιμήθηκα σε χρόνο ρεκόρ… Μέχρι να δω το όνειρο του Cooper του Twin Peaks. Ξύπνησα φωνάζοντας και τρομάζοντας τον. Άτιμο άγχος, όσο δεν με είχε πανικοβάλει την υπόλοιπη μέρα, με κυρίευσε στον ύπνο μου. Εννοείται ότι το υπόλοιπο βράδυ έπλαθα ιστορίες στο μυαλό μου:

Ίσως να ξυπνάω ουρλιάζοντας κάθε βράδυ που κοιμάμαι μαζί του και μια μέρα μου πει ότι πάει για τυρόπιτες και δεν γυρίσει ποτέ ή ακόμα θα μπορούσε να με πιάσει υπνοφοβία και να μην ξανακοιμηθώ ποτέ στη ζωή μου.

 

Εν τέλη τίποτα από αυτά δεν έγιναν.. ακόμα.

Το τελευταίο βράδυ

Κλείνοντας, νομίζω ότι το τελευταίο βράδυ που κοιμάσαι στο φοιτητικό σου σπίτι, θα είναι διαφορετικό από τα άλλα. Εγώ ακόμα δεν μπορώ να σου πω μια ιστορία γι’ αυτό. Μερικές φορές, σκέφτομαι ότι δεν θα θέλω να το περάσω στο σπίτι, θα θέλω να είμαι κάπου έξω να ξοδέψω και το τελευταίο λεπτό παρέα με φίλους και σε όλα τα στέκια μας. Άλλες φορές, φαντάζομαι ότι θα θέλω να είναι βραδιά για δυο, εμένα και το παλατάκι μου.

Πάντως σίγουρα κάθε κούτα, θα έχει αρκετές ιστορίες!

47_και_σήμερα!

to be continued…

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *