Final Semester* 1×13 | Ερωτευμένη με την πόλη

Στο προηγούμενο Final Semester, σου έθεσα το ερώτημα που απασχολεί κάθε τελειόφοιτο: «Πτυχίο και επιστροφή στο πατρικό ή μάχη για ελευθερία;». Ακόμη, ανέλυσα γιατί δεν στεναχωριέμαι -πλέον- τόσο πολύ, που το κεφάλαιο «φοιτητική ζωή» τελειώνει για μένα. Τέλος, σου εξομολογήθηκα ότι τρώω μαγειρίτσα και αρνάκι!


 

Επειδή μας έμεινε ένας μήνα ακόμη και πλησιάζει τόσο η λήξη της φοιτητικής ζωής, όσο και το τέλος αυτής της στήλης, αποφάσισα να κάνω χαρούμενο φινάλε, δηλαδή θα προσπαθήσω να κλείσω όλες τις καλές στιγμές, στα επόμενα Final Semester!

Στο παρελθόν, σου είχα πει για εκείνα τα βράδια που δεν θα ξεχάσω ποτέ, σου έχω δείξει επίσης τις «αγαπημένες γωνιές» στο παλατάκι μου. Σήμερα θα σου αποκαλύψω τους λόγους που όχι μόνο δεν θα ξεχάσω αυτή την πόλη, αλλά θα μιλάω με καμάρι, για τη φοιτητική μου ζωή στα Γιάννενα – εξάλλου αυτό δεν κάνω σε όλα τα Final Semester;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Όταν ήμουν 5 χρονών που λες….


Όχι! Εντάξει. Ζω σε μια από τις μεγαλύτερες (φοιτητου)πόλεις κι ας αφήσουμε τα κλισέ «Σαν τη Θεσσαλονίκη δεν είναι…» Ναι δεν είναι ούτε σαν την Σαλονικάρα, ούτε σαν το Εδιμβούργο.
Όταν δεν είσαι φοιτητής στη πόλη σου, έχει τα καλά του και ένα από αυτά είναι ότι περπατάμε ανάμεσα σε αγνώστους. Δεν θα σε μάθει ποτέ ούτε η κυρά- Σούλα από δίπλα, ούτε ο κυρ- Παντελής από το ψιλικατζίδικο απέναντι δεν καταγράφει τις κινήσεις σου. Βέβαια πάντα θα υπάρχει ένας ενοχλητικός γείτονας που παρακολουθεί τη ζωή σου, αλλά δεν δίνεις ιδιαίτερη σημασία… εκτός κι αν αυτή τη στιγμή είναι στο μπαλκόνι σου, καμουφλαρισμένος!

giphy

Έτσι, μια από τις αγαπημένες μου στιγμές, είναι όταν κάνω βόλτες στο κέντρο της πόλης ακούγοντας μουσική, παρέα με έναν καφέ. Βλέπω τόσα πολλά πρόσωπα και όλα άγνωστα! Δεν μπορώ να σου εξηγήσω ακριβώς, τι είναι αυτό που ικανοποιεί την μανία μου να είμαι μεταξύ αγνώστων, για την ακρίβεια  είναι πολλά πράγματα. Είναι μια μέση κατάσταση, όσο εύκολα βρίσκεις αυτούς που θες, τόσο εύκολα χάνεσαι από άλλους.
Γι’ αυτό άλλος ένας λόγος που θα θυμάμαι αυτή τη πόλη με χαμόγελο, είναι όλες εκείνες τις νυχτερινές συζητήσεις, που ξεκινάνε με ένα μήνυμα «Δεν αντέχω άλλο σπίτι, πάμε μια βόλτα;» και κρυμμένοι μέσα στα κασκόλ και τα παλτά μας ή άλλες φορές αφοσιωμένοι στο παγωτό μας, τεμπελοφιλοσοφούσαμε.

13225261_583001555202614_837916960_o

Τους φίλους που βγάζουν υπέροχες φωτογραφίες, τους αγαπάς πιο πολύ! Photo @sesilda.ss

Αυτό βέβαια δεν αποτελεί πάντα προνόμιο. Διότι έρχεται εκείνη η στιγμή που αποφασίζεις να κάνεις οικονομία (;) και να κοιμηθείς νωρίς γιατί έχεις πρωινό μάθημα(;;;). Οι φίλοι σου είναι έξω, εδώ σου θυμίζω ότι όλα βρίσκονται στο κέντρο, σε απόσταση πέντε λεπτών από το σπίτι σου…
Τι οικονομία; Ποιο μάθημα; Που είναι η μαργαρίτα μου παρακαλώ;

13230929_583001551869281_1094009573_o

Photo @Sesilda.ss

Καμία μέρα δεν ένιωσα να πήγε χαμένη. Λατρεύω αυτή τη πόλη για τον βροχερό καιρό της, για τους Χειμώνες που την καλύπτει μια βαριά στρώση ομίχλης και εγώ στο σπίτι, χωμένη κάτω από 5 κουβέρτες να βλέπω σειρές. Εξάλλου είναι η καλύτερη ατμόσφαιρα για να ασχοληθείς με τη σχολή σου, το διάβασμ… τι όχι;

maxresdefault

Κάπου στα τελειώματα του Χειμώνα, αρχίζουν να μου λείπουν τα ανοιξιάτικα, ηλιόλουστα μεσημέρια. Που λιαζόμαστε με τις ώρες στη λίμνη, συζητώντας και παρατηρώντας εκείνους τους “παράξενους”… ξέρεις ποιους εννοώ, αυτοί που γυμνάζονται όλο το χρόνο και όχι μόνο ένα δεκαήμερο πριν τις διακοπές!

Αυτήν την εποχή λοιπόν, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι πως θα προλάβουμε όλα τα μέρη εντός και εκτός πόλης, να τρέξουμε να “ρουφήξουμε”  όσο περισσότερη φύση μπορούμε.

P1050862

Για όλα αυτά και μερικές ακόμα συνήθειες, λάτρεψα αυτήν τη πόλη.
Τώρα πια καταλαβαίνω ότι για να περάσεις καλά, ο πρωταρχικός ρόλο δεν είναι αν βρίσκεσαι Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή στην Άνω Κώμη. Ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι να επιθυμείς να περάσεις καλά και να έχεις προδιάθεση γι’ αυτό.

Στην αρχή του τελευταίου έτους για μένα, στην έναρξη της φοιτητικής ζωή για εκείνον, σε ένα καφέ μου είπε

– Ρε Νατάσσα δεν έχω φίλους εδώ, δεν μου αρέσει η πόλη σκέφτομαι για μεταγραφή, αλλά δύσκολο…»

– «Γιατί δεν προσπαθείς να βρεις φίλους; Μόλις ήρθες πως ξέρεις ότι δεν σ αρέσει η πόλη;»

– «Γιατί δεν είναι Θεσσαλονίκη»

– «Εγώ νομίζω επειδή είσαι ξεροκέφαλος πεισματάρης. Σταυρώνεις τα χέρια και αποφασίζεις να περάσεις τέσσερα χρόνια, γεμάτα γκρίνια και άρνηση, επειδή δεν είσαι στην πόλη που θα ήθελες πραγματικά; Όσο κι αν γκρινιάζεις πόλη δεν θα αλλάξεις, οπότε φρόντισε να περάσεις όσο το δυνατόν πιο όμορφα!» 

33_και_σήμερα


Νατάσσα.Εδώ θα μοιραζόμαστε απόψεις και ιδέες, για το αγαπημένο μου θέμα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ότι μπορεί να σχετίζεται μ' αυτό! Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *