Φοιτητικές Ιστορίες: Τεκίλα

Μερικές φορές, αυτό που χρειάζεσαι για να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πρόβλημα είναι να πιάσεις πάτο.

Ή, να περάσεις την χειρότερη νύχτα της ζωής σου.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: ΤΕΚΙΛΑ!

«Πόσο χαίρομαι που βγήκαμε πάλι όλοι μαζί!» λέει η Μαριλένα μόλις φτάνουμε στο πάρτι. «Μετά από…»

«Μετά από την καταστροφική μου σχέση με την φίλη σου;» λέω σαρκαστικά, αλλά δεν μπορώ να μην χαμογελάσω. Μου έλειψαν τα παιδιά, ήταν κρίμα να χαθούμε επειδή ένα γκομενικό πήγε στραβά.

«Ναι… ούτε κι εμείς της μιλάμε πια. Νομίζω τα έχει με έναν τεφατζή τώρα».

«Περσινά ξινά βυζιά, σήμερα θα πιούμε και θα χορέψουμε!» φωνάζει ο Γιώργος και μας αγκαλιάζει. Ο dj, ο γκόμενος της Μαριλένας, μας πήγε μέχρι το πάρτι, σε ένα μεγάλο άδειο οικόπεδο έξω απ’ την πόλη. Υπενθυμίζω ότι dj είναι το όνομα με το οποίο μας αναγκάζει να τον φωνάζουμε. Ο dj του πάρτι είναι επαγγελματίας— κι ευτυχώς καλόγουστος.

Αλλά όντως νιώθω πως θα περάσω καλά απόψε. Έχω καλή παρέα, ήρθε η ώρα να αδειάσω λίγο το κεφάλι μου από όσα έχουν συμβεί.

«Αυτός εκεί δεν είναι ο κολλητός σου;» ρωτάει ο dj και δείχνει είκοσι μέτρα πιο πέρα, όπου ο Αρτέμης μιλάει με μια κοπέλα. Για όνομα του θεού.

«Κανονίσατε να βρεθούμε;» ρωτάει η Μαριλένα.

«Όχι. Βασικά δεν μιλάμε τόσο πολύ πια». Τα παιδιά με κοιτάζουν περίεργα. «Δεν είμαστε μαλωμένοι, απλά απομακρυνθήκαμε λιγάκι» βιάζομαι να πω.

«Ποτέ δεν τον συμπάθησα ιδιαίτερα» λέει ο Γιώργος. Ο dj μας έχει ήδη φέρει τεκίλες.

«Πάω να τον χαιρετήσω» λέω κι εξαφανίζομαι.

«Ε! Τι κάνεις εσύ εδώ;» με ρωτάει.

«Ήρθα με τα παιδιά, θυμάσαι την Μαριλένα και τον Γιώργο;» Ο Αρτ κουνάει το κεφάλι. Άβολες καταστάσεις. Προσπαθώ να πιω την τεκίλα μου με κουλ τρόπο.

«Αυτή είναι η Ελίνα» λέει. Η Ελίνα δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται.

«Αν θέλετε, ελάτε να αράξετε μ’ εμάς» λέω. Η Ελίνα με κοιτάει περίεργα.

Ο Αρτ σκύβει να τον ακούσω μόνο εγώ. «Βασικά, έχω βγει ραντεβού. Και λογικά θα πάμε σπίτι της, οπότε…»

«Α, κομπλέ! Κανένα πρόβλημα!» λέω. «Εχμ, πρέπει να γυρίσω στα παιδιά. Χάρηκα που σε είδα ρε».

Ο Αρτέμης μου δίνει το χέρι. Τι σκατά. Με τον Αρτέμη έχουμε κάνει χειραψία κυριολεκτικά μία φορά, όταν  γνωριστήκαμε, προτού συνειδητοποιήσουμε πως θα είμαστε οι καλύτεροι φίλοι φορέβερ στους αιώνας των αιώνων. Δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω σ’ αυτή την εποχή. Χέσου, Αρτέμη, με τις χειραψίες σου λες και είμαι ο κάζουαλ γνωστός σου, έχουμε συζητήσει για το τι θα αφήσουμε ο ένας στον άλλον αν πεθάνουμε ξαφνικά.

Μέχρι να γυρίσω στα παιδιά, έχω πάρει δεύτερη τεκίλα.

Στην τέταρτη τεκίλα, έχω πάρει απόφαση να περάσω καλά. Κυρίως γιατί έχω μείνει μόνος μου και παίζει να φαίνομαι αξιολύπητος. Η Μαριλένα κι ο dj χόρευαν και μετά τους έχασα, ο Γιώργος μιλούσε με έναν τύπο και επίσης τους έχασα. Σηκώνομαι όρθιος και κάθομαι αμέσως γιατί όλα γυρίζουν. Οκέι, δεν είναι ανάγκη να χορέψω. Μπορώ να κάτσω εδώ και να παρατηρώ τους άλλους που διασκεδάζουν, μπορώ να κάνω αυτό.

Ο Γιώργος κάθεται δίπλα μου. Η μύτη του είναι ματωμένη.

«Τι συνέβη;» φωνάζω.

«Στρέιτ. Πολύ μεθυσμένος στρέιτ, νόμιζα ότι ήταν γκέι νερντ, αλλά απλά ήθελε να μιλήσουμε για Dungeons & Dragons. Τον φίλησα».

«Σε χτύπησε;!» συνεχίζω να τσιρίζω. Κανείς δεν μπλέκει με τους φίλους μου, ειδικά όταν είμαι μεθυσμένος και με μηδενική αίσθηση του κινδύνου. «Πού είναι!»

«Κάνω οχτώ χρόνια μποξ. Πίστεψέ με, είναι πολύ χειρότερα από μένα» λέει και παίρνει την τεκίλα απ’ τα χέρια μου. Τώρα νιώθω πιο άχρηστος από πριν. Αν έδερνα έναν τυχαίο άγνωστο, ίσως ξέσπαγα. Σίγουρα, εγώ θα τις έτρωγα περισσότερο γιατί είμαι ένας αδύναμος λαπάς που προτιμά να παλεύει με εξυπνάδες, αλλά θα ήταν μια διέξοδος.

«Φεύγουμε» ακούω τον dj από πίσω μας.

«Τι σκατά, ακόμα δεν ήρθαμε!» λέμε σχεδόν ταυτόχρονα με τον Γιώργο. Η Μαριλένα δείχνει το ίδιο ενοχλημένη.

«Απλά φεύγουμε, ξενέρωσα. Αν θέλετε να κάτσετε, να περιμένετε το αστικό το πρωί!» Το πρώτο αστικό ήταν σε περίπου πέντε ώρες, και δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω μόνος και κομμάτια εδώ, ενώ το μόνο άτομο που ξέρω είναι στην άλλη άκρη του πάρτι και με αγνοεί.

Όταν τα παιδιά με αφήνουν στο σπίτι, η Μαριλένα μου λέει να τους πάρω τηλέφωνο μόλις μπω. Τόσο κατεστραμμένος δείχνω.

«Έχω να ανεβώ κυριολεκτικά είκοσι τρία σκαλιά» της λέω και τους χαιρετάω.

Τα είκοσι τρία σκαλιά πρέπει να είναι σχεδιασμένα από τον Έσσερ, γιατί μου φάνηκε πως πήρε μισή ώρα να φτάσω στον πρώτο όροφο. Προφανώς δεν πήρα το ασανσέρ, γιατί θα γινόμουν παρανοϊκός ή/και θα πατούσα λάθος κουμπί. Χωρίς να υπολογίσουμε πόσες πιθανότητες είχα να κάνω εμετό, κι αυτό θα ήταν απίστευτα αγενές για τους υπόλοιπους ενοίκους. Βλέπω επιτέλους την πόρτα μου. Σύντομα θα είμαι μέσα, ξενερωμένος και ασφαλής. Θα βγάλω τα έντερά μου, θα κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο και θα κοιμηθώ.

Αντί γι’ αυτό, το κλειδί μου σπάει μέσα στην κλειδαριά.

Οκέι, το κλειδί μου ήταν λυγισμένο εδώ και μήνες. Μα είχα βρει τον τρόπο του. Πάλευα λίγο, μα κάθε φορά έμπαινε μέσα και γυρνούσε, όπως κάθε κλειδί που σέβεται τον εαυτό του. Σίγουρα, αν με κυνηγούσε ένας μανιακός δολοφόνος ή ένα λυσσασμένο σκυλί κι έπρεπε να μπω στο σπίτι μου γρήγορα, λογικά θα είχα πεθάνει, αλλά αυτά είναι πράγματα που δεν μπορείς να αποτρέψεις, απλά έχει έρθει η ώρα σου. Αλλά όχι, έπρεπε να σπάσει το κλειδί μου τώρα.

Έσπασε το κλειδί μου. Είναι τρεις το πρωί. Τι σκατά θα κάνω; Πώς σπάει καν ένα κλειδί; Πόσο δυνατός είμαι; Είσαι εκεί, Θεέ; Είμαι εγώ, ο Ορφέας. Κάνε με να ξυπνήσω κι όλο αυτό να μην έχει συμβεί. Και όσο έχω την προσοχή σου, να εξαφανιστεί εκείνη η άκυρη, μοναδική τρίχα που βγάζω στην πλάτη. Και να μου μιλάει πάλι ο κολλητός μου.

Σκατά, ο Αρτέμης δεν μου μιλάει. Ποιον υποτίθεται θα πάρω τηλέφωνο; Θα θυσίαζε ο Αρτέμης το ραντεβού του για να με βοηθήσει να μην παγώσω κλειδωμένος έξω απ’ το σπίτι μου;

Όχι, ο Αρτ δεν το αξίζει αυτό. Το μόνο που κάνει είναι να μαζεύει τα σπασμένα μου κάθε φορά. Χριστέ μου, είμαι απαίσιος φίλος. Όχι, το αξίζει να ζήσει κάτι καλό. Θα χτυπήσω σε κάποιον γείτονα. Μα δεν ξέρω κανέναν τους. Μπράβο, μαλάκα αντικοινωνικέ Ορφέα, μόνος σου καταστρέφεις την ζωή σου. Πότε συνέβη όλο αυτό; Πότε έγινα το πιο αξιολύπητο κινούμενο κρέας στην πόλη;

Πρέπει να διαχειριστώ αυτή την κατάσταση ώριμα.

Ποιον πάω να κοροϊδέψω, θα πάρω τον Αρτέμη.

*

Η πόρτα του ταξί ανοίγει κι εμφανίζεται ένας πολύ απογοητευμένος Αρτ. Πετάω το τσιγάρο μου, τρεκλίζω μέχρι μέσα, η πόρτα κλείνει, το ταξί ξεκινά.

«Συγγνώμη που σου χάλασα το ραντεβού» λέω, έτοιμος να βάλω τα κλάματα ανά πάσα στιγμή. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να κλαις μπροστά σε ταξιτζή. Δεν καταλαβαίνουν από εσωτερικό πόνο, και η λύση που προτείνουν για τα πάντα είναι να καθαιρέσουμε όλους τους βουλευτές. Ο Αρτ κοιτάει μπροστά. Δεν περίμενα να απαντήσει ούτως ή άλλως. Ήρθε να βοηθήσει. Δεν είχε λόγο να το κάνει, δεν είχε λόγο να απαντήσει καν το τηλέφωνο. «Είσαι ο καλύτερός μου φίλος» λέω και μέσα σ’ ένα νανοδευτερόλεπτο το μετανιώνω, ξέρω πόσο εκβιαστικό ακούγεται. «Και ξέρω πως αυτό σημαίνει πως έχω προσδοκίες από σένα που ίσως ξεπερνούν αυτά που είσαι διατεθειμένος να κάνεις, και το ξέρω πως μιλάω πολύ, και μερικές φορές ούτε ο ίδιος δεν ακούω τον εαυτό μου, κι εσύ με άκουγες πάντα». Ο Αρτ συνεχίζει να μην μιλάει. «Αυτό που θέλω να πω είναι συγγνώμη. Συγγνώμη αν γίνομαι ανυπόφορος, και που είμαι ένα γιγάντιο εγωκεντρικό παπάρι, μα είσαι ο καλύτερός μου φίλος και πραγματικά δεν είμαι καλά και σε έχω ανάγκη να μου λες πότε να σταματ—» ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ! «Θα κάνω εμετό!»

«Σταμάτα το ταξί!» ουρλιάζει ο Αρτ, οι πρώτες λέξεις που τον ακούω να βγάζει, και έχω ανοίξει ήδη την πόρτα και βγάζω τα έντερά μου.

*

Ξύπνησα στον καναπέ του Αρτ με έναν κουβά δίπλα μου. Ευτυχώς ήταν άδειος. Πάνω στο τραπεζάκι υπήρχε ένα σημείωμα. ‘Είχα μάθημα. Σου άφησα για κλειδαρά’, και χρήματα από κάτω. Υπήρχε ακόμα καφές στην καφετιέρα. Πήγα να δω τι ώρα ήταν, μα το κινητό μου είχε πεθάνει. Ήλιος ούτε για δείγμα. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη. Λογικά θα ξεράθηκα στον καναπέ μόλις μπήκα στο σπίτι. Πρέπει να πάω σπίτι.

Μόλις βγαίνω από το διαμέρισμα, αλλάζω γνώμη. Ανεβαίνω τα σκαλιά και πάω στην ταράτσα. Εκεί που είπα πρώτη φορά πως δεν ήμουν καλά. Προχωράω ως τα κάγκελα, κοιτάω κάτω. Τα αμάξια τρέχουν, όπως πάντα. Με πιάνει ναυτία.

 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *