Γιατί δε θα γίνω ποτέ κοπέλα σου

Γράφει η Χριστίνα Ντεχόλα

Αν και θα έπρεπε να ξέρεις. Έχω κέφια σήμερα , γι’ αυτό και θα σου πω τελικά. Και καλά θα κάνεις να μην ξεκινήσεις του συνειρμούς περί εγωκεντρισμού και μισαλλοδοξίας. Στο κάτω κάτω , πάτησες αυτό τον σύνδεσμο για να μάθεις κάτι παραπάνω για μένα.

 Δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου γλυκέ μου γιατί έχω εισπράξει απόρριψη περισσότερες φορές από όσες έχεις προσπαθήσει. Και κάθε μία από αυτές εκτός από μάθημα ήταν και οχύρωση . Δεν μπορείς να μπεις στη ζωή μου , στο μυαλό και την πανοπλία που περιβάλλει τον ψυχισμό μου. Αυτή είμαι.

Κέρδισα τα πρώτα μου χρήματα όταν ήμουν 16. Τώρα γυρίζω σπίτι μου από τη δουλειά με το μάλλινο παλτό και τη δερμάτινη τσάντα μου , και συ κοντεύεις τριάντα χωρίς να χεις αποχωριστεί τον καναπέ σου. Τι να μου πεις; Σε πουλάω σα προσφορά 3+1 δώρο.

Δεν έχεις ελπίδα , και συγγνώμη που σου το λέω ευθαρσώς, αλλά οι άνθρωποι με κοιτούν όταν έχω νεύρα και περπατώ βιαστικά στο δρόμο, όχι επειδή είμαι όμορφη, αλλά επειδή τρομάζουν με το βλέμμα μου, και κάνουν ενστικτωδώς στην άκρη. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να  αντέξεις έναν διάολο με γυναικείο όνομα;

Κάθε φορά που βλέπω το ύφος του Τόμας Σέλμπι να πίνει ιρλανδικό ουίσκι μέσα από το κρυστάλλινο ποτήρι του, δεν θέλω να μπορώ να τον έχω. Θέλω να είμαι αυτός. Δεν γεννήθηκα για δεύτερους ρόλους και δικά σου καλούπια. Εγώ φτιάχνω τους κανόνες εδώ.

Και πως θα μπορούσες άραγε να οριοθετήσεις το όραμα ενός ανθρώπου που βγήκε νικητής από την πιο σκοτεινή μάχη. Δεν εννοώ τη μάχη για τη ζωή, αλλά τη μάχη για την επιλογή της ζωής από το θάνατο. Οπότε όχι, δεν χωράς στη ζωή που επέλεξα, γιατί η μόνη μάχη που έδωσες μέχρι τώρα είναι αυτή για το καλύτερο τραπέζι στο μπαράκι.

Κάνε μου τη χάρη, άδειασε τον πολύτιμο χώρο μου από την παρουσία σου. Δεν έχεις να μου προσφέρεις τίποτα που δεν έχω ήδη , πέρα από την ησυχία που θα επέλθει της φυγής σου.  Πήγαινε να αραδιάσεις τις ανασφάλειες σου σε κανένα άλλο κρεβάτι. Το δικό μου το έχω για ύπνο , δουλεύω το πρωί…


Είμαι η Χριστίνα. Σπούδασα στη Σχολή Θετικών επιστημών του Αριστοτελείου. Μου αρέσει να γράφω άρθρα, ιστορίες, αληθινές ή και όχι. Γράφω για τους ανθρώπους. Για εκείνα που θέλουν και δεν τολμούν. Για αυτά που τόλμησαν και δε μετάνιωσαν. Για όσα σκέφτονται μα δεν ξεστομίζουν. … Η γιαγιά μου έλεγε : «Αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς , τουλάχιστον αγάπα αυτό που κάνεις… και σίγουρα αγαπώ να μοιράζομαι τη σκέψη μου μαζί σου, μέσα απ’ τα άρθρα μου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *