Ο Γιώργος Μικρού δημιούργησε έναν ξεχωριστό χάρτη για ανθρώπους με προβλήματα όρασης

Ποια είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορεί να πάρει κάποιος όταν δημιουργεί κάτι καινούριο; Να δει την καινοτομία του να αναγνωρίζεται και να αγκαλιάζεται από τον κόσμο; Να βρει τον τρόπο για να την εξελίξει ακόμη περισσότερο; Να βγει στο εξωτερικό για να εκπροσωπήσει τον τόπο του στα φώτα του κόσμου. Αυτά είναι σίγουρα μερικά από τα κίνητρα που έχει κάποιος όταν εφαρμόζει για πρώτη φορά μια ιδέα που κάνει τη διαφορά. Όταν ο Γιώργος Μικρού, φοιτητής τότε, αποφάσιζε να δημιουργήσει το Mind the Map, έναν τρισδιάστατο χάρτη για ανθρώπους με προβλήματα όρασης, επρόκειτο να κάνει πράξη πολλά από τα παραπάνω. Εκείνο όμως που θυμάται, εκείνο που πυροδοτεί τον στόχο του, να γεμίσουν όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας με χάρτες Μπράιγ που θα «ξεναγούν» ανθρώπους με προβλήματα όρασης ,στον πολιτισμό μας, είναι το χαμόγελο ενός πεντάχρονου παιδιού, του Λεωνίδα, που πιάνει τον χάρτη και μπορεί να καταλάβει τι λέει.

«Από τη στιγμή που μπορώ να το δω αυτό, εμένα μου φτάνει. Είναι μια ανταμοιβή που δε περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσα να έχω στη ζωή μου», μου λέει όταν τον ρωτάω τι είναι αυτό που ξεχωρίζει.

«Δεν το ήξερα τι ήθελα να κάνω. Μέχρι και τώρα δε το ξέρω. Στις πανελλαδικές ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ με κάτι που να σχετίζεται με το σχέδιο. Πέρασα στην Κοζάνη, στο τμήμα βιομηχανικού σχεδιασμού. Αφού τελείωσα από εκεί, οριακά αιώνιος φοιτητής, έκανα αίτηση για μεταπτυχιακό εδώ στο διεθνές. Στη διάρκεια των σπουδών μας είχε δοθεί στο μάθημα του marketing, το task να  κάνουμε ένα προϊόν. Τότε αποφασίσαμε να πάμε στη Σχολή Τυφλών και τους προτείναμε να κάνουμε ένα παραμύθι με διάφορες υφές όπως για παράδειγμα το ξύλο. Η πρόταση απορρίφτηκε από τον καθηγητή γιατί δεν ήταν εμπορικά εκμεταλλεύσιμη. Συνεχίσαμε και όταν ήρθε η ώρα της πτυχιακής σκεφτόμουν τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να τους βοηθήσουμε.

Η οικογένεια μου ασχολείται με οικοδομικά υλικά αναστηλώσεων. Πελάτες μας ήταν ανέκαθεν ιδιώτες αλλά και το Υπουργείο Πολιτισμού. Έτσι σκεφτήκαμε το κομμάτι αυτό, της προσβασιμότητας, των χαρτών για τυφλούς σε αρχαιολογικούς χώρους. Δεν είχα καμία απολύτως εμπειρία ή σχέση επάνω σε αυτό το ζήτημα».

Σε ποιο βαθμό μπορούμε να καταλάβουμε πως ζει ένας άνθρωπος με προβλήματα όρασης;

Δεν έχουμε απολύτως καμία ιδέα για το τι έχουν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι. Για εμένα ήταν αποκάλυψη. Να βλέπεις παιδιά 2-3 ετών να είναι εντελώς αυτόνομα, να κατεβαίνουν τις σκάλες πιο γρήγορα από εσένα. Τον χώρο που έχουν οικειοποιηθεί τον ξέρουν τέλεια. Ευτυχώς εκεί υπάρχει πολύ καλό προσωπικό. Ναι μεν ζορίζεται λόγω πόρων, αλλά το προσωπικό θα πρέπει να έχει τεράστιο ψυχικό απόθεμα, γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να είσαι εκεί καθημερινά για οκτώ ώρες. Δύο είναι οι συνεργάτες μου, η Κατερίνα Αθανασιάδου που διαχειρίζεται ένα πολύ μεγάλο οργανωτικό κομμάτι και η Λία Αβραάμ, που είναι η εκπαιδεύτρια – οδηγήτρια, μαθαίνει δηλαδή στους ανάπηρους πως να κινούνται στον χώρο, πως να βγαίνουν στον δρόμο.

«Πάρα πολλοί δείχνουν ενδιαφέρον αλλά κανείς δεν επιστρέφει»

«Όταν είχαμε πάει πρώτη φορά για το παραμύθι, μου είχαν πει ”πάρα πολλοί δείχνουν ενδιαφέρον αλλά κανείς δεν επιστρέφει”. Και αυτό είναι μεγάλο χτύπημα. Από τότε που έχω μπει βλέπω ότι πολλοί θέλουν να προσφέρουν και να δώσουν».

Πως αναπτύχθηκε το Mind the Map;

Επειδή μιλάμε για ένα προϊόν, ακόμη εξελίσσεται. Η πτυχιακή μου ήταν αυτό, η κατασκευή ενός τρισδιάστατου χάρτη που εκτυπώνεται σε κομμάτια και συναρμολογείται. Αν γίνει κάποια αλλαγή στον αρχαιολογικό χώρο, μπορείς να το αντικαταστήσεις, σύντομα και με χαμηλό κόστος. Ο πρώτος χάρτης τοποθετήθηκε στα Λίβηθρα. Τοποθετώντας έναν χάρτη, οι επισκέπτες θα μπορούσαν να έχουν μια εικόνα για τον χώρο που επισκέπτονται, που πάνε κλπ. Ήταν πολύ άμεσα δεκτικοί. Όταν έπεσαν στο τραπέζι οι ιδέες για το που θα μπορούσαμε να κάνουμε μια εφαρμογή που δε ξέραμε πως θα εξελιχθεί, είπαμε να είναι κάπου κοντά και να έχουμε φιλικές σχέσεις με τους ανθρώπους. Το κεφάλαιο αυτό έκλεισε και το παρουσιάσαμε πριν 2 χρόνια, στην Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού που είναι τον Οκτώβριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πτυχιακή πήρε τον χειρότερο βαθμό του έτους. 6.2.

Προσπαθώντας να αναπτυχθείς

Μετά προσπαθήσαμε να βγούμε στην αγορά, όμως δεν υπήρχαν πολλά πράγματα στην Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη από τα πιο γνωστά είναι μία αναπαράσταση στη Ροτόντα που έχει γίνει με χύτευση και ένας χάρτης, αν θυμάμαι καλά 20ετίας, που είναι τοποθετημένος στην Αρχαία Ρωμαϊκή αγορά. Στους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας δεν υπάρχει κάτι.

Στόχος είναι φυσικά να το διευρύνω. Αρχίσαμε να ψάχνουμε συνεργασίες για να το προωθήσουμε, ή να το εφαρμόσουμε σε κάποιο χώρο. Σε αυτό το κομμάτι, γνώρισα ένα άτομο από το σωματείο του διαζώματος, ένα σωματείο που έχει χορηγούς και έχει πόρους τους οποίους διοχετεύει στον πολιτισμό. Τους είχα κάνει μια παρουσίαση του χάρτη των Λειβήθρων και επειδή ήθελα να το εξελίξω με εμπιστεύθηκαν και κάναμε πιλοτικά έναν χάρτη στον Αρχαιολογικό Χώρο της Δωδώνης. Μέσα στο 2019 θα ολοκληρωθεί ένα project που λέγεται «Αρχαιολογικά Θέατρα της Ηπείρου», το οποίο είναι ένα μεγαλόπνοο project με επίκεντρο τον πολιτισμό. Ο χάρτης ολοκληρώθηκε και θα τοποθετηθούν άλλοι 4 χάρτες σε αρχαιολογικούς χώρους της Ηπείρου.

Το Mind the Map στο εξωτερικό

Τελευταία έκανα ταξίδια εξαιτίας του Mind the Map και είχα την ευκαιρία να πάω στη Βαλένθια για να εκπροσωπήσω τη Σχολή Τυφλών, σε σχολεία διάφορα σχολεία για να βοηθούν τους τυφλούς μαθητές. Στο εξωτερικό είναι πολύ οργανωμένοι, ιδιαίτερα στο θέμα της προσβασιμότητας και αυτό που με στεναχωρεί πολύ σαν Έλληνα στη Θεσσαλονίκη είναι ότι οι πόλεις έξω βοηθάνε πολύ τον χρήστη που κινείται μέσα σε αυτές, σε σχέση με εδώ. Τον διευκολύνουν, του δίνουν απαντήσεις. Αν στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολα για εμάς που βλέπουμε, φαντάσου πως είναι για τους μη βλέποντες. Είναι χάος.

Το θέμα της προσβασιμότητας που προσπαθούμε να εξελίξουμε δεν σταματάει σε έναν αρχαιολογικό χώρο. Να σου πω ένα παράδειγμα. Έχει ένα εξάμηνο που ξεκίνησα να κάνω σκέιτ. Ήταν όνειρο ζωής για εμένα. Στην Αμερική ένας άνθρωπος έμεινε τυφλός μετά από ατύχημα και του έφτιαξαν μια σανίδα με διάφορα κοψίματα Μπρέιγ. Είναι κάτι που θα το φέρναμε στη Σχολή Τυφλών σε περίπτωση που τους ενδιαφέρει.

Ένας Millennial έχει μια ιδέα σαν τη δικιά σου. Πως την κάνει πράξη;

Όσον αφορά τους Millennials, όλοι που γνωρίζω είναι λίγο φλώροι στο να πάρουν πρωτοβουλίες. Μαζί και εγώ. Δε θα καθίσουν να κάνουν πράξη μια ιδέα, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους ή μένουν πίσω ενώ μπορεί να έχουν απίστευτες δυνατότητες μέσα τους. Αν ξεφύγεις από το safe zone, το οποίο είναι πολύ μεγάλη παγίδα και βγεις έξω με ένα καινούριο project που συνεχώς εξελίσσεται, μπορεί να προκύψουν προβλήματα που δε τα έχεις σκεφτεί. Θα υπάρξουν και πολύ σκατένιες μέρες, με τους άλλους να σε παίρνουν τηλέφωνο, να έχουν τις στραβές τους και ο καθένας να σου λέει τα δικά του. Προσπαθώ να ξεπεράσω τα αρνητικά για να μη με πάνε πίσω σε σχέση με το project. Μέσα από ό,τι κάνω, θέλω να ανοίξω τα μάτια για να καταλάβει ο κόσμος ότι υπάρχουν και εκείνοι, οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης, και είναι δίπλα μας.

«Για αυτό φεύγουμε, εδώ τείνει ο ένας να ζηλεύει τον άλλον»

Είναι καλό να ξεκινήσεις από τη χώρα σου για να το μάθεις. Έχοντας ξεκινήσει από την Ελλάδα και κάνοντας παρουσιάσεις στο εξωτερικό, βλέπεις ότι η προσπάθεια σου αγκαλιάζεται. Πήγα στο San Francisco, στη Μέκκα της Τεχνολογίας και ήμουν σαν τη μύγα μέσα στο Γάλα. Γνώρισα Κινέζους, Ιάπωνες, με απίστευτους, τεχνολογικά ανεπτυγμένους χάρτες και ήταν πρόθυμοι να συζητήσουν. Έξω αν ξέρεις δε σε αφήνουν ανεκμετάλλευτο. Για αυτό φεύγουμε, εδώ τείνει ο ένας να ζηλεύει τον άλλον.

Είναι στόχος σας να τοποθετήσουμε παντού τέτοιου είδους χάρτες;

Ένας λόγος που πιστεύω ότι δεν έχει γίνει ακόμη αυτό στους σχολικούς χώρους, εκτός από το ότι μπορεί να μην έχουμε το μυαλό σαν χώρα, είναι και το θέμα της προσβασιμότητας γενικότερα. Η Ρωμαϊκή αγορά για παράδειγμα αξιοποιείται πολύ αλλά δεν είναι πολύ επισκέψιμος σαν χώρος. Ναι, σκοπός μέσα στο 2019 είναι να γίνουν τουλάχιστον 5-6 νέοι χάρτες και σίγουρα κάποια συνεργασία με το εξωτερικό. Πάνω από όλα όμως να ευαισθητοποιηθούμε σε θέματα προσβασιμότητας.

Ζούμε λοιπόν σε μια χώρα της οποίας ο πολιτισμός είναι ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά που έχει να αναδείξει. Ένα αγαθό που δε θα έπρεπε να σηκώνει διακρίσεις. Και όσο άνθρωποι σαν τον Γιώργο, όσο καινοτομίες σαν το Mind the Map εξακολουθούν να δίνουν λύσεις, άλλο τόσο δεν έχουμε δικαιολογία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Κλείσε τα μάτια και σκέψου πόσα χάνεις. Άνοιξε τα και κάνε κάτι για αυτό. Ο Γιώργος το έκανε.

 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *