H αμήχανη στιγμή της συνάντησης με τους (πιο ξεχασμένους) συγγενείς στις γιορτές!

Πλησιάζουν γιορτές και μαζί με αυτές έρχονται και πολλές συναντήσεις. Με συγγενείς που ξέχασες πως υπάρχουν. Με ανθρώπους που μόνο σε γιορτές συναντιέσαι και αναρωτιέσαι από που προέρχονται, τι είδους συγγενείς είναι, πώς, που και γιατί.

                                                                                              Γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

Γενικά σε περιτριγυρίζουν διάφορα ερωτηματικά στα οποία δεν μπορείς να δώσεις απαντήσεις εκτός και αν έχεις δίπλα σου την αγαπημένη σου γιαγιά που έχει πάντα την απάντηση στο στόμα. Αν δεν την έχεις δίπλα σου, μένεις με την απορία.

Η αμηχανία που νιώθεις όταν τους συναντάς

Το θέμα μας δεν είναι οι άγνωστοι συγγενείς. Το θέμα μας είναι η αμηχανία που νιώθεις όταν τους συναντάς. Γιατί μην λες ψέματα στον εαυτό σου, μια αμηχανία τη νιώθεις. Πολύ φυσιολογικό. Είναι που θέλει να σε διαφημίσει η γιαγιά σου στους πιο μακρινούς συγγενείς, να παινευτεί. Εντωμεταξύ σε προμοτάρει καλύτερα από ότι ο Ηλίας Ψινάκης το Σάκη Ρουβά. Ξεκινάει να απαριθμεί ένα ένα τα πτυχία σου, μέχρι και το πτυχίο σου στη νοηματική θυμάται. Τίποτα δεν της ξεφεύγει. Και εσύ νιώθεις πιο αμήχανος από ποτέ. Μένεις χωρίς λιαλιά και σκέφτεσαι «μα εγώ συνήθως είμαι ομιλητικός», τι φταίει τέλος πάντων και δεν έχω σταβρώσει κουβέντα.

Η ιδιόρρυθμη ελληνική κουλτούρα

Φταίει αυτή η ιδιόρρυθμη ελληνική κουλτούρα που θέλει τους συγγενείς να βρίσκονται πάντα ξανά μαζί στο γιορτινό τραπέζι όσα κι αν τους χωρίζουν. Στο τέλος καταλήγεις να μην περνάς καλά και να αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή που ανέβηκες στην πατρίδα σου. Μήπως όμως είμαι και λίγο υπερβολικός; Μήπως αυτές οι στιγμές είναι για να τις χαιρόμαστε και να δημιουργούμε αναμνήσεις; Άγνωστο. Αναπάντητο. Θα επικεντρωθώ στην αμηχανία της στιγμής.

Όπως και να’ χει είσαι υποχρεωμένος να συναντήσεις και να μιλήσεις με όλο το συγγενολόι, να μοιραστείς τα νέα σου λες και γνωρίζεστε χρόνια και να παίξεις ακόμα ένα θέατρο παραλόγου. Ναι, καλά κατάλαβες, στους Έλληνες αρέσει το θέατρο.

Βρίσκεις καταφύγιο στο φαγητό

Σε εμένα όμως όχι. Από την άλλη δε γίνεται να απομονωθείς και να μείνεις μόνος ανήμερα Χριστουγέννων και γενικά γιορτών. Όλοι οι φίλοι σου παίζουν το δικό τους θέατρο με τους δικούς τους συγγενείς. Πάει, το αποφάσισα. Είμαι καταδικασμένος να ζω κάθε γιορτές το ίδιο σενάριο. Υπομονή, λοιπόν. Εξάλλου μπορείς να επικεντρωθείς και στην θετικότητα της κατάστασης. Ποια είναι αυτή; To φαγητό βεβαίως βεβαίως. Έχεις τόσο ωραία εδέσματα τριγύρω σου. Μη διστάσεις να απλώσεις χέρι. Μισή ντροπή δική σου, μισή δική τους. Το καταφύγιο είναι το φαγητό. Αυτό που ενώνει τους πάντες και ας έχουν να συναντηθούν μήνες ή και χρόνια. Εκεί καταλήγουν όλα. Αν δεν υπήρχε αυτό κανένας δε θα συναντιόταν με κανέναν.

Πόσο ακραίος μπορώ να γίνω μέσα σε ένα άρθρο; Πολύ. Καλά, μην πιστεύετε όλα όσα γράφω. Γιατί αν τα πιστέψετε θα αρχίσετε να αναρωτιέστε. Και δεν θα έχει τελειωμό αυτό. Παιδιά, η λύση είναι στο φαγητό και στο τραπέζι. Μέσω αυτού ξεχνιούνται όλα, και ντροπές και αμηχανίες! Φτάνει να είσαι παρών για να το απολαύσεις και φυσικά έτοιμος για το αναπάντεχο…


Aγαπούσα τις πολύωρες συζητήσεις από μικρό παιδί. Ύστερα μεγάλωσα και αποφάσισα να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες. Αφού έμαθα να σκέφτομαι, έστρεψα την προσοχή μου στην επικοινωνία, τα social media και τη δημοσιογραφία. Έτσι προέκυψε και το μεταπτυχιακό στα Digital Media στο τμήμα Δημοσιογραφίας. Αγαπάω τις φρέσκες ιδέες. Είμαι υπέρμαχος της καλής και ποιοτικής φιλίας. Για οποιαδήποτε απορία σας, δίνω όλες τις απαντήσεις στα social. Ραντεβού στα social λοιπόν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *