Η μουσική απροσδιοριστία των Gorillaz

Φωτογραφία: Rolling Stone

– Τί μουσική παίζουν οι Gorillaz;
Ν α ι

Στο άρθρο αυτό δε θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε ούτε και να εξιστορήσουμε ολόκληρη την ιστορία της ιδιάζουσας μουσικής/καλλιτεχνικής/κινηματογραφικής περίπτωσης που ακούει στο όνομα Gorillaz. Θα επιχειρήσουμε να εμφιαλώσουμε έστω λίγες σταγόνες της παράλογης φαντασμαγορίας τους, να τολμήσουμε μια εξήγηση στη συναισθηματική δυσλεξία που μας κυριεύει όταν ακούμε κάποιο κομμάτι τους.

Τι πρέπει να ξέρετε

  • Αγγλικό μουσικό εικονικό συγκρότημα (τα μέλη της μπάντας είναι ζωγραφισμένα και animated)
  • Συγκροτήθηκε/Δημιουργήθηκε το 1998 από τους Damon Albarn και Jamie Hewlett
  • Αποτελείται από τέσσερα κινηματογραφημένα μέλη (2-D, Murdoc, Russel, Noodle)
  • Έχουν κυκλοφορήσει 6 δίσκους: Gorillaz (2001), Demon Days (2005), Plastic Beach (2010), The Fall (2011), Humanz (2017), The Now Now (2018)
  • Η πρώτη δουλειά τους, το άλμπουμ Gorillaz, έχει πουλήσει πάνω από εφτά εκατομμύρια αντίτυπα και έτσι κατέχουν το ρεκόρ Γκίνες ως το πιο επιτυχημένο εικονικό συγκρότημα

Το κουαρτέτο των παλιάτσων

Stuart Harold Pot (2-D): Αρμόνιο, synthesizer, φωνή. Ένα πελιδνό ανδρείκελο που τρώει κακομεταχείριση και ξερνάει μουσική. Χαρούμενος στο όριο του «μουδιασμένου με τη ζωή», ο 2-D είναι η εικονική ενσάρκωση ενός hangover που δε μπορεί να σταματήσει τα dad jokes.

Murdoc Faust Niccals: Μπάσο. Ηγέτης, παλιοχαρακτήρας, βασανισμένος, βασισμένος σε έναν νεαρό Keith Richards θυμωμένο με τη ζωή. Είναι η οργή, η μέταλ, το τσαγανό, και τα σατανιστικά στοιχεία που χρειαζόταν η μπάντα.

.

Russel Hobbs: Ντραμς. Ο μεγάλος αγαθός γίγαντας, η ήρεμη δύναμη που κρύβει μέσα του τον Hulk της Ραπ. Αν ο 2-D είναι τα δάχτυλα και ο Murdoc το μυαλό της μπάντας, ο Russel είναι σίγουρα η καρδιά. Ή η ψυχή.

Noodle: Κιθάρα και ενίοτε φωνητικά. Κατέφθασε σε ένα κουτί της FedEx με ιαπωνικές σφραγίδες. Μόλις βγήκε έσφαξε μια κιθάρα και αυτό ήταν, την πήραν. Είναι ήσυχη, μυστικοπαθής, και ίσως/μπορεί/ενδέχεται μέρος ενός φονικού προγράμματος παιδιών-εκτελεστών. Αποτελεί το νεανικό, αυθόρμητο και ρεμπέλικο κομμάτι της μπάντας – η μαγιονέζα που κρατά το παρανοϊκά νόστιμο σάντουιτς.

Με άλλα λόγια

Η μουσική των Gorillaz θυμίζει ένα από αυτά τα όνειρα που «ζεις» κάποιο μεσημεριανό μετά το σχολείο, όταν, παιδί ακόμη, κουρασμένο, κολλούσες πάνω στο κρεβάτι, φουσκωμένο από την ανάλατη μακαρονάδα που ρούφηξες μονορούφι (και ήδη μετάνιωνες). Και τότε σφάλιζες τα ματόκλαδα σχεδόν μηχανικά. Και μόλις ξυπνούσες από τη φευγαλέα εκείνη νάρκη, τα λιγοστά τα δευτερόλεπτα που ύγραινες τα σκασμένα χείλη και ένιωθες το μέτωπό σου να καυτηριάζεται με πλαστικούς πυρετούς, τότε, λοιπόν, άκουγες τους Gorillaz: τότε έμπαινες στον μικρόκοσμο όπου πάλλονται οι χάρτινες μορφές με τα ανθρώπινα λαρύγγια και τα μουσικά όργανα τα καμωμένα με νέον και χρυσόσκονη.

Επειδή η μουσική των Gorillaz είναι η μπάλα–μετρονόμος που κρατά ρυθμό στους ιδρωμένους της χειριστές (παιδιά που παίζουν), τα χαλιά που τινάζονται από τη σκόνη της εβδομάδας, τα απόμακρα αυτοκίνητα που κουβαλούν ανθρώπους που κουβαλούν ελπίδες.

Δηλαδή;

Οι λιωμένες κιθάρες και τα μελαγχολικά synthesizer (i), το αργόσυρτο ντραμς και το μονοκόμματο μπάσο (ii), η νανουριστική θρηνωδία του 2-D (iii): ιδού η συνταγή για ένα μεσημεριανό μετα-όνειρο. Φυσικά, όπως κάθε εικονικό συγκρότημα με πραγματική μουσική, έτσι και οι πολυπρισματικοί Gorillaz έχουν περάσει πολλές και διάφορες φάσεις (τώρα βρισκόμαστε στην πέμπτη), τόσο στον ήχο και το σχέδιο όσο και στις ιστοριογραμμές των χαρακτήρων τους. Έτσι, στο τελευταίο album τους (The Now Now), η μουσική της μπάντας αντικατοπτρίζει την ψυχοσύνθεση και τα τσαλακωμένα ιδανικά μιας παρέας ώριμων, βασανισμένων αγωνιστών εξουθενωμένων με τη ζωή: μια πλήρης αντίθεση με το ξεκίνημα τους – εκείνους τους ελεύθερους τσαρλατάνους, τους επαναστάτες που κρατούσαν απόχες με όνειρα και νότες, προσφέροντας μουσική και κίτρινα χαμόγελα τόσο αβίαστα, τόσο απλόχερα.

Τα genres και τα sub-genres

Art pop, alternative rock, hip hop, trip hop, electronic, indie rock, με στοιχεία rap και reggae. Πασπαλισμένα όλα με αργόσυρτα house beatάκια και τρίλεπτα ακουστικά σόλο – ΑΝ ο 2-D δεν έπεφτε σε κάποιο επεισόδιο επιληψίας καταμεσής του κομματιού, δηλαδή. Συνεργασίες με Madonna, Massive Attack και Snoop Dogg (πρώην Lion) μέχρι André 3000, The Fall και The Clash. Καθώς αυτή είναι η αλήθεια: είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσει κανείς τον ήχο και τον χαρακτήρα των Gorillaz, επειδή αυτά αλλάζουν και μεταμορφώνονται συνεχώς και ασυστόλως, μια πρωτεϊκή διάσταση γεμάτη ιπτάμενους ανεμόμυλους, ψεύτικες παραλίες, και αληθινά ναρκωτικά.

Το καταστάλαγμα

Οι Gorillaz είναι ένα πείραμα. Που πέτυχε. Μια καλλιτεχνική προσπάθεια που θριάμβευσε τόσο σε underground όσο και σε mainstream κοινό, ικανοποιώντας (σχεδόν) τους πάντες δίχως να προσπαθεί καν να το κάνει. Είναι μια μπάντα τόσο προσωπική όσο και παγερά επαγγελματική, αφιερωμένη και δοσμένη στον διαρκή αναπροσδιορισμό της, την επιλογή των κατάλληλων καλλιτεχνών που θα γίνουν οι πρεσβευτές – οι αναμμένοι ιπτάμενοι φάροι – της εκάστοτε φάσης τους.

Προσφέρουν κάτι σε εκείνον που θέλει να ξεχάσει ένα όμορφο πρόσωπο, σε εκείνην που ανοίγει που ανοίγει τα παράθυρα σε μια καλοκαιρινή μπόρα, σε αυτούς που θέλουν να χορέψουν και σε εκείνους που μισούν τον χορό. Ακούς Gorillaz όταν διαβάζεις μέσα στην πνιχτή βουβή κλεισούρα στο δωμάτιο της εστίας, έχοντας σε ροή το ίδιο κομμάτι εδώ και 2 ώρες – δεν το καταλαβαίνεις. Ακούς Gorillaz όταν πίνεις καφέ, όταν πίνεις μπίρα, όταν πας για τρέξιμο, όταν πας για περπάτημα – επειδή έχεις καταλάβει ότι ποτέ κανείς δε μπορεί να «αποδράσει» με τη μουσική.

Οι Gorillaz δε σε «ταξιδεύουν», δεν το προφασίζονται, εξάλλου. Δε σε χαπακώνουν αλλά σε χαρακώνουν με νότες και στίχους που σου θυμίζουν ότι μπορεί να μην υπάρχει έξοδος, υπάρχει όμως κάτι να απαλύνει τον πόνο της διαδρομής.

Total
2
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *