Συνέντευξη: Ο HAWK σε ένα ειλικρινές freestyle για όλους και για όλα

Φωτογραφία: L.Georgolopoulos

Τον ξέρω ως Νίκο. Ως έναν άνθρωπο ο οποίος από τότε που τον θυμάμαι – όταν ακόμη τριγυρνούσαμε στις γειτονιές της Κατερίνης – είχε το θάρρος της γνώμης του. Έναν άνθρωπο που δε μασάει τα λόγια του. Τα τελευταία χρόνια, βλέποντας τη μουσική του να αγκαλιάζεται από τον κόσμο, ξεκινώντας από τους Above the Hood, το πιο αναγνωρισμένο ραπ γκρουπ της εποχής, μέχρι και το Deja Vu, την πρόσφατη, τρελή επιτυχία του, τον έβλεπα να ξεχωρίζει μέσα από το έργο και τη δουλειά του ως Hawk.

Όταν κάθισε απέναντι μου, έτοιμος να μιλήσει για τα πάντα, από την κοινωνία μας μέχρι και την πολιτική, από τη ραπ σκηνή μέχρι και εκείνα που τον θλίβουν στη γενιά μας, έβλεπα απέναντι μου και τους δύο. Από τη μία έναν άνθρωποι γεμάτο απλότητα, που ήταν έτοιμος να μιλήσει έξω από τα δόντια για όσα είχε μαζέψει μέσα του, και από την άλλη έναν καλλιτέχνη, η ενέργεια του οποίου επρόκειτο να βγαίνει σε κάθε του φράση για τις ώρες που θα διαρκούσε η κουβέντα μας.

«Μέσα από την τέχνη μπορείς να βρεις τον εαυτό σου, μέσα από τη φήμη μπορείς να τον χάσεις».

Αυτό μου απάντησε όταν τον ρώτησα για το πόσο διαχειρίσιμα είναι τα «φώτα».

«Είναι πολύ λεπτή η γραμμή αυτών των δύο όταν κάνεις αυτό που κάνεις, καλά», μου εξηγεί στη συνέχεια.

«Γιατί αν είσαι καλός και δεν αναγνωριστεί η δουλειά σου, τότε κάνεις κάτι πολύ λάθος. Αν είσαι άτομο με χαμηλό επίπεδο, χωρίς παιδεία, τότε θα σε παρασύρει και θα κάνεις πολλά λάθη, θα γίνεις μαλάκας, θα χάσεις τον εαυτό σου. Αν βέβαια είσαι άτομο με παιδεία, η φήμη θα σου φέρει μια κατάθλιψη, μια αγοραφοβία. Θα αρχίσει να σε ενοχλεί το ότι καταλαβαίνεις πόσο ηλίθιος είναι ο κόσμος στην πραγματικότητα. Γιατί συναναστρέφεσαι με κόσμο είτε είσαι διάσημος, είτε δεν είσαι και πάλι μπορείς να καταλαβαίνεις ότι οι περισσότεροι είναι ηλίθιοι. Σκέψου να δέχεσαι άπειρα τέτοια μηνύματα, από άπειρο κόσμο και να λες ”δε γίνεται, τα παιδιά είναι χαζά”. Δε γίνεται το παλικάρι να είναι 22 χρονών και να μου λέει αυτά τα πράγματα».

«Έχουμε φτάσει εκεί. Στο σημείο που η ψυχολογία μας καθορίζεται από το πόσα likes και follows θα μαζέψουμε. Μαζί και η δικιά μου. Όλων.»

«Από την άλλη υπάρχει και η θετική πλευρά, και ο ωραίος κόσμος. Ο άνθρωπος που ταυτίζεται μαζί μου, που παίρνει δύναμη, παίρνει ενέργεια και μου τη δίνει πίσω. Ειδικά η αγάπη του κόσμου στα lives, εκεί όπου θα έρθει ο πυρήνας σου, τα 2.500 που γουστάρουν αυτό που είσαι και που θέλουν να το ζήσουν, είναι απίστευτη. Άλλοι πάλι έρχονται μόνο για φωτογραφίες, τις οποίες και χαίρομαι όταν τις δίνω. Είναι όμως κι αυτός που θέλει να πει ότι βγήκε μια φωτογραφία με τον HAWK, γιατί θα πάρει 50 παραπάνω likes, τα οποία δεν καταλαβαίνει ότι δεν οφείλονται καν στον ίδιο. Δε θέλει μια φωτογραφία για να αποτυπώσει κάποια στιγμή, αλλά απλά για να χαρεί με τα likes. Έχουμε φτάσει εκεί. Η ψυχολογία μας, καθορίζεται από το πόσα likes και follows θα μαζέψουμε. Και η δικιά μου. Όλων. Χάνουμε το νόημα και ξεχνάμε να λέμε ευχαριστώ για τα ωραία πράγματα που υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω μας. Ζούμε σε έναν μαραθώνιο επιφανειακής επιβεβαίωσης».

«Είναι αστείο το ότι μπορείς να ερωτευθείς μέσα από το instagram»

«Οι παλιοί είχανε λιγότερους αποπροσανατολισμούς και λιγότερες ενεργειακές παρεμβάσεις. Αυτές σου τραβάνε την προσοχή από το να ψαχτείς μέσα σου, να δεις ποιος είσαι, ποιον έχεις απέναντι σου, από το να είσαι ελεύθερος, να ερωτεύεσαι σαν άνθρωπος, να μισείς σαν άνθρωπος, να κλαις, να αγαπάς. Είναι αστείο το ότι μπορείς να ερωτευθείς μέσα από το instagram κάποιον που από κοντά δεν είναι αυτό που δείχνει αλλά επειδή έχει την εικόνα αυτή στο instagram και τον ακολουθούν 15 χιλιάδες άτομα, γουστάρεις. Αυτό όμως που γουστάρεις είναι να τη δείχνεις στους φίλους σου».

Η αισθητική στην Ελλάδα του 2019 πληγώνεται

«Παλιά υπήρχε η τηλεόραση που έφτιαχνε τα στάνταρ της εποχής, τώρα υπάρχουν τα social media. Ο άντρας πρέπει να μοιάζει με instagram model ή με ράπερ, η γυναίκα πρέπει να είναι influencer και στην τελική όλοι τους είναι αντιαισθητικοί. Η αισθητική στην Ελλάδα του 2019 πληγώνεται. Από όλους. Από καλλιτέχνες, από instagramers, της έχουμε βγάλει τα μάτια. Και αυτό δείχνει το υπόβαθρο της χώρας. Γιατί η αισθητική έχει να κάνει με την παιδεία σου».

«…Και δεν πρόκειται ρε φίλε επειδή έχω 100.000 followers να μην έχω το θάρρος της γνώμης μου για να μη γίνουν 80.000»

«Ένα πράγμα που πήρα από τον πατέρα μου είναι να έχω το θάρρος της γνώμης μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τον ακούω να μου το λέει. Και δεν πρόκειται ρε φίλε επειδή έχω 100.000 followers να μην έχω το θάρρος της γνώμης μου για να μη γίνουν 80.000. Θέλω να τον προσβάλω τον κόσμο, δε με νοιάζει αν με κάνουν unfollow. Δε με νοιάζει να χαϊδέψω τα αφτιά του κοινού μου. Αν είναι να με αγαπάει να με αγαπάει για αυτό που είμαι. Αν είναι να με μισήσει, να με μισήσει για αυτό που είμαι».

«Η ελληνική τηλεόραση είναι τρασίλα, είναι καρακίτς, είναι γεμάτη βλαχιά (χωρίς υποτιμητική χροιά) και γεμάτη με άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, άτομα χωρίς αισθητική»

«Οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης δεν ξέρουν ποιες ερωτήσεις να κάνουν στους καλλιτέχνες. Έχω κάνει το λάθος να πάω πρόσφατα σε συνέντευξη που παρουσιάστρια δεν ήξερε ποια είναι τα κομμάτια μας. Το να μου πάρεις συνέντευξη και να μην ξέρεις ποιος είμαι, με προσβάλει σαν καλλιτέχνη και προσβάλεις και τον εαυτό σου γιατί κάνεις μια δουλειά που δε τη σέβεσαι. Και την τελευταία τρύπα του ζουρνά να φώναζες από τη στιγμή που τη φώναξες είσαι υποχρεωμένη να ξέρεις δέκα πράγματα. Η ελληνική τηλεόραση είναι τρασίλα, είναι καρακίτς, είναι γεμάτη βλαχιά (χωρίς υποτιμητική χροιά) και γεμάτη με άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, άτομα χωρίς αισθητική, και μιλάω για όλους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Από το top όνομα μέχρι το τελευταίο».

«Στην Ελλάδα έχουμε πολύ κόσμο που ψάχνει το κουτσομπολιό για να βγάλει μίσος»

«Τα άτομα που θα ασχοληθούν με το gossip θέλουν να σε προσβάλουν. Επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν με τι να ασχοληθούν (και το λέω προσβλητικά αυτό), δεν έχουν ενδιαφέροντα, δεν έχουν ζωή, ένα χόμπι ή κάτι που θα τους κρατάει σε εγρήγορση. Διαφορετικά ψάχνουν άτομα να κράξουν επειδή κάτι κάνουνε, για να τα υποβαθμίσουν, να υποβαθμίσουν αυτόν που κάτι καταφέρνει. Στην Ελλάδα επειδή είναι πάρα πολύ τεμπέληδες, έχουμε πολύ κόσμο που ψάχνει το κουτσομπολιό για να βγάλει μίσος. Ναι, όλοι θα κάτσουν να κουτσομπολεύουν, αλλά εδώ ο κόσμος σε μισεί παθιασμένα. Το να ψάχνεις έναν τρόπο τόσο έντονα για να μισήσεις κάποιον άνθρωπο που δεν τον ξέρεις προσωπικά, που δε σου έχει κάνει κάτι, σημαίνει ότι έχεις τρομερό πρόβλημα στη ζωή και στην ψυχολογία σου ή ότι έχεις πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο και ο Έλληνας δεν πρέπει να έχει πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο. Είναι απαράδεκτο να έχουμε τόσο ελεύθερο χρόνο».

Φωτογραφία: L.Georgolopoulos

 

«Όταν προσπαθείς να αντιγράψεις κάτι, ακόμη και να πετύχεις, δεν πέτυχες. Δεν είναι δικιά σου η επιτυχία, δε στην αναγνωρίζω»

«Τα νέα παιδιά σήμερα βλέπουν το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας και προσπαθούν να το αντιγράψουν. Γενικά στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα με την αντιγραφή, ακόμη και πετυχημένα άτομα αντιγράφουν το αποτέλεσμα κάποιου άλλου που βλέπουν στο εξωτερικό. Υπάρχει και καλλιτέχνης στο προσκήνιο που νομίζει ότι είναι το νούμερο ένα και οι επιτυχίες του είναι όλες αντιγραφή. Και όταν προσπαθείς να αντιγράψεις κάτι, ακόμη και να πετύχεις, δεν πέτυχες. Δεν είναι δικιά σου η επιτυχία, δε στην αναγνωρίζω. Ναι θα επηρεαστείς δε γίνεται να είσαι ανεπηρέαστος. Είναι θετικό να σου αρέσει ο τρόπος που ο άλλος κινείται, να σε εμπνέει, να σου δίνει κίνητρο. Αλλά όχι να πεις ”εγώ θέλω να γίνω ο Jay Z της Ελλάδας”. Ξέρεις, από τη στιγμή που απομυθοποιήσεις τα πάντα, μπαίνεις μέσα στο game, όποιο και να είναι αυτό. Όταν απομυθοποιήσεις τα πάντα, μόλις έχεις μπει στο παιχνίδι και δε το έχεις καταλάβει. Γιατί καταλαβαίνεις ότι αυτός δεν είναι ο θεός που είχες στο μυαλό σου, οπότε αυτό που κάνεις είναι να κυνηγήσεις την καλύτερη εκδοχή του αυτού σου, αυτό που είσαι και τότε το κάνεις ουσιαστικά. Αυτό όσον αφορά τις τέχνες».

«Εάν οι άλλοι είχαν κάνει τη δουλειά τους, τα παιδιά δε θα ακολουθούσαν το λάθος πρότυπο και εάν εγώ είμαι λάθος πρότυπο σημαίνει ότι κάτι πρέπει να γίνει με την παιδεία της χώρας»

«Δεν είμαι δάσκαλος, ούτε γονιός. Και εδώ ο Έλληνας θέλει να ρίξει το φταίξιμο κάπου αλλού, ούτε ο γονιός, ούτε ο καθηγητής, ούτε ο δάσκαλος θέλει να το πάρει. Όμως εάν είχαν κάνει τη δουλειά τους, τα παιδιά δε θα ακολουθούσαν το λάθος πρότυπο. Εάν εγώ είμαι λάθος πρότυπο σημαίνει ότι κάτι πρέπει να γίνει με την παιδεία της χώρας, να σταματήσουν να με ακολουθούν, να σταματήσω να επηρεάζω. Εγώ δεν πρόκειται να φιλτράρω αυτό που κάνω αλλά με θλίβει αν δω νέα παιδιά να παίρνουν λάθος αυτά που λέω και να οδηγούνται σε λάθος καταστάσεις. Όμως δε με νοιάζει. Εγώ είμαι αυτός που είμαι, θα γράψω αυτά τα οποία νιώθω, θα πουλήσω όποια εικόνα θέλω, γιατί έτσι γουστάρω ρε φίλε, γιατί δε με πληρώνει το σύστημα για να διαπαιδαγωγώ τα παιδιά σας. Φέρω ευθύνη στο άμα λέω ψέματα και εσκεμμένα επηρεάζω αρνητικά κάποιον. Εκεί έχω ευθύνη. Και θα μου το γυρίσει το κάρμα. Γιατί τότε κάνω πολύ κακό».

«Τα νούμερα στο YouΤube είναι ψεύτικα, τα εισιτήρια όχι».

«Το κυνήγι του NO1 στην Ελλάδα του σήμερα γίνεται non stop, και επηρεάζει και εμένα. Πιάνω τον εαυτό μου να επηρεάζεται και να το απομυθοποιεί ξανά και ξανά. Αν βέβαια δεν είχα την παιδεία θα είχα το ψυχολογικό πρόβλημα του να θέλω να είμαι νούμερο ένα. Νούμερο ένα στα trends μπορείς να πας και με έναν χάκερ, να αγοράσεις views ή να γίνεις και καραγκιόζης. Μπορείς όμως να γίνεις και από μια πάρα πολύ καλή δουλειά. Σημασία έχει να κάνεις αυτό που λέει η ψυχή σου, να κάνεις αυτό που σε ευχαριστεί εσένα, να κάνεις τη μουσική που σου αρέσει. Μπορεί να μην πας νούμερο ένα αλλά να δεις τους συναυλιακούς σου χώρους να γεμίζουν. Ναι, θα χαρώ άμα μπω νούμερο ένα στα trends, δε σου λέω ότι δε θα το κάνω. Τα νούμερα στο Youtube όμως είναι ψεύτικα, τα εισιτήρια όχι και η επιβεβαίωση βρίσκεται εκεί, όταν έχεις από κάτω 2.500 χιλιάδες άτομα να σου δίνουν την ψυχή τους. Τι να μου πει τότε το νούμερο στα trends;»

«Να σε δω να κρατάς γεμάτο όπλο και να σημαδεύεις. Να δεις πως είναι ένας νεκρός άνθρωπος»

«Από αυτούς τους ράπερς που μιλάνε για όπλα και γκάνια, από αυτούς που τα λένε αυτά, το 5% μπορεί να τα κάνει, το άλλο 95% αν του δώσεις να κρατήσει ένα όπλο θα τρέμει το χεράκι του. Οι περισσότεροι δεν έχουν πάει καν στρατό να πεις ότι κράτησαν ένα όπλο και ρίξανε δυο βολές. Και στην τελική τα λένε, τα λένε και δεν πέφτουν ούτε μπουνιές. Μιλάνε πολύ εκ το ασφαλούς. Όλοι τους. Τους σέβομαι όλους, του αγαπάω όλους, θέλω όλοι να πάνε μπροστά, να πετύχουν, να βγάλουν λεφτά, αλλά δεν ανοίγει ρουθούνι σε σχέση με αυτά που λένε.

Για να σε δω να κρατάς γεμάτο όπλο και να σημαδεύεις. Να δεις πως είναι ένας νεκρός άνθρωπος. Που άμα δούνε θα λιποθυμάνε ο ένας μετά τον άλλον. Αυτά τα πράγματα που πρεσβεύουν δε τα σηκώνουν οι ίδιοι και αν τα είχαν δει από κοντά δε θα τα πρεσβεύανε. Είναι άσχημα αυτά τα πράγματα. Δε θέλεις να σου τύχουν. Δε θέλεις να δεις νεκρό άνθρωπο. Πόσο μάλλον από τα δικά σου χέρια. Και εσύ το βγάζει και το κάνεις σημαία χωρίς να το έχεις κάνει κι όλας ο ίδιος. Εκτός κι αν το έχεις ζήσει, τότε μαζί σου ρε φίλε, βγάλτο από μέσα σου. Αλλά φύγε από αυτό. Γιατί αν το κάνουν στον φίλο σου ή στον αδερφό σου θα καταλάβεις το πόσο άσχημο είναι. Αυτό γίνεται γιατί στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη υποκρισία. Θέλω να γίνω ο Method Man της Ελλάδας. Ο Eminem της Ελλάδας. O Jay-Z.

Εμένα με εκφράζει πολύ περισσότερο να γράφω για γυναίκες και για τέτοια συναισθήματα από το να κράζω άλλους ανθρώπους. Άλλοι το παίζουνε gangsters εγώ το παίζω καυλιάρης».

Φωτογραφία: L.Georgolopoulos

«Αυτούς που χαίρονται με την επιτυχία σου μπορείς να τους θεωρήσεις και οικογένεια. Αυτοί που λυπούνται με τη δυστυχία σου μπορείς να τους πεις φίλους»

«Τι με έχτισε; Η έλλειψη, το θράσος και η αγάπη. Απαιτεί θράσος να μπορείς να πεις ότι θέλεις κάτι να γίνει με τον τρόπο σου. Δεν έχω θέμα να κόψω και άτομα που αγαπάω από τη ζωή μου, που τα λατρεύω. Αν δε μπορείς να με στηρίξεις και δε χαίρεσαι με την επιτυχία μου δεν έχω πρόβλημα να μη σε ξαναδώ ποτέ. Αν είσαι δίπλα μου, χαίρεσαι με την επιτυχία μου και σε βοηθήσω και χαρώ και εγώ με την επιτυχία σου, τότε ναι. Θέλω να έχω δίπλα μου άτομα που θα μου λένε κοίτα ”Εδώ είσαι μαλάκας, δε το έκανες καλά”, ”Εδώ την είδες, γιατί;” ή ”Αυτό δεν ακούγεται ωραία”. Θέλω τέτοια άτομα αλλά να ξέρω ότι τα λένε για το καλό μου. Και είναι πολύ σπάνιο να βρεις άτομα που χαίρονται με την επιτυχία σου. Αυτούς που χαίρονται με την επιτυχία σου μπορείς να τους θεωρήσεις και οικογένεια. Αυτοί που λυπούνται με τη δυστυχία σου μπορείς να τους πεις φίλους».

«Ό,τι έχει κορυφή έχει και πάτο. Έτσι και το νέο αυτό κύμα»

«Έχει σίγουρα μια δεκαετία ακόμη, αλλά στο τέλος θα αρχίσει να φθίνει, θα έχει βαρεθεί ο κόσμος, θα έχουν κουράσει οι καλλιτέχνες, εκτός κι αν βγούνε καινούριοι και τότε θα έχει αλλάξει πάλι το είδος. Ο κόσμος βέβαια, εδώ, νομίζει ότι υπάρχει μόνο ότι υπάρχει στην Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι ηλίθιοι γιατί δεν ψάχνονται, ακούνε μόνο Έλληνες ράπερς οπότε δεν έχουν γνώμη. Και οι παλιοί λέγανε πολλές βλακείες. Υπήρχαν πολλοί που είχαν επίπεδο και μουσικά και σαν άνθρωποι αλλά οι περισσότεροι λέγανε τρελές βλακείες. Για παράδειγμα νομίζουν ότι είναι άλλο το ραπ και άλλο το τραπ. Όσο καλά πράγματα μπορείς να πεις σε μια παραγωγή του ’90 άλλα τόσα μπορείς να πεις σε μια παραγωγή του 2025. Τι; Επειδή βάζεις autotune; Γιατί, δε βάζανε autotune το 90′;. Ή επειδή στην Ελλάδα το μάθατε τώρα και βγήκε ο Tus και τους έκραξε;»

«Δε γίνεται ο Tus να απαιτεί σεβασμό όταν δε σέβεται»

«Ναι, τον άκουσα. Σε κάποια μικροπραγματάκια είχε δίκιο αλλά στα περισσότερα έλεγε ό,τι να ναι. Αερολογίες και κατινιές. Πιστεύω ότι δεν έχει να δώσει πολλά πράγματα σαν προσωπικότητα αυτή τη στιγμή, οπότε βασίζεται στην επιτυχία των άλλων για να κράξει τους υπόλοιπους. Με όλο το σεβασμό προς το πρόσωπο του, αλλά γενικά ήταν πολύ κακό αυτό που έκανε. Δε σεβάστηκε και δε γίνεται να απαιτείς σεβασμό όταν δε σέβεσαι».

«Εγώ βγαίνω έξω και θέλω να ακούσω το Mama. Αν θέλω ένα κομμάτι να μου βγάλει άλλα συναισθήματα θα ακούσω κάποιον άλλον καλλιτέχνη, δε θα πω γιατί εσύ δε το κάνεις αυτό».

«Τον Sin Boy τον λατρεύω σαν παιδί και πιστεύω ότι είναι μεγάλος hit maker, ξέρει τι είναι αυτό που θα πετύχει. Δε τον θεωρώ ποιοτικό και το ξέρει. Την ξέρει τη γνώμη μου. Ξέρει ότι τον εκτιμώ απίστευτα σαν καλλιτέχνη. Και δε το παίζει. Ποιος θα τον κρίνει στην τελική; Γιατί; επειδή γράφει ”ελαφριά” τραγούδια;. Πάντα γράφονται τέτοια, δε γίνεται να γράφουμε μουσική μόνο με φιλοσοφικά νοήματα. Εγώ βγαίνω έξω και θέλω να ακούσω το Mama. Αν θέλω ένα κομμάτι να μου βγάλει άλλα συναισθήματα, θα ακούσω κάποιον άλλον καλλιτέχνη, δε θα πω γιατί εσύ δεν το κάνεις αυτό».

«Και εγώ μπορώ να το κάνω, να βγάλω λεφτά από αυτό που αγαπάω. Γιατί είναι κακό; Επειδή δε το κάνανε οι παλιοί;»

«Χαίρομαι που αυτή τη στιγμή όλοι είμαστε καλά μεταξύ μας στη νέα σχολή στην Ελλάδα. Βλέπω ότι ο άλλος έχει 15 shows το μήνα και λέω μπράβο το αλάνι θα βγάλει χρήμα. Και εγώ μπορώ να το κάνω, να βγάλω λεφτά από αυτό που αγαπάω. Γιατί είναι κακό; Γιατί δε το κάνανε οι παλιοί; Να το κάνανε ρε φίλε. Αυτοί θέλανε τον κόσμο στο τσάμπα, τα λούστηκαν όμως. Όχι όλοι, κάποιοι βγάλανε λεφτά, αλλά οι περισσότεροι την πάτησαν και τώρα χτυπάνε το κεφάλι τους».

«Είναι δικαιολογία η βιοπάλη για να μην αναπτύξεις το ταλέντο σου στην Ελλάδα του σήμερα»

«Για εμένα θα έπρεπε να λειτουργεί ακριβώς το αντίθετο. Να σου δίνει έμπνευση και να σου δίνει τρομερό κίνητρο και πίεση για να βρεις αυτό που αγαπάς, γιατί αν δε βρεις αυτό που αγαπάς, ό,τι άλλο και να κάνεις δε θα είσαι ποτέ καλός. Δε θα βγάλεις ποτέ λεφτά. Εμένα με βοήθησε η κρίση στην Ελλάδα. Είσαι αναγκασμένος να κυνηγήσεις αυτό στο οποίο είσαι καλός και όποιος νομίζει ότι δεν είναι καλός σε κάτι έχει επαναπαυτεί και έχει τεμπελιάσει πάρα πολύ στη ζωή του. Το να είσαι άεργος είναι έγκλημα. Τσάμπα ζεις. Πρέπει να παράγεις έργο όποιο και να είναι αυτό. Βέβαια νομίζω ότι σε αυτή τη γενιά υπάρχουν πολλά περισσότερα άτομα τα οποία κυνηγάνε το όνειρο τους σε σχέση με τις γενιές των γονιών μας. Γιατί η γενιά των γονιών μας είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός της δικιάς μας γενιάς επειδή είναι πολύ χαμηλότερου επιπέδου. Πρόκειται για τη λογική του να βολευτώ, η λογική της ασφάλειας. Όταν φύγει αυτή η γενιά από την εξουσία των πραγμάτων, τότε θα μπορέσει να ανακάμψει η χώρα. Πιστεύω ότι, πνευματικά, ζούμε έναν νέο διαφωτισμό. Το θέμα είναι αν αυτός ο διαφωτισμός θα μας ξυπνήσει ή θα μας τυφλώσει. Πρέπει η σημερινή γενιά να ξύσει λίγο το πνεύμα της, να βρίσκει ο καθένας το δικό του flow, να αναζητά την ανάγκη που έχει ο εαυτός του και να την ακολουθεί πιστά. Ναι, κάνοντας το μπορεί να πληγώσεις κόσμο. Και αν είναι να πληγωθεί η μητέρα σου που ήθελε να σπουδάσεις κάτι και δεν έγινε, τότε καλύτερα να πληγωθεί παρά να κάνει κακό σε σένα μια ζωή».

«Θα πεις τη λέξη μουνί; Είσαι σεξιστής. Θα πεις τη λέξη μαύρος; Είσαι ρατσιστής»

«Η Ελλάδα είναι μόνο προκαταλήψεις και στερεότυπα. Ντύνεσαι έτσι; Είσαι αυτό. Μιλάς έτσι; Είσαι εκείνο. Ακόμη και στον χώρο των εναλλακτικών αν πεις τη λέξη «μουνί» είσαι σεξιστής. Γιατί; Τις λατρεύω τις γυναίκες, τις θεωρώ ανώτερες από τον άντρα. Εσύ είσαι σεξιστής που αυτή την κουβέντα την έχεις σαν κάτι κακό. Το ίδιο είναι και με τον ρατσισμό. Θα πεις τη λέξη μαύρος; Είσαι ρατσιστής. Τι λες ρε φίλε; Έχω φιλαράκι που είναι μαύρος και τον λέω έτσι. Έχω φιλαράκι που είναι χοντρός και τον λέω χοντρό. Το αποδέχεται, το αγαπάει και το αγαπάω, γουστάρω αυτό που είναι. Τονώνω τη διαφορετικότητα όταν την τονίζω, δε την υποβαθμίζω. Ο ρατσισμός δεν υπάρχει στις λέξεις, ο ρατσισμός υπάρχει στην πρόθεση πίσω από αυτές».

«Είμαι κατά του πολιτικού ασύλου. Αν ο πολιτικός κάνει τρομερά λάθη θα πρέπει να λιντσάρεται»

«Όσον αφορά την αποχή, είναι κατανοητό το να μη σε καλύπτει κανείς και να μη θέλεις να πάρεις το βάρος επάνω σου. Ας πούμε ότι δε θέλω να βγει ο Μητσοτάκης με τίποτα, αλλά ούτε και ο Τσίπρας. Αν ψηφίσω τον Τσίπρα για να μη βγει ο Μητσοτάκης, τότε θα έχω πάρει το βάρος της ευθύνης επάνω μου. Ναι, το 80% αποτελείται από αυτούς που βρίσκουν τη δικαιολογία γιατί βαριούνται. Ξέρεις όμως κάτι; Δε φταίει ο πολίτης, φταίει η πολιτική. Μιλάει το ΚΚΕ σήμερα και είναι λες και ακούς το ΚΚΕ πριν από 50 χρόνια. Ε, όχι ρε φίλε δε κατάλαβα τίποτα. Αν θες να μιλήσεις σε ανθρώπους και στα λαϊκά στρώματα θα πρέπει να μιλήσεις – χωρίς να λαϊκίσεις, όπως για παράδειγμα κάνει η Χρυσή Αυγή – και να έρθεις κοντά τους. Η πολιτική σήμερα ασκείται σα να ασκείται πολιτική για τους συνταξιούχους, λες και δεν υπάρχει νέα γενιά. Η νέα γενιά είναι και ο 40άρης και ο 30άρης. Και στην τελική ο πολιτικός δεν είναι εκεί για να κυβερνάει τον κόσμο, είναι εκεί για να κυβερνάται από τον κόσμο. Έχει τρομερή ευθύνη απέναντι σε αυτόν. Είμαι κατά του πολιτικού ασύλου. Αν ο πολιτικός κάνει τρομερά λάθη θα πρέπει να λιντσάρεται, θα πρέπει να φοβάται για την κάθε του κίνηση. Δε θα πάρεις εσύ στην πλάτη σου τόσα εκατομμύρια οικογένειες επειδή είσαι εκεί γιατί τα σόγια και το χωριό σου σε βγάλανε. Είσαι εκεί γιατί πρέπει να πάρεις κάποιες αποφάσεις και να οδηγήσεις την χώρα στα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Εάν δε το κάνεις, τότε να προσέχεις».

«Δεν αξίζει η χώρα αυτή στον Έλληνα, όχι αν δεν αλλάξουμε»

«Φωνάζουμε για τη Μακεδονία και για την Ελλάδα. Να την πουλήσουν την Ελλάδα. Αξίζει η Ελλάδα στον Έλληνα αυτή τη στιγμή; Μπορεί να τη διαχειριστεί ο Έλληνας; Δώσαμε τα λιμάνια στους Κινέζους και έχουν δει τεράστια άνοδο. Όχι φίλε μου, δεν αξίζει η χώρα αυτή στον Έλληνα, όχι αν δεν αλλάξουμε. Έχουμε απίστευτη κουλτούρα, απίστευτους ανθρώπους αλλά και πολύ σαπίλα. Πρέπει να δει ο καθένας μας τι θα έπρεπε να πράττει για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Και έτσι όπως θα το σκεφτείς πρέπει να το κάνεις πρώτος εσύ. Αν το κάνει ένας θα το δει και ένας άλλος και σιγά σιγά θα γίνουμε πολλοί. Όλα ξεκινάνε από το εγώ».

Όταν η κουβέντα τελείωσε σηκωθήκαμε και πριν χαιρετηθούμε περπατήσαμε μέσα στον καύσωνα με την άσφαλτο να καίει κάτω από τα πόδια μας, με μια Θεσσαλονίκη να τρέχει, ανθρώπους να εκφράζονται στους δικούς τους, να ψιθυρίζουν στοίχους με τα ακουστικά στα αφτιά και άλλους να προβληματίζονται με το κεφάλι σκυφτό. Σκέφτηκα ότι όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Όλοι διαφορετικοί. Όλοι το ίδιο ικανοί να κυνηγήσουμε αυτό που είμαστε. Και αφού το βρούμε να το κάνουμε τέχνη. Όπως και τον κόσμο μας.

 

 

Total
8
Shares
4 comments
  1. Ειναι πολύ ωραίο να βλέπεις τέτοια ατομα . Να τους ακους να μιλάνε . Απο τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω διαβάσει εγώ προσωπικά . Μπράβο μπράβο μπράβο .

  2. Πάρα πολύ καλή συνέντευξη. Συγχαρητήρια, οι ερωτήσεις στοχευμένες και ακριβείς. Προσωπικά οι απόψεις του με αντιπροσωπεύουν και χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με τέτοιες αντιλήψεις. Έχει την φήμη και τον κοινωνικό περίγυρο να τον ακολουθεί, το πόσο εύκολα επηρεάζεται ο κόσμος από άτομα που θαυμάζει είναι αξιοθαύμαστο. Μέσα από τα τραγούδια του μπορεί να περάσει κοινωνικά μηνύματα, αν ο ίδιος το επιθυμεί. Ο μέσος Έλληνας και ιδίως οι νέοι πρέπει να αλλάξουν τρόπο σκέψης είτε για πολιτικά είτε για κοινωνικά θεματα.
    Του εύχομαι τα καλύτερα και με πολλές επιτυχίες. Όπως και σε σένα Γιώργο παντα με τέτοιες ωραίες συνεντεύξεις.

  3. Πραγματικά μπράβο πολύ καλή συνέντευξη!!! Μπράβο και τον Hawk για τις απαντήσεις!!! Είναι απλά τέλειος και αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *