Η Φιλιώ Τσομπανίδου βρίσκεται «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως»

Στην πόλη της Θεσσαλονίκης δίνεται άλλη μια φορά η δυνατότητα στις θεατρικές ομάδες να δείξουν τη δουλειά τους στα πλαίσια της «Ανοιχτής Σκηνής- Θεατρικές Φωνές της Πόλης 2019». Η «Ανοιχτή Σκηνή» είναι ένα καλλιτεχνικό δρώμενο που με τη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης, δίνει βήμα στο θεατρικό δυναμικό της πόλης και ευνοεί δημιουργικές συναντήσεις με στόχο την ανάδειξη του θεάτρου και της τέχνης μέσα στο αστικό περιβάλλον της πόλης. Νέοι άνθρωποι πρόκειται να συμμετέχουν στην «Ανοιχτή Σκηνή» με το δικό τους έργο, βάζοντας το σύγχρονο λιθαράκι τους στην ιστορική πορεία του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Μία από αυτές τις παραστάσεις είναι και το «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» που ανεβάζει η ομάδα mālumdiscordiae, με την πρωτοβουλία και παραγωγή της Φιλιώς Τσομπανίδου. Το «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» , εκτός από τις προγραμματισμένες παραστάσεις στον πολυχώρο «Ενώ», «ταξιδεύει» και στη θεατρική σκηνή του Δημοτικού θεάτρου «Άνετον», στα πλαίσια του φεστιβάλ Ανοιχτή σκηνή-θεατρικές φωνές της πόλης 2019 στις 15 και 16 Απριλίου στις 9μμ.

Φιλιώ, πες μας λίγα λόγια για την πορεία σου ως ηθοποιός, πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς επαγγελματικά με το θέατρο;

«Ήταν κάτι που αποφασίστηκε από πολύ νωρίς μάλλον. Από παιδάκι μέχρι και την εφηβεία μου συμμετείχα στις θεατρικές ομάδες του θεάτρου ”ΔΙΟΝΥΣΟΣ΄’ στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, την Ορεστιάδα. Ο δάσκαλός μου Άκης Τσονίδης, που πάντα τον ευχαριστώ γιατί ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος στο θέατρο, μου μετέδωσε την αγάπη και το πάθος του για το σανίδι. Το θέατρο το έβλεπα πάντα σαν ένα παιχνίδι που δεν ήθελα ποτέ να τελειώσει.Και έτσι προσπαθώ να το βλέπω και τώρα. Δε θα ξεχάσω ποτέ πως ένιωσα μετά από μια παράσταση που κάναμε στο παιδικό θεατρικό εργαστήρι. Το βράδυ εκείνο δε μπορούσα να κοιμηθώ από τη χαρά μου. Και τότε ίσως ήταν η στιγμή που το αποφάσισα. Είπα ,”τι καλά αυτό να το κάνεις κάθε μέρα”…Ύστερα ήρθε η Θεσσαλονίκη και η θεατρική ομάδα ”baldtheatre” της Αγγλικής Φιλολογίας ΑΠΘ απ’ όπου και αποφοίτησα. Πάντα θυμάμαι την ομάδα αυτή με μια γλυκιά νοσταλγία και ευγνωμοσύνη γιατί ήταν εκεί στα πρώτα μου θεατρικά βήματα στην πόλη και το κίνητρό μου για να μπω στη δραματική σχολή και να δουλέψω στο θέατρο. Και ξέρετε κάτι; Δεν το έχω μετανιώσει ούτε στιγμή γιατί ακόμα υπάρχουν βράδια που δε μπορώ να κοιμηθώ απ’ τη χαρά μου που κατάφερα να γίνω ηθοποιός».

Πες μας λίγα λόγια για τη ιστορία του έργου.

«Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως, ένα από τα πρώτα διηγήματα του Γεώργιου Βιζυηνού, που γράφτηκε το 1883 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εστία». Ο αφηγητής είναι ένας ποιητής που αποφασίζει να ταξιδέψει από τον Πειραιά στη Νεάπολη της Ιταλίας. Ξεκινά λοιπόν το ταξίδι επιβιβαζόμενος στο μεγαλειώδες όπως δηλώνει και το όνομα , RioGrande. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του συναντά μια παλιά γνώριμη, τη νεαρή Μάσιγγα την οποία είχε γνωρίσει προ αρκετών ετών. Η Μάσιγγα του συστήνει τον πατέρα της με τον οποίο συνταξιδεύει. Ο πατέρας της νεαρής φαίνεται να συμπαθεί τον ποιητή και δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίησή του. Τόσο φαίνεται να συγκινείται ο πατέρας της Μάσιγγας από την ποίησή του, που τον καλεί στο πλούσιο σπίτι του στην Καλκούτα της Ινδίας. Στο μεταξύ, ανάμεσα στον ποιητή και την Μάσιγγα έχει αρχίσει να δημιουργείται ένα αμοιβαίο ενδιαφέρον κι έτσι αρχίζουν να κάνουν όνειρα για το πώς θα περνούν μαζί τις μέρες τους στην Ινδία. Όμως δεν αργούν να έρθουν τα άσχημα νέα. Ο πατέρας της Μάσιγγας έχει διαφορετικά σχέδια για το μέλλον της κόρης του. Καθώς το πλοίο φτάνει στο λιμάνι της Νεάπολης, ο ποιητής καταλήγει να αισθάνεται διπλά απογοητευμένος».

Πιστεύεις ότι τα νοήματα του έργου είναι αρκετά σύγχρονα και γιατί;

«Το κείμενο εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη σχέση μεταξύ κόρης και πατέρα, τέχνης και πρόσληψης αυτής, ερώτων στην εφηβική ηλικία, αλλά πραγματεύεται και ζητήματα έπαρσης, ανειλικρίνειας, επίδειξης, διαχείρισης του πλούτου και εγωϊσμού. Πρόκειται για μια παράσταση ενός έργου που πραγματεύεται θέματα σύγχρονα, όπως η επιδεικτική εγωπάθεια και η συνεχής ματαίωση. Με λίγα λόγια, ο σαρκασμός και το ιδιαίτερο χιούμορ του έργου, μας δείχνει οτι πολλές φορές άλλα πράγματα νομίζουμε για τους εαυτούς μας και άλλα ισχύουν στην πραγματικότητα».

Για ποιο λόγο αποφασίσατε να διασκευάσετε θεατρικά το διήγημα αυτό και να το μεταφέρετε κατά ένα μεγάλο κομμάτι και στη Νέα Ελληνική;

«Η θεατρική διασκευή του έργου έγινε από την αγαπημένη μου συνεργάτιδα-δραματολόγο της παράστασης, Ιωάννα Λιούτσια, η οποία με απόλυτο σεβασμό στο ύφος του Γεώργιου Βιζυηνού μετέφερε στη Νέα Ελληνική όλη την ατμόσφαιρα του διηγήματος. Συγκεκριμένα το κείμενο είναι ένα πάντρεμα Νέας Ελληνικής και Καθαρεύουσας . Με αυτόν τον τρόπο προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε και το νεανικό κοινό της πόλης και να του προσφέρουμε μια θεατρική πρόταση με κατανοητό λόγο χωρίς όμως να προδίδουμε το πνεύμα του συγγραφέα».

Γιατί πιστεύεις ότι το «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» είναι μια διαφορετική πρόταση για το θεατρικό κοινό της Θεσσαλονίκης;

«Εκτός από τη γλωσσική ιδιαιτερότητα της, η παράσταση πλαισιώνεται από ζωντανή μουσική επένδυση επί σκηνής από τον εξαιρετικό μουσικό μας, Βασίλη Γιαννούση και τη μουσική επιμέλεια του Γιώργου Καλαμάκη. Το παιχνίδι συνεχούς εναλλαγής ρόλων ανάμεσα στον συμπρωταγωνιστή μου Σταμάτη Στάμογλου και εμένα, μέσα από τη φρέσκια σκηνοθετική ματιά της  Χριστίνας Γυφτάκη , ζωντανεύει το ταξίδι του ‘’RioGrande’’επί σκηνής. Ο θεατής ταξιδεύει μαζί με τους ήρωες του Βιζυηνού και ανακαλύπτει τη διαχρονικότητα του συγκεκριμένου έργου».

Πως βλέπεις εσύ τη θεατρική Θεσσαλονίκη ως ηθοποιός και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

«Αυτό που διακρίνει τη θεατρική Θεσσαλονίκη δυστυχώς είναι ένα ‘’οικογενειακό προφίλ’’, κάτι ‘’μεταξύ μας’’ και ‘’από μας για μας’’. Ωστόσο, δε θα ήθελα να μιλήσω τόσο για γκρίζο και ομιχλώδες τοπίο, μιας και θέλω να στηρίξω την επιλογή μου να μείνω στην πόλη αυτή και να μην ακολουθήσω ακόμη την κάθοδο των μυρίων (συναδέλφων ηθοποιών) στην πρωτεύουσα για αναζήτηση καλύτερης τύχης. Βέβαια, το να απασχολείσαι επαγγελματικά αποκλειστικά και μόνο στο θέατρο στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ίσως και πολυτέλεια. Σαν ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο θα πρέπει να κάνεις ένα συνδυασμό πραγμάτων για να μπορέσεις ν’ ανταπεξέλθεις οικονομικά. Όμως με ισχυρή θέληση και πολλή δουλειά, πίστη και υπομονή οι κόποι σου αποδίδουν καρπούς. Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη και θαυμάζω τους συναδέλφους μου που με μεράκι και επιμονή δημιουργούν στην πόλη αξιόλογες παραστάσεις και αυτό είναι που με κάνει να μένω και να θέλω να είμαι και γω μέλος αυτής της ομάδας καλλιτεχνών. Οι νέοι ηθοποιοί της πόλης, παρά τις αντίξοες συνθήκες, δε θα πρέπει να φοβόμαστε να κάνουμε  προτάσεις και να αφήνουμε τη φωνή μας να ακουστεί. Τέλος, όσων αφορά το μέλλον θα πω ότι σκέφτομαι το παρόν (γέλια). Προσπαθώ να απολαμβάνω το θεατρικό μου ‘’τώρα’’ και να εξελίσσομαι μέσα απ’ αυτό. Η κάθε συνεργασία και δουλειά είναι ένα βήμα για την επόμενη και μακάρι να έχω την τύχη να συνεργάζομαι όπως και τώρα με αξιόλογους ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη για το θέατρο με μένα».

*Βρείτε περισσότερα σχετικά με τις παραστάσεις του «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» 

 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *