Η συγγνώμη άργησε 9 μήνες και 13 ημέρες!

Άν ήταν εγκυμοσύνη, μετά από 9 μήνες, σίγουρα θα με ανακούφιζε. Όμως όχι! Ήταν μια συγνώμη που πραγματικά δεν ήξερα αν ήθελα να  ακούσω…

«Κανένα sms που στέλνεται μετά τις 2 το βράδυ δεν είναι για καλό» με προειδοποίησαν τα παιδιά στην παρέα όταν τους είπα για τον ήχο στο κινητό που διέκοψε τον γλυκό εκείνον ύπνο μου! Είχαμε να μιλήσουμε  πολύ καιρό, η επικοινωνία κόπηκε μαχαίρι, τα «Χρόνια Πολλά» σταμάτησαν, οι κοινοί φίλοι έπαψαν να προσπαθούν! Και όμως! Για κάποιον ηλίθιο λόγο ένιωσε πώς ήθελε να ζητήσει συγνώμη!

Γιατί το έκανε αυτό; Και γιατί τώρα; Και γιατί ενώ κάποιος θα χαιρόταν μ’ αυτήν την εξέλιξη εγώ όχι μόνο δε χάρηκα, όχι μόνο δεν ανακουφίστηκα αλλά ένιωσα χειρότερα και από κάθε άλλη φορά;

Θέλω να πω, τι καλύτερο από το να σου ζητάνε συγνώμη λέγοντας σου ότι σου φέρθηκαν σκάρτα; Τι καλύτερο από το να σου έρθει εκείνο το sms που περίμενες καιρό λέγοντας σου όλα αυτά που ήθελες να ακούσεις; Είχα αλήθεια κάποιο πρόβλημα ή μήπως δεν ήξερα τι πραγματικά έψαχνα και εγώ; Όχι! Ήξερα πολύ καλά τι ήθελα και πραγματικά σου λέω, εκείνη η συγνώμη δε με έκανε να νιώσω καθόλου όμορφα!

Γενικά θεωρώ ότι το να σου ζητάνε συγνώμη μετά από καιρό είναι σα να σου λέει η μαμά ότι τα ρούχα της Βάπτισης σου ήταν χάλια την ώρα, που εκείνη τα είχε διαλέξει και την ώρα που υπάρχουν ήδη φωτογραφίες να θυμίζουν σε όλους τη ντροπή. Η συγνώμη είναι σαν τα γιουβαρλάκια πουλάκι μου! Πρέπει να σερβίρεται ζεστά  πάνω στο τραπέζι!

«Μήπως τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή; Μήπως τώρα ένιωσε ότι θέλει να το κάνει;», ρώτησε ο Αντώνης την ώρα που γύριζε από την άλλη μεριά την κρέπα. «Αντώνη» είπα με γεμάτο από μερέντα και τριμμένο μπισκότο στόμα «Δε με απασχολεί πλέον! Δεν έχουμε έρθει σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο για να μάθουμε στους ανθρώπους πώς να συμπεριφέρονται. Δεν είμαστε ψυχολόγοι κανενός. Και ξέρεις, δεν είναι θέμα βαρεμάρας. Ζήτημα ασχετοσύνης είναι». Πώς στο διάολο θα μάθω εγώ να συμπεριφέρεσαι την ώρα που ακόμα παλεύω να φάω τα μακαρόνια με μαχαιροκούταλο;

 

Στο «κάλιο αργά παρά ποτέ» εγώ απαντάω ότι «στη βράση κολλάει το σίδερο». Ξέρεις, έχοντας καταφέρει να επιβιώσω χωρίς το σωσίβιο της συγνώμης που έψαχνα τόσο καιρό όταν κολυμπούσα στα σκατά, το να μου δείχνεις το δρόμο της σωτηρίας την ώρα που έχω ήδη πατήσει το πόδι μου στη στεριά, με κάνει να θέλω να σου δώσω δεξί κροσέ ανάμεσα στα μάτια.

 

 

Και  επειδή μεγάλα παιδιά είμαστε μάθε ότι η συγνώμη μετά από καιρό ουσιαστικά δεν πηγαίνει σε σένα. Δεν προσπαθεί να φτιάξει τις σχέσεις σας ούτε να χτίσει γέφυρες επικοινωνίας. Αν ήθελε πραγματικά κάτι τέτοιο, θα το έκανε…χθες! Οι άνθρωποι ζητούν συγνώμη μετά από καιρό, όχι επειδή δεν μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια αλλά επειδή αδυνατούν να κοιταχτούν οι ίδιοι στον καθρέπτη. Και ξέρεις αυτό, οδηγεί αμέσως στην τρέλα.

Σ’ αυτήν τη μάχη που έχει ξεκινήσει δεν ασχολούνται με εσένα! Εξάλλου σε έχουν πετάξει έξω από τη σκακιέρα καιρό πριν! Πλέον, τον εγωισμό τους προσπαθούν να νικήσουν και αν θες να με ακούσεις μια φορά, καλύτερα να μην μπεις ανάμεσα τους ακόμα και αν γνωρίζεις ότι πλέον μπορείς να φωνάξεις δυνατότερα «Ρουά Ματ»

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *