«Η Υπέροχη Φίλη μου» στο ΦΚΘ- Στον κόσμο της κ.Φερράντε οι κανόνες δεν έχουν θέση

                      Κείμενο: Γιώργος Ψωμιάδης 

Είχα ακούσει για τα βιβλία της. Ακόμη και τους μύθους γύρω από το όνομα της. «Η κ.Φεράντε και τα τέσσερα αριστουργήματα της, έρχονται στην οθόνη μας». Δε γίνονταν να το χάσω. Η προβολή ήταν στο Ολύμπιον και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μας υποδέχονταν με την avant premiere μιας σειράς που ακούγονταν από στόμα σε στόμα, από σελίδα σε σελίδα, μέχρι να μας δώσει μια γεύση στη μεγάλη οθόνη, την περασμένη Τετάρτη. Έβρεχε, έτσι μπήκα κατευθείαν στην αίθουσα που οι φίλοι του φεστιβάλ είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους. Βολεύτηκα, και αφού κοίταξα γύρω μου τα γεμάτα αναμονή πρόσωπα, άρχισα να σκέφτομαι ένα πράγμα, περιμένοντας να σβήσουν τα φώτα. Ήταν η πρώτη φορά που καθόμουν σε μια αίθουσα κινηματογράφου μόνος. Και ήταν όμορφα.

Νάπολη. Δεκαετία του 50’. Τα μπαλκόνια των σπιτιών είναι συνωστισμένα το ένα επάνω στ’ άλλο, οι άνθρωποι είναι πιο κοντά. Ανοίγουν τα παραθυρόφυλλα και αναπνέουν ακούγοντας την ανάσα του διπλανού τους. Τους καυγάδες, τις αγάπες, τα στερεότυπα που βγαίνουν επάνω στο τραπέζι της πατριαρχικής οικογένειας. Ένα συγκρότημα σπιτιών, μια γειτονιά, μια πλατεία, όλα είναι κλεισμένα μαζί με τους ανθρώπους στην μικρή κοινότητα της ιστορίας μας, στην Ιταλία του παρελθόντος.

Σε τέτοια σκηνικά, οι αφανείς ήρωες γίνονται πρωταγωνιστές. Δυο κορίτσια, η Έλενα και η Λίλα, θα έπρεπε να είναι μόνες. Η κάθε μια ιδιαίτερη. Διαφορετική από τα άλλα παιδιά που παίζουν με βρώμικα γόνατα και λευκά μπλουζάκια, στα πετρόχτιστα στενά. Μέσα στον κόσμο της Φεράντε, το διαφορετικό απλά ψάχνει το ταίρι του. Δεν έχει σημασία αν είναι οι συγκυρίες ή η επιθυμία, αυτό που μετράει είναι η σύνδεση. Και μέσα στα καβούκια μιας φρικτής αλλά ταυτόχρονα κωμικής Ναπολιτάνικης κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι κυριεύονται από τα ένστικτα, η Έλενα και η Λίλα βρίσκουν η μία την άλλη.

Είναι μια πέτρα, ένα βιβλίο, μία βόλτα στη βροχή, οι άνθρωποι που διαφέρουν, δένονται ακόμη πιο εύκολα. Η σεμνότητα και ο καθωσπρεπισμός της Έλενας, δε την κάνει καλύτερη μαθήτρια από την Λίλα, που ορμάει σε όποιον και ό,τι της πάει κόντρα. Οι δυο τους γίνονται ένα, μαθαίνουν να διαβάζουν, να πολεμούν τον κίνδυνο, να αγγίζουν τον φόβο, να δραπετεύουν από το συρματόπλεγμα της κλειστής κοινότητας που τους πνίγει. Και όλα αυτά γίνονται όσο θαυμάζεις, καθισμένος σε μια αίθουσα, την γοητευτική ιδιοτροπία των ανθρώπων. Και σκέφτεσαι, ότι τόσα χρόνια μετά, το μίσος, η βεντέτα, η στενομυαλιά είναι ακόμη γύρω σου. Στον τσαμπουκά μετά το σχολείο, στο χέρι που θα χτυπήσει πρώτα το τραπέζι και μετά το δέρμα, στις αθάνατες περηφάνιες των κυράδων της γειτονιάς. Αλλά όσο και να την βλέπεις, εκεί, σαν μια προβολή μέσα στον χρόνο, οι άνθρωποι που είναι πλασμένοι για να πορεύονται μαζί, την αψηφούν περίτρανα. Η Έλενα και η Λίλα, δείχνουν πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πλασμένες για να ξεπερνούν τους κανόνες.

Όταν η προβολή τελείωσε, σηκώθηκα, βγήκα από το Ολύμπιον, και ανέβηκα την Αριστοτέλους. Μόνο που αντί για τα καταστήματα δίπλα μου υπήρχαν πάγκοι με φρούτα και ημιυπόγειοι φούρνοι που μύριζαν ψωμί. Οι άνθρωποι φορούσαν τραγιάσκες και φθαρμένα παλτά, ενώ τα παιδιά με τα κοντά παντελονάκια που επέστρεφαν σπίτι τους, με κοιτούσαν στα κλεφτά πριν χαθούν σε κάποιο Ναπολιτάνικο στενό. Και εγώ; Εγώ περπάτησα όσο περισσότερο μπορούσα, μέσα στον κόσμο της μυστηριώδους κυρίας Φεράντε. Με ένα εισιτήριο στο χέρι, και μια προβολή στο μυαλό μου, να παίζει σε λούπα. Ξανά και ξανά, μέχρι την επόμενη φορά.

«Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, οι προβολές γίνονται κόσμοι. Και εμείς χανόμαστε μέσα τους». 


Η συντακτική ομάδα του mycampus.gr ψάχνει για σένα θέματα που...εμπνέουν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *