Ήρωες ενός άλλου παραμυθιού!

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…

 

…ήταν η κοκκινοσκουφίτσα. Ήταν η σταχτοπούτα, ο Σίμπα το μικρό λιοντάρι, η γοργόνα Άριελ, ένα κάρο ακόμα πριγγίπισες . Ήταν η Γουέντι κι ο Πήτερ Παν, τα τρία γουρουνάκια, τα 101 σκυλιά. Ήταν διάφοροι άλλοι ήρωες των παιδικών μας χρόνων, για τη γενιά του 90 τουλάχιστον. Διαβάσαμε , είδαμε , παίξαμε , γελάσαμε με ήρωες που είχαν μέσα τους βαθιά ριζομένη την καλοσύνη την αγάπη, την αξιοκρατία , τη δικαισύνη. Τότε γιατί γίναμε τέτοιοι άξεστοι και μοναχικοί; Εφόσον μάθαμε για την αγάπη γιατί δεν μάθαμε να τη δίνουμε τελικα;

Ήταν όμως και ο κακός ο λύκος στο ίδιο παραμύθι με την κοκκινοσκουφίτσα. Υπήρξαν κακιές μητριές, μοχθηροί θηρευτές και η μάγισσα Ούρσουλα με τα μαύρα της πλοκάμια. Ήταν μαζί με τον Πητερ και ο Καπτεν Χουκ, κολασμένες μάγισσες, άδικοι Βασιλείς και τύρρανοι… Πάντα τους έβλεπες να καταρρίπτονται στο τέλος του παραμυθιού για χάρη του “σωστού” και του κοινού “καλού”.

Όμως τα παραμύθια κρατάνε μόνο τόσο όσο ένα ξύπνημα. Τόσο όσο χρειάζεται για να αφυπνιστείς από τον καλοφτιαγμένο κόσμο ενός παιδιού και να υποχρεωθείς να υπάρξεις σε ένα κόσμο που δε διάλεξες, ούτε έφτιαξες εσύ. Μέρα με τη μέρα μοιάζεις λιγότερο στη πριγκίπισσα του παραμυθιού. Μέρα με τη μέρα ξεφτίζουν τα πλουμιστά και δαντελένια φορέματα που κέντησες για τον ερχομό του ευγενικού ιππότη. Χρόνο με το χρόνο υποθέτεις ότι άγγιξες το λάθος αδράχτι, όχι εκείνο που σε καταδικάζει σε ύπνο θάνατο, αλλά εκείνο που σε ξυπνάει για πάντα.

Και τελικά μοιάζεις περισσότερο με την Κρουέλα Ντεβίλ .Αγοράζεις γούνινα πανωφόρια και δερμάτινα μποτάκια για να καλύψεις την απάισια ψυχή σου. Είσαι περισσότερο η μάγισσα Ούρσουλα παρά η γλυκιά , ρομαντική Άριελ. Ταυτίζεσαι με τον Κάπτεν Χουκ και πίνεις μόνος σου καραϊβικό ρούμι στο σαλόνι σου , μισός, ακρωτηριασμένος , ξεχασμένος.

Πεθαίνεις ήρωας, ή ζεις αρκετά για να δεις τον εαυτό σου να γίνεται ο αντιήρωας; Ξέρω που το έχεις ακούσει αυτό. Δεν ξέρω όμως τι γίνεται από κει κι έπειτα. Όλοι οι αντιήρωες σαπίζουν μόνοι τους στο λαγούμι τους; Υπάρχει κάποια στιγμή μια ηλιαχτίδα που τους θυμίζει τι ήταν προτού γίνουν σιχαμένοι; Γίνεται οι κακοί να νικήσουν το κακό και να γίνουν ήρωες ξανά; Ή απλώς συνεχίζουν να πίνουν ρούμι στο σαλόνι μέχρι οι άλλοι να ζήσουν καλύτερα;


Είμαι η Χριστίνα. Σπούδασα στη Σχολή Θετικών επιστημών του Αριστοτελείου. Μου αρέσει να γράφω άρθρα, ιστορίες, αληθινές ή και όχι. Γράφω για τους ανθρώπους. Για εκείνα που θέλουν και δεν τολμούν. Για αυτά που τόλμησαν και δε μετάνιωσαν. Για όσα σκέφτονται μα δεν ξεστομίζουν. … Η γιαγιά μου έλεγε : «Αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς , τουλάχιστον αγάπα αυτό που κάνεις… και σίγουρα αγαπώ να μοιράζομαι τη σκέψη μου μαζί σου, μέσα απ’ τα άρθρα μου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *