Joker: Μία ταινία, δύο πρόσωπα

Γράφει ο Πέτρος Βουλγαράκης

Η ταινία μίας αλλόκοτης και τόσο φυσιολογικής σύνδεσης. Μία ταινία της οποίας η αρχή της μοιάζει τόσο πολύπλοκη και το τέλος της τόσο προσιτό. Μία ταινία με 2 πρόσωπα για τα οποία θα προσπαθήσουμε να γράψουμε, συνδέοντας τα με την κοινωνική μορφή που μπορεί να υποβόσκει στο καθένα από αυτά.

Joker two face,  σε ένα κόσμο με ανθρώπους 2 προσώπων, 2 ιστοριών, ή αλλιώς σε έναν κόσμο με 2 διαφορετικές αντιλήψεις, άκρως συγκρουόμενες μεταξύ τους.

Βλέποντας το trailer της ταινίας και συζητώντας  κάθε λογής περιέργεια στο άκουσμα της, ανέλυσα πολλές απόψεις και κριτικές. Τελειώνοντας η προβολή της στα πρώτα κινηματογραφικά της ταξίδια, άκουσα ακόμα περισσότερες ταυτίσεις.

Περιορισμοί, έλεγχοι, απαγορεύσεις, και μία αδιαπραγμάτευτη αδιάκοπη επιτυχία ενός μοναχικού παρανοϊκού ρόλου, έτοιμου να διδάξει την ψυχασθένεια του και να αναγάγει τα αίτιας της. Κι ενώ είμαστε προκατειλημμένοι ενδεχομένως να ξεπετάξει ο ήρωας της απερχόμενης συνωνυμίας της εν λόγω παλαιότερης ταινίας, Batman, γνωρίζουμε έναν καινούριο, ο οποίος δανείστηκε μία εικονική μορφή για να καλύψει την κοινωνική του αντανάκλαση, ή φανταστική στη δικιά του σκέψη.

Ο Joker είναι η απομίμηση πολλών πραγμάτων στην κοινωνία μας. Θα μπορούσε να είναι η ψυχική ανισορροπία που όλους μας διακατέχει σε περιόδους ψυχολογικής κρίσης. Θα μπορούσε να είναι ο φόβος του κάθε ανθρώπου για ένα άπιαστο όνειρο. Θα μπορούσε να είναι μία φανταστική ιστορία που ο καθένας μας  θα ήθελε να δημιουργήσει για την προσωπική του ελευθερία.

Ίσως μία αληθινή ιστορία ενός κλινικά και ψυχικά άστατου ανθρώπου, αποκομμένου από το κοινωνικό σύνολο. Ή ακόμα μία μη αποδοχή μίας διαφορετικότητας, μίας περίπτωσης bullying που θέτει σε κίνδυνο την ψυχική ισορροπία κάθε ατόμου.

Ο Joker είναι επίσης η ματιά της κοινωνίας απέναντι στο άγνωστο, στο διαφορετικό, στο μη αναγνωρίσιμο εντός κοινωνικής μάζας. Είναι ενδεχομένως η υπόδειξη του τρελού, ο οποίος οφείλει να περιφρουρείται και να περιορίζεται εντός και εκτός κλινικού χώρου. Μία κατάσταση αδιανόητα μη αντιληπτή και χλευαστική.

Να μην δίνεται η ευκαιρία γνωριμίας ή κοινωνικής βοήθειας για την κατανόηση μίας διαφορετικής μορφής  ατόμου. Από την άλλη όμως, είναι άκρως λογική η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά  που θα εναντιωθεί και θα απομακρύνει τον ψυχικά διαφορετικό , αυτή που θα του διεγείρει την μοναχικότητα της μη αποδοχής, η οποία πολλές φορές οδηγεί στην εκδήλωση μίας επιθετικότητας ως αντίδραση. Μία αντίδραση που θεωρείται επικίνδυνη, μη εξετάζοντας τα αίτια της, πάρα μόνο την πράξη της.

Παρόλα αυτά, ο φόβος μη διεγείρει εγκληματικές ενέργειες, μη ξεσαλώσει επιθετικές συμπεριφορές κυριαρχεί. Κι  όλα αυτά τα δημιουργεί ένας πρωταγωνιστής, που μαθαίνει και διδάσκει την ψυχική ανισορροπία στο κάθε της βήμα, στην κάθε κοινωνική της αντανάκλαση, με κάθε πιθανή απάντηση και αντίδραση του κοινωνικού συνόλου που φοβάται να δεχθεί, να αφομοιώσει και να υποβοηθήσει την κάθε ανθρώπινη ένταξη, πόσο μάλλον να κατανοήσει την αποτυχία της και να την επικροτήσει.

Κι αν λοιπόν εγείρονται τόσο ρηχά αυτά τα συμπεράσματα, ίσως οι βαθειά σκεπτόμενοι κριτικοί , ανοίξουν τους δέκτες της τηλεοπτικής φυσιολογικής απομίμησης, εξαίσιας  δημοσιογραφικής ανάλυσης και δουν καθαρότερα ποια αποβράσματα ασκούν αλλοπρόσαλλη παρανοϊκή επιρροή με τα διακωμωδούμενα σχόλια, μην ευαισθητοποιώντας την κοινωνική διαφορετικότητα και δείχνοντας ποιοι πραγματικά είναι οι ψυχικά παρανοϊκοί, καταστρέφοντας κάθε λογής απαγορευτικό σήμα και προσβάλλοντας κάθε άξιο εκπρόσωπο ενός προσώπου Joker.

Total
5
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *