Κατάρα κι ευχή θα δίνω από εδώ και πέρα

«Την σκέφτομαι» μου λέει και τα μάτια του κάνουν να θολώσουν.

«Δεν καταλαβαίνεις, είμαι χαζός για πάρτι της.» Κοιτάζω πέρα τη γκρι θάλασσα και σφίγγω τη μάλλινη ζακέτα γύρω μου πριν φυσήξει.

«Τι θα κάνεις;» , του λέω.

«Δε ξέρω. Δε με χωράει ο τόπος.» Δεν μπορώ να τον παρηγορήσω . Δεν θυμάμαι πως είναι.

«Θα σε γιατρέψει ο χρόνος» του λέει η Δανάη.

«Καλώς ήρθες στον κόσμο των σίνγκλς, είναι ωραία εδώ», έκανα και γω μια φιλότιμη προσπάθεια να πω κάτι πιασάρικο, που αρχικά μου φάνηκε έξυπνο κι αστείο.

Η αλήθεια είναι πως τίποτα ζεστό δεν έχω να του πω. Όλη η ζεστασιά μου στέρεψε. Ήμουν και γω έτσι γλυκιά και ζεστή κάποτε. Πολύ παλιά μου φαντάζει τώρα.

«Θα πάω στο αεροδρόμιο, και μετά δεν ξέρω.» είπε και σηκώθηκε απ’ το τραπέζι. Δεν είπαμε τίποτ’ άλλο.

Θυμάμαι, κάτι πολύ ψυχρό αγάπησα κάποτε . Με κρύωσε κι εμένα μάτια μου. Κι ούτε που ξέρω αν μου ‘ριξε κατάρα ή αν με λύτρωσε. Είχα αγάπη για τους ανθρώπους κάποτε και τώρα ούτε να μου μιλήσουν δεν επιθυμώ. Είχα λαχτάρα κάποτε να δω τα μάτια του ξέρεις, και τώρα ούτε με νοιάζει που κοιτάνε. Περίμενα τα Χριστούγεννα κάποτε, και τώρα οι γιορτές με εκνευρίζουν. Ήθελα να με πάρεις τηλέφωνο κάποτε μα τώρα φοβάμαι μη τυχόν το κάνεις. Γιατί και τι να σου πω; Σ’ ευχαριστώ ή σε μισώ;

Ξέρω κι άλλους τρελούς. Κλείνουν εισιτήρια αεροπλάνων, βάζουν τα τελευταία τους λεφτά σε βενζίνη ή παίρνουν το πρώτο τρένο μετά τη δουλειά για να πάνε να συναντήσουν κάποιον. Θα πούνε ψέματα ότι δεν πισωγύρισαν, θα αφήσουν ένα τριαντάφυλλο ή ένα στένσιλ κάτω  απ την πόρτα της. Θα οργανώσουν πάρτι γενεθλίων, θα πιστέψουν κάθε φορά τα «δεν πήγα με άλλον» . Θα σου πάρουν δώρο , το καλύτερο μάλιστα, και θα το αφήσουν με μια κακή δικαιολογία στο στέκι που συχνάζεις, γιατί δεν ήσουν σπίτι εκείνο το βράδυ. Θα δηλώσουν ασθένεια στη δουλειά το επόμενο πρωί γιατί θέλουν να σε αγκαλιάσουν για λίγο ακόμα . Ποιος ξέρει από αύριο μπορεί να τους φύγεις πάλι. Αλλά αυτά δεν είναι πια για μας.

tumblr_mi6lc1rkq31rbc09ko1_500

Οι εκδρομές, οι νυχτερινές συζητήσεις, το ουίσκι που πίναμε από ένα μόνο ποτήρι. Κάθε φορά που νομίζω πως δε με σκέφτεσαι έχω δίκιο. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι δε σε θέλω πια, και συ δίκιο έχεις. Και η ζωή είναι ρηχή κι ανέμελη. Ας με χαρακτηρίζει ο κόσμος αναίσθητη.  Και τους βλέπω να πνίγονται στις ερωτευμένες ελπίδες τους, να γκρεμίζονται και να χαροπαλεύουν κάθε φορά. Και δε μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε με ενδιαφέρει να κάνω.

Δεν έχω το κουράγιο για έρωτες μάτια μου. Ούτε δικούς μου ούτε των άλλων. Το κουφάρι όσο κι αν το σκεπάσεις δε θα ζεσταθεί, όσο κι αν το αγκαλιάσεις δε θ’ αναστηθεί. Μόνο μπορεί και συ να μαρμαρώσεις δίπλα του. Κι όση αγάπη και ζεστασιά είχες μέσα σου στους πέντε ανέμους να σκορπιστεί. Θυμάμαι, κάτι πολύ ψυχρό αγάπησα κάποτε . Με κρύωσε κι εμένα μάτια μου. Κι ούτε που ξέρω τώρα αν τούτο ήταν κατάρα ή ήταν ευχή.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *