Μια ομάδα σύγχρονου χορού δίνει χρώμα σε σωφρονιστικά ιδρύματα της Θεσσαλονίκης

Μιλήσαμε με τρία από τα παιδιά της Ομάδας Σύγχρονου Χορού Β+6 για την ευκαιρία που είχαν να παρουσιάσουν την παράστασή τους σε κάποια σωφρονιστικά ιδρύματα της Θεσσαλονίκης. Είναι πολύ σπουδαίο το ότι δέχτηκαν να μοιραστούν μαζί μας τα συναισθήματα που γεννήθηκαν τόσο στους ίδιους τους συμμετέχοντες όσο και στους τρόφιμους μετά, μιας κι οι εικόνες που έχουμε πολλές φορές κι οι εντυπώσεις μας για όσους είναι φυλακισμένοι ή σε ομάδες απεξάρτησης είναι αρκετά στερεοτυπικές και διαστρεβλωμένες. Η τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της είναι για όλους εκείνους τους ανθρώπους με τις ανοιχτές ψυχές που μπορούν να την αισθανθούν. Ίσως ακόμη περισσότερο για εκείνους που γνώρισαν κι άλλα πρόσωπα του κόσμου και της ζωής πολύ πιο άγρια από άλλους.

Θανάσης Ποτσίδης

Ονομάζομαι Θανάσης Ποτσίδης και ειμαι 23 ετών.

Εργάζομαι ως ηθοποιός, απόφοιτος των ανωτέρων σχολών δραματικής τέχνης , Ίασμος-Βασίλης Διαμαντόπουλος και Ανδρέας Βουτσινάς.

Με την ομάδα χορού Β+6 παρουσιάσαμε τμήμα της νέας μας δουλειάς «Το άλλο μισό του Ουρανού» στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Διαβατών, και συγκεκριμένα, στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας αρρένων, τον οργανισμό “ΚΕ.Θ.Ε.Α εν δράσει”, καθώς και στο τμήμα γυναικών.

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν κατά την μεταφορά μας από το κεντρικό κτήριο των φυλάκων στο σχολείο, όπου υψωνόταν ένα τοίχος, τουλάχιστον δέκα μέτρων με μια σειρά συρματοπλέγματος στην κορυφή. Ο ήλιος θεόρατος, μια συνεχής υπενθύμιση του έξω κόσμου και της αδιάκοπης πορείας του.

Το κοινό μας, κατά την διάρκεια της παράστασης ήταν ήσυχο και προσηλωμένο. Στην πλειοψηφία τους μετανάστες ή αθίγγανοι, άνθρωποι τους οποίους, απ’οτι φαίνεται, το κοινωνικό μας σύστημα δεν έχει καμία διάθεση να εντάξει στο σύνολο του, θεωρώντας ως πιο εύκολη λύση τον σωφρονισμό.

Η δεύτερη παρουσίαση έγινε στις εντός των φυλάκων εγκαταστάσεις του ΚΕ.Θ.Ε.Α, που πραγματικά, έμοιαζαν με μια μικρή όαση ή έναν κρυφό εσωτερικό κήπο. Στη συζήτηση που κάναμε μετά το πέρας της παρουσίασης, ένας κρατούμενος -περιγράφοντας αυτό που είδε- είπε «Είμαστε όλοι άνθρωποι με αισθήματα, και πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον» κάτι που ακούγεται απλό, μα αν το καλοσκεφτείς είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα των κοινωνιών που συγκροτούμε.

Στο τμήμα γυναικών είδα μάτια που έκρυβαν μια ολόκληρη ιστορία πίσω τους,το άλεκτο ξεπερνούσε κατά πολύ τα όσα ειπώθηκαν. Σε μια από της χορογραφίες του έργου όπου ένας άνδρας κακοποιεί την σύντροφό του, ακούσαμε μικρά γελάκια απ΄το κοινό, μάλλον για κάποιες από αυτές η βια είναι αναπόσπαστο κομμάτι σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως αγάπη και έρωτα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με την φράση μιας κρατούμενης : «Η γυναίκα παλεύει με τους δαίμονες», ίσως ο καλύτερος εναλλακτικός τίτλος της παράστασής μας.

(Η χοροθεατρική παράσταση ‘Το άλλο μισό του Ουρανού’ έχει ως κεντρικό άξονα, τον υποβαθμισμένο ρόλο της γυναίκας, και τις απαιτήσεις που πρέπει αυτή να πληροί για να ανήκει σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, καθώς και τις επιπτώσεις που έχει αυτή η καταπίεση σε κάθε έκφανση της ζωής της.)

Ναταλία Μαρτίνη

Ονομάζομαι Ναταλία Μαρτίνη

Είμαι Απόφοιτη του Τμήματος Καθηγητών Χορού του Υπουργείου Πολιτισμού, απόφοιτη του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΤΕΦΑΑ – ΑΠΘ) με ειδικότητα Δραστηριότητες Κλειστού Χώρου (fitness – aerobic –pilates), και πιστοποιημένη προπονήτρια -συνεργάτης της North academy of fitness.

Στα πλαίσια της εκπαίδευσής μου έχω παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια σε Ελλάδα και εξωτερικό κι έχω πάρει δίπλωμα από την Κρατική ακαδημία της Πολωνίας ‘Baletowa Ogolnoksztatcqca Szkota’ σε μπαλέτο , σύγχρονο και karakter.

Ασχολούμαι επαγγελματικά με τον χορό και συνεργάζομαι ως χορεύτρια και χορογράφος με επαγγελματικές ομάδες χορού.

Είχαμε την τιμή με την ομάδα σύγχρονου χορού Β+6 να παρουσιάσουμε ένα απόσπασμα από το έργο που ετοιμάζουμε, με θέμα την κακοποίηση της γυναίκας. Για μένα ήταν η πρώτη φορά που επισκέφτηκα τις φυλακές των Διαβατών, όπου κάναμε μία μικρή παρουσίαση του έργου στο γυναικείο και στον ανδρικό τομέα.

Κατά την είσοδό μου μπορώ να πω πως είχα περίεργα συναισθήματα και κυρίως ψυχρά. Σαν ένα μικρό παιδάκι παρατηρούσα τον χώρο και τους ανθρώπους που είτε δούλευαν εκεί είτε ήταν κρατούμενοι.

Όταν μπήκαμε στο χώρο όπου θα κάναμε την παρουσίαση μας, ένιωσα κάπως διαφορετικά. Δεν ένιωθα ότι ήμουν σε φυλακές μαζί με κρατούμενους, αλλά ότι βρίσκομαι σε ένα χώρο με μικρό κοινό, που ενδιαφέρεται να δει μία παράσταση, σαν να ήταν μία παράσταση στη πόλη. Τι πάει να πει «φυλακισμένος»; Συνήθως με αυτή τη λέξη μας έρχεται κάτι κακό κι ίσως άσχημο, δεν ξέρουμε όμως τι ιστορία κουβαλάει ο καθένας μέσα του και πώς βρέθηκε εκεί.

Μετά την παρουσίαση είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε διάλογο με τα άτομα που μας παρακολούθησαν. Ο τρόπος που μας μίλησαν με έκανε να νιώθω σαν να μιλάω με κάποιον ο οποίος μόλις βγήκε από το θέατρο και σχολιάζει το έργο. Δεν κρύβω ότι συγκινήθηκα από τα λόγια μερικών ανθρώπων σχετικά με το πώς αντιλήφθηκαν το έργο και με τον τρόπο που το συνέδεσαν με το σήμερα.

Φεύγοντας από τις φυλακές συνέχισα να έχω περίεργα κι έντονα συναισθήματα. Η άποψη μου είναι ότι όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, αρκεί να βρούμε τον σωστό τρόπο.

Θα ξαναέκανα κάτι παρόμοιο. Στο σωφρονιστικό κατάστημα Διαβατών οι κρατούμενοι έχουν την ευκαιρία να έρχονται σε επαφή με τις τέχνες. Μας είπαν π.χ. ότι έχουν μία θεατρική ομάδα με την οποία ετοιμάζουν διάφορα έργα μέσα στη χρονιά. Πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο ξεφεύγουν από την αυστηρότητα και τον περιορισμό που έχουν οι φυλακές. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ενταχθεί και ο σύγχρονος χορός στις δραστηριότητες τους. Είναι άλλος ένας τρόπος να εκφράσουν ελεύθερα τα συναισθήματα τους χρησιμοποιώντας μόνο το σώμα τους, λέγοντας τη δική τους ιστορία χωρίς να χρειάζεται να πουν λέξη.

Βαγγέλης Μάγειρος

Ονομάζομαι Βαγγέλης Μάγειρος κι εργάζομαι ως ηθοποιός, απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Ίασμος, Βασίλης Διαμαντόπουλος.

Η μοναδική επαφή που είχα με σωφρονιστικά ιδρύματα ήταν μέσα από ταινίες, σειρές και από τους Μουργόλυκους τους γνωστούς κλέφτες από τα κόμικς του Ντίσνεϋ. Το άγχος μου ήταν αρκετό, μιας και δεν ήξερα πώς να σταθώ απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι ήταν έγκλειστοι για αρκετό καιρό και δεν ήξερα πώς θα μας αντιμετώπιζαν και αυτοί, αφού δε γνώριζα κατά πόσο είχαν προηγούμενες επαφές με καλλιτεχνικά δρώμενα.

Όπως μπήκαμε στον προαύλιο χώρο του σχολείου της φυλακής το άγχος άρχισε να μεγαλώνει

Αυτό γιατί οι έγκλειστοι μας κοιτούσαν παραξενεμένοι και δεν μπορούσα να καταλάβω τι μπορεί να σκέφτονταν για εμάς. Ίσως τα στερεότυπα που μας έχει περάσει οι κοινωνία για αυτούς τους ανθρώπους, δυστυχώς, να έπαιξαν κάποιο ρόλο στη συστολή μου απέναντι τους. Μπήκαμε στην αίθουσα που μας παραχώρησαν οι υπεύθυνοι και ξεκινήσαμε το ζέσταμά μας. Τα βλέμματα περιέργειας δεν έλειψαν από τους τρόφιμους και σε κάθε ευκαιρία που τους δινόταν έριχναν κλεφτές ματιές από τα παράθυρα. Σε λίγη ώρα ήμασταν έτοιμοι και ο κάθε ένας τους ξεχωριστά άρχισε να ετοιμάζει τα καθίσματα από την αίθουσα μετατρέποντάς τη σε ένα μικρό θεατράκι.

Μετά το τέλος της παρουσίασής μας και την υπόκλιση, εισπράξαμε ένα δυνατό και πολύ αληθινό χειροκρότημα, μαζί με μια σειρά από επιφωνήματα του τύπου “Μπράβο, πολύ καλό” κ.ο.κ. Η κουβέντα που είχαμε μαζί τους και τα σχόλιά τους πάνω σε αυτό που τους παρουσιάσαμε με έκαναν να νιώσω κάποια πράγματα τα οποία πιστεύω είναι λίγο δύσκολο να τα περιγράψω, γιατί είναι από εκείνα τα συναισθήματα που δεν ξέρεις πού ακριβώς να τα κατατάξεις. Το ενδιαφέρον τους και η στάση τους πάνω στο χωρό μας μας έδωσε ένα μεγάλο μάθημα. Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος και ο κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους, για τον οποίο δεν ξέρουμε ποιες συνθήκες τον οδήγησαν στη θέση που βρίσκεται τώρα.

Το σίγουρο είναι ένα: άμα μπορούμε να τους προσφέρουμε ένα χαμόγελο και μία ελπίδα, είναι χρέος μας να το κάνουμε.

Και μία φράση ενός τρόφιμου για το τέλος που χαράχτηκε έντονα στη μνήμη μου:

“Με πήγατε πίσω στην παιδική μου ηλικία. Θυμάμαι πως ήταν τα πράγματα τότε και βλέπω πως είναι τώρα”.

Αυτό, νομίζω λέει πολλά.

 

Total
4
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *