Μια φοιτήτρια της Πάτρας εξομολογείται…

Γιατί βλέπεις κανείς δεν σου λέει να κοιμηθώ. Νομίζουν πως θα μείνουν άυπνοι αλλά με τόσο αλκοόλ και περπάτημα ε, κάποια στιγμή σωριάζεσαι. Στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στην βαλίτσα (από αυτές ειδικά πάντα έχουμε πολλές, θα σου εξηγήσω). Υπάρχει και η άμεση εκδοχή: «Να σου πω, έρχομαι, έλα να με μαζέψεις από το ΚΤΕΛ. Θα φέρω και παρέα.»

Το πανηγύρι ξεκινάει έναν μηνά πριν, που αρχίζει η βολιδοσκόπηση από γνωστούς, συγγενείς και φίλους από όλα τα μέρη της Ελλάδας.


«Λέγαμε μήπως αφήναμε τα πράγματα μας σε σένα…»

Γιατί βλέπεις κανείς δεν σου λέει να κοιμηθώ. Νομίζουν πως θα μείνουν άυπνοι αλλά με τόσο αλκοόλ και περπάτημα ε, κάποια στιγμή σωριάζεσαι. Στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στην βαλίτσα (από αυτές ειδικά πάντα έχουμε πολλές, θα σου εξηγήσω). Υπάρχει και η άμεση εκδοχή: «Να σου πω, έρχομαι, έλα να με μαζέψεις από το ΚΤΕΛ. Θα φέρω και παρέα.» Γιατί κανείς δεν έρχεται μόνος του, φέρνουνε αδερφές, σχέσεις, το παλικάρι που συνταξίδευαν…

Και όλοι αυτοί έχουν και τα πραγματάκια τους. Τέλος πάντων, στην αρχή υπάρχει μια τάξη. Όποιος μπαίνει στο σπίτι σκουπίζει τα παπούτσια του στο χαλάκι και πλένει το ποτήρι που ήπιε νερό. Αφήνει διστακτικά την βαλίτσα του στο σαλόνι και ρωτάει αν καπνίζουμε μέσα. Αλλά μετά αυτό χαλάει. Γιατί όσο αυξανόμαστε (πολλαπλασιαζόμαστε θα έλεγα) το ποτήρι καταλήγει να γίνει τασάκι, το πατάκι καλύπτεται από κάποια βαλίτσα γιατί δεν χωρούσε καν στο σαλόνι και πάει λέγοντας.

Θα μου πεις τι έχεις πια με τις βαλίτσες των ανθρώπων; Έχω πολλά! Γιατί και αυτές έχουν πολλά,

Έχουν στολές που απεχθάνομαι.
Έχουν κομφετί που χώνονται στα πιο απίθανα σημεία και τα καθαρίζω μέχρι το καλοκαίρι.
Έχουν αυτές τις κόρνες που κάνουν τον σκύλο μου να χώνεται κάτω από το κρεβάτι και να μην βγαίνει για έναν μήνα.
Έχουν αυτά τα spray που μου χαλάνε το μαλλί και τους καναπέδες μου και συγγνώμη, δεν τα θέλω στο σπίτι μου!

Φύγετε και αφήστε μου μόνο το αλκοόλ! Ναι, και οι περούκες με τα φουντωτά χρωματιστά μαλλιά, αυτές και αν μου τη δίνουν! Μάλλον το πιάσανε όλοι το μήνυμα, δεν μου αρέσουν οι Απόκριες. Αλλά ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο όταν είσαι φοιτητής στην Πάτρα; Πρέπει να συμμετάσχεις γιατί όταν φεύγουν όλοι από το σπίτι σου για να κατέβουν να διασκεδάσουν, και στο αφήσουν μισογκρεμισμένο με κομφετί και σερπαντίνες σε πιάνει μια μοναξιά, μια μιζέρια που αρπάζεις το κινητό, στο τσακίρ κέφι και την περούκα, και τρέχεις να τους βρεις.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *