Ο γκρεμός και το κογιότ της ψυχικής υγείας

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι τρέχεις με τα μάτια κλειστά; Ότι ξυπνάς με δύο αόρατα πατίνια κάτω από τα πόδια σου, και με το που σηκωθείς από το κρεβάτι και σταθείς όρθιος, παίρνουν μπρος από μόνα τους; Σα να είσαι ένα κογιότ, όπως αυτά στο παιδικό που χάζευες στην tv όταν ήσουν μικρός, που κουρδίζεται έτσι ώστε να κάνει τα πάντα πέρα από το να βρίσκει λίγο χρόνο για τον εαυτό του. Όχι μπροστά σε εκείνο που έχει γίνει προέκταση του χεριού σου, σε μια οθόνη. Όχι, φτάνουν οι οθόνες. Έγινες πια αντικατοπτρισμός και αντίγραφο που προβάλλεται σε πίξελ. Ο χρόνος με τον εαυτό σου είναι τα λίγα εκείνα λεπτά όταν ξυπνάς και δε σηκώνεσαι από το κρεβάτι, πριν ακόμα βάλεις μπρος τον αυτόματο πιλότο. Είναι τα βράδια που ξαπλώνεις μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που κάνεις λίγο πίσω και κοιτάς το μέσα σου. Και είναι τόσο θλιβερό που έχεις ξεχάσει πως είσαι πίσω από τον αυτόματο.

Κάθε πρωί που ξυπνάς, βάζεις μπρος για έναν γκρεμό. Τα πατίνια σε πάνε μόνα τους. Στο δρόμο κάνεις διάφορες στάσεις. Δουλειά, image, πρότυπα ομορφιάς, ανασφάλειες για το σώμα σου, ανασφάλειες για τις ικανότητες σου, ανασφάλειες για ένα κόσμο που σε θέλει τέλειο, ενώ την ίδια στιγμή δε σε κρίνει για τίποτα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταπίεση από το να ξέρεις ότι υπάρχουν πρέπει τα οποία όμως είναι άρρητα. Τα βλέπεις, στα μάτια των περαστικών, στα σχόλια του fb, στις τρισευτυχισμένες περσόνες της μικρής και μεγάλης οθόνης, στο σχόλιο της μαμάς για την πορεία  σου, στο τουπέ των άλλων που σε άφησαν πίσω να τρως τη σκόνη τους. Πουθενά δεν είναι γραμμένη η φιλαυτία και η εγωκεντρικότητα. Κι όμως την τρως στη μάπα κάθε μέρα. Και βλέποντας τη θέλεις να τρέξεις πιο γρήγορα, για να μη κοιτάς γύρω σου και δε βλέπεις κανέναν. Θέλεις και εσύ το τουπέ των άλλων, για να μη μείνεις μόνος. Γιατί σιχαίνεσαι τη μοναξιά, αλλά αρκείσαι στην επιφανειακή παρέα εκείνων που τρέχουν με κλειστά τα μάτια προς τον γκρεμό. Η κλίκα των πρέπει σε σηκώνει από το κρεβάτι, σε βάζει με τις πιτζάμες σου επάνω στα πατίνια, και σου δίνει μια σπρωξιά για καλημέρα. Κανείς όμως δε σε υποχρέωσε να προχωρήσεις. Μόνος σου έκλεισες τα μάτια.

Και δε το καταλαβαίνεις, το μόνο που περιμένεις στη δουλειά είναι η στιγμή που θα σχολάσεις, το μόνο που περιμένεις όταν σχολάσεις είναι αυτό που πρέπει να κάνεις για να διασκεδάσεις, και μετά σκέφτεσαι το κρεβάτι σου. Μια λούπα που μόνο παρακολουθείς. Κάθε μέρα ξυπνάς δεμένος επάνω σε ένα πατίνι. Κάθε πρωί είσαι ένα κογιότ. Τρέχεις και κοιτάς χωρίς να αγγίξεις τίποτα. Δεν έχεις το χρόνο. Μόνο να τρέξεις μπορείς. Και τρέχεις, τρέχεις. Μέχρι να δεις τον γκρεμό που ήρθε νωρίτερα από ότι τον περίμενες.

Αύριο το πρωί ξύπνα και πέτα τα πατίνια που σου βάλανε, περπάτα στον δρόμο της καθημερινότητας και μη βιάζεσαι, άγγιξε, γεύσου, και δες το μέσα σου. Είναι όμορφο.

 


Η συντακτική ομάδα του mycampus.gr ψάχνει για σένα θέματα που...εμπνέουν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *