Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος, για το κλείσιμο της News of the World

Θα μάθατε σίγουρα για τον τερματισμό λειτουργίας της σκανδαλοθηρικής φυλλάδας News of the World της Αγγλίας, μετά από μια πρωτοφσνή (ακόμη και για τα χαμηλά στάνταρ του κίτρινου τύπου) σειρά υποκλοπών και άλλων έκνομων ενεργειών.

Θα μάθατε σίγουρα για τον τερματισμό λειτουργίας της σκανδαλοθηρικής φυλλάδας News of the World της Αγγλίας, μετά από μια πρωτοφσνή (ακόμη και για τα χαμηλά στάνταρ του κίτρινου τύπου) σειρά υποκλοπών και άλλων έκνομων ενεργειών.

Με έβαλε σε σκέψεις η ιστορία αυτή. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η "εφημερίδα" έκανε κάτι παράνομο και ανήθικο, φτάνοντας μάλιστα ως το σημείο να προσβάλει τη μνήμη ενός νεκρού, αλλά κυρίως το θράσος τους. Η συγκεκριμένη εφημερίδα ανήκει σε έναν από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες του τύπου, του οποίου η οικονομική επιφάνεια και η κοινωνική θέση προφανώς έκανε τους υπαλλήλους του να νιώθουν ότι είναι υπεράνω του νόμου κι ότι κανείς δε μπορεί να τους αγγίξει. Γι αυτό, άλλωστε, προχώρησαν τόσο μακριά αυτή τη φορά.

Ολα αυτά μου θυμίζουν εντονότατα την ελληνική πραγματικότητα και τη χυδαιότητα με την οποία λειτουργούν κάτι "εκδότες", κάτι "δημοσιογράφοι", οι οποίοι επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση και τους αναγνωρίζουν οι πολίτες, αλλά τους φοβούνται οι πολιτικοί και φροντίζουν να έχουν καλές σχέσεις μαζί τους, με οποιοδήποτε τίμημα, αρκεί να βρουν στασίδι στις τηλεοπτικές λειτουργίες τους, νομίζουν (και έχουν δίκιο!) ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο.
Ποτέ κανείς τους δεν τιμωρήθηκε, ακόμη κι όταν διέπραξε καραμπινάτες παρανομίες, όταν εκβίασε, διαπόμπευσε, διεπλάκη, λιβελλογράφησε. Ποιός να τον τιμωρήσει; Αφού την επόμενη μέρα θα πήγαινε μαζί του για καφέ στο Κολωνάκι, ή στη Μύκονο με το κότερό του…

Τα ίδια, λίγο-πολύ, ισχύουν στην Αγγλία. Μόνο που η News of the World αυτή τη φορά το παράκανε, και εξαγρίωσε ένα μέρος του, συνήθως αποχαυνωμένου, κοινού της. Το οποίο ουσιαστικά ανάγκασε αφενός τη δικαστική εξουσία να πάρει μέτρα, αφετέρου τον πολύφερνο ιδιοκτήτη να κλείσει τη φυλλάδα, προφανώς φοβούμενος τα χειρότερα. Πως το έλεγαν οι αρχαίοι; Φωνή λαού, οργή θεού; Ε, κάπως έτσι…

Ο δικός μας αποχαυνωμένος λαός, βέβαια, έχει μια τάση όχι μόνο να τους ανέχεται όλους αυτούς αλλά και να τους επιβραβεύει με την εμετική φράση "καλά που είστε κι εσείς και τα λέτε για λογαριασμό μας".
Τώρα τελευταία, με την αγανάκτηση που κυκλοφορεί, λέτε να έχουμε ελπίδα να απαλλαγούμε και από αυτό το φαινόμενο; Λέτε να κλείσει κάτι; Θα έχει ενδιαφέρον…

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *