Οι Cypress Hill και μια αξιοπρεπής εμφάνιση που δεν θα συζητηθεί παραπάνω απ’ όσο πρέπει

Καλιφορνέζικος αέρας από φρέσκο ντουμάνι με γεύση γρασίδι φύσηξε στα στενά του Release Festival, με τους Cypress Hill να ορμούν με μανία στη σκηνή και να κερδίζουν τις εντυπώσεις από το πρώτο λεπτό.

Το πάρτυ της εμφάνισης τους άνοιξε ο Mix Master Mike, ένας εκ των αρχόντων του turntablism, δίνοντας μια πρόγευση όλων όσων θα ακολουθούσαν, κι επιβεβαιώνοντας τη βαρύτητα του ονόματος του ως ένας ζωντανός θρύλος στη σκηνή του hip hop, μετηβαριάτουκληρονομιάναπεριέχειτοόνοματων Beastie Boys, φέρνοντας τα σχετικά chills σε όλους όσοι τον χάζευαν χθες το βράδυ από κάποια μεριά της Πλατείας Νερού.

Οι μουσικόφιλοι και οι συναυλιάκηδες μοιραζόμαστε ως ένα σημείο τον ίδιο ψυχαναγκασμό: υπάρχουν συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που ξέρεις πως δεν τους βλέπεις στο peak τους, αλλά παρ’ όλα αυτά θα τους δεις, γιατί –όπως λέγαμε και με έναν φίλο χθες- πρέπει να μπει αυτό το ****μένο το «τικ» στην music bucket list. Οι Cypress Hill δεν αποτελούν εξαίρεση αυτού του ψυχαναγκασμού για όσους έχουν μια στοιχειώδη επίγνωση της μουσικής πραγματικότητας. Αν συζητάγαμε για το 2004 που τα σκ***σαμε ως έθνος για μια ακόμη φορά (βεβαία είχαμε κερδίσει Euro και Eurovision οπότε στα τέτοια μας οι πολιτισμένες συμπεριφορές), τότε τα πράγματα ήταν αλλιώς, η δισκογραφία τους ήταν και τότε πλούσια (αφού από το ’04 κι έπειτα έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο άλμπουμ, με τελευταίο το περσινό “Elephants on Acid”) και γενικά το όλο κόνσεπτ «έρχονται οι Cypress» μύριζε φρεσκαδούρα. Τώρα αντιμετωπίζονται εύλογα ως μια old school ζωντανή ανάμνηση, δεν μπλέκεις με τον χρόνο. Κοντολογίς κάποια πράγματα γίνονται νομοτελειακά «τόσο – όσο» και αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, εάν έχει επίγνωση του τι βλέπεις και πότε.

Η βραδιά άνοιξε με το “Band of Gypsies” και το setlist κατάφερε να χωρέσει αρκετά από τα πιο αγαπημένα μας από εκείνους όπως τα “When The Shit Goes Down”, “Latin Lingo” και “I Ain’tGoin’Out Like That”,αλλά ας πούμε ένα “Lowrider” δεν το ακούσαμε, δυστυχώς. Ο Eric Boboέπαιζε τις κάλτσες του στα κρουστά, ενώ τα λόγια είναι περιττά για τον B-Real και τον Sen Dog, που κρατούσαν αμείωτη την ενέργεια τους καθόλη την διάρκεια της εμφάνισης τους. Στα μείον της βραδιάς θα βάλω τον χαμηλό ήχο, που έκανε την όλη ατμόσφαιρα να χάνει, δημιουργώντας μια κοιλιά ανά φάσεις στο vibe του κοινού, μειώνοντας αυτή την ένταση που σε κάνει να θες να εκτοξευτείς στο φεγγάρι. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο η παρουσία τους ήταν πολύ decent κι ακόμη αν φάνηκε σε κάποιους από εμάς πως ο χρόνος που έπαιξαν ήταν λίγος, να υπενθυμιστεί σε αυτό το σημείο πως ειδικά σε φεστιβαλικά πλαίσια η setlistτου headliner δεν ξεπερνά τα είκοσι τραγούδια (σε πολλές περιπτώσεις αν είσαι τυχερός) και στην περίπτωση τους τα κομμάτια που έπαιξαν ήταν δύο παραπάνω από αυτό, κλείνοντας με το Jump Around, γιατί πάντα τα κλεισίματα/ encore οφείλουν να είναι προβλέψιμα. Είχε πλάκα πάντως το να βλέπεις τον κόσμο γύρω σου: εμείς, οι τριαντάρηδες πλας που έχουμε πάρει μια καλή γεύση από Cypress, οι παρολίγο σαραντάρηδες οι λίγο πιο ψαγμένοι, ο εικοσιπεντάρης που άκουγε κι αυτός στα εφηβικά πάρτι “Tequila Sunrise” και ο αμούστακος δεκαοχτάρης με το sooooooo 90s καπελάκι του ψαρά που απέτεί τον δικό του φόρο τιμής στις στιλιστικές επιλογές του B-Real.

Στο κολλημένο μας αυτοκίνητο από την κίνηση, όχι για πολύ ώρα αλλά και πάλι κολλημένοι, δεν άκουσα από τα γύρω αυτοκίνητα να παίζει ένα κομμάτι των Cypress. Δεν θα ήθελα να το αναλύσω αυτό, αν και ξέρω την ερμηνεία του..

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *