Όλα όσα ήθελα, για μια ζωή

Νόμιζες ότι χρειαζόσουν όλα εκείνα τα παιχνίδια που χάζευες στην τηλεόραση, όντας παιδί ακόμα. Ζητούσες από τη μαμά και το μπαμπά να σου τα πάρουν, για τα γενέθλιά σου, τη γιορτή σου, τα Χριστούγεννα ή επειδή ήσουν καλό παιδί και φέτος. Κι όταν στα έπαιρναν έμενες μόνος και έψαχνες το επόμενο που σου λείπει.

Μετά έγινες 18, νόμιζες ότι χρειαζόσουν αλκοόλ. Ένα ποτό, δύο ποτά, τρία. Σε ένα πάρτι, σε πολλά πάρτι, με πολύ κόσμο. Να χάνεις το μέτρημα και να ζαλίζεσαι μόνη σου στις τουαλέτες κάποιου κλαμπ . Και μέχρι να ξεμεθύσεις να οργανώνεις το επόμενο μεθύσι σου.

Κι ήρθε η ώρα να διευρύνεις τους ορίζοντες σου, να σπουδάσεις και να μορφωθείς. Έδειξες ζήλο, μετά πτοήθηκες, μετά το ξανά προσπάθησες. Ορκίστηκες. Και τώρα είσαι μόνος μπροστά από μία οθόνη και βλέπεις μεταπτυχιακά, κατατακτήριες, πανεπιστήμια της Ευρώπης κλπ.

Μετά δεν σου έφταναν τα χρήματα και είπες να πιάσεις μια δουλειά. Και είχες δίψα για το μεροκάματο. Έφτιαχνες βιογραφικά και περίμενες τηλεφώνημα. Κάποιοι σε καλέσανε για συνέντευξη, και κάποιοι τελικά σε προσέλαβαν. Στην αρχή ήταν δύσκολα, μα δε το έβαλες κάτω. Δούλεψες σκληρά και πέτυχες. Πήρες ένα καλό αυτοκίνητο ή μετοχές ή έκανες μια πλαστική που από μικρή ήθελες, ή αγόρασες ένα εξοχικό για να πηγαίνεις τα σαββατοκύριακα μάλλον μόνος σου. Πάλι μόνος σου.

Τώρα είσαι κάπου στα πενήντα. Πετυχημένος, σοφός, αλκοόλ δε μπορείς να πιεις, απαγορεύεται, και τα παιδικά παιχνίδια δε σε συγκινούν πλέον. Κοίτα να δεις… Η θάλασσα από το μπαλκόνι σου φαίνεται τόσο ήρεμη τα πρωινά. Έπρεπε να φτάσεις στα πενήντα για να το καταλάβεις.Μα και που το κατάλαβες, με ποιον άραγε μπορείς πια να το μοιραστείς;

Total
2
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *