Όλα όσα παθαίνω όταν είμαι κάπου μαζί σου…

Κρατούσες σφιχτά το τιμόνι και μου ‘ριχνες κλεφτές ματιές. Σουρούπωνε κι οι τελευταίες αχτίδες αγκάλιαζαν ήρεμα τις βουνοκορφές και το χιόνι βάφονταν πορτοκαλί. Απορούσα αν το χαμόγελό σου ήταν πιο λαμπερό τελικά. Και που είχαμε χαθεί τι έγινε. Ήμουν κάπου μαζί σου, αυτό έφτανε.

«Μου φαίνεται ότι το GPS  δε πάει και πολύ καλά. Βάλε το χάρτη να δω». Λες και εμείς πηγαίναμε καλά. Ήρθαμε ένα άξαφνο βράδυ στην άκρη της Ελλάδας με αρκετό κρύο, ακόμα περισσότερη ανυπομονησία και κάμποση τρέλα στα μπαγκάζια μας. Και όταν το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά , εκείνη που σπούδαζε στο γεωλογικό , σε ρώτησε πόσο καιρό είστε μαζί, εσύ απάντησες : «Μια βδομάδα». Ανάθεμά με αν ήταν και ολόκληρη.

«Ναι όντως, έπρεπε να στρίψουμε αριστερά». Τι σημασία είχε; Έπαιζε το ραδιόφωνο. Εσύ το έκανες και έπαιξε τραγούδια που  μετά από καιρό άρχιζαν να βγάζουνε νόημα επιτέλους. «Μια μεγάλη στροφή δεξιά και έπειτα έχει άλλη μια απότομη αριστερή» σου είπα. Κι έτσι που ανεβοκατεβαίναμε τις βουνοπλαγιές έμοιαζε σα να κάναμε σλάλομ στο μαύρο βελούδο της βαριάς χειμωνιάτικης νύχτας. Ποιος χειμώνας; Μέσα μου είχα άνοιξη.

Φτάσαμε με πολύ κόπο σε έναν ξενώνα στο πουθενά. Ο χρόνος είχε σταματήσει εκεί. Ένας γελαστός ανθρωπάκος με αρχή φαλάκρας μας υποδέχτηκε και έπειτα πέρασε το υπόλοιπο βράδυ  παρακολουθώντας  την αγαπημένη του εκπομπή ρίχνοντας που και που κανένα ξύλο στο τζάκι. Κι ήμουν εκεί μαζί σου, εκεί στο κάπου  ή στο πουθενά, και ήταν ακριβώς εκεί που ήθελα να ‘μαι.

Σε έβαλα σε μια φουσκωτή βάρκα και σου ‘δωσα ένα κουπί. Μου είχες πει ότι ράφτινγκ δεν είχες ξανακάνει ποτέ. Ακολουθείς την τρέλα όμως, αυτό φτάνει. Όταν βούτηξες ολόκληρος στο παγωμένο νερό έτρεμες σα ψαράκι. Μα και πάλι χαρούμενος ήσουν. Μου έδειξες πόσο γενναίος είσαι που το τόλμησες κι αυτό. Και κούρνιασες στην αγκαλιά μου μπας και ζεσταθείς.

Την άλλη μέρα ξύπνησα κι ήσουν ακόμα εκεί. Δεν έφυγες. Νόμισα πως θα ξυπνούσα ένα γκρίζο πρωινό σπίτι μου, και θα πάρω τη Δέσποινα τηλέφωνο να της πω ότι είδα ένα όνειρο λέει πως πήγα κάπου στην Ελλάδα μαζί σου. Όμως δεν την πήρα, γιατί δεν ήταν όνειρο, γιατί το πρωινό δεν ήταν γκρίζο και γιατί εσύ κοιμόσουν ακόμη δίπλα μου. Ήσουν κάπου μαζί μου, κι αυτό έφτανε.

Total
2
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *