Συνέντευξη: Ο Παντελής Βούρος μας αφηγείται την συνταγή της ζωής του

Ο Παντελής Βούρος είναι 24 ετών. Οι περισσότεροι από εμάς τον γνωρίσαμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, μέσω του ΜasterChef. Μονοπώλησε ιδιαίτερα τα media λόγω του ήθους του, του χαρακτήρα του και της υπομονής του. Με τον Παντελή όμως δεν μιλήσαμε για τα πλατό, τις κάμερες, τους 3 κριτές. Μιλήσαμε μαζί του και μάθαμε κρυμμένες του πτυχές, για την πιο δύσκολη δοκιμασία της ζωής του και για όλα αυτά που έζησε και καμία κάμερα δε θα δείξει πότε.

Για 3 χρόνια, ο Παντελής ζούσε στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Στην πρώτη του δουλειά, έφτιαχνε σιροπιαστά γλυκά και ταυτόχρονα δούλευε και στην πώληση του καταστήματος για να εξασκήσει την γλώσσα. Δούλευε 12-14 ώρες την ημέρα και το βράδυ πήγαινε σε γαλλικό σχολείο. Μετά από έναν χρόνο, βρέθηκε να δουλεύει σε ένα εστιατόριο κοντά στον μεγαλοπρεπή Tour Eiffel αλλά και να μαγειρεύει για τον Έλληνα Πρέσβη. Το βράδυ έπαιζε βιολί σε τοπικά ρεμπετάδικα.

Ένας από τους κύριους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει την Γαλλία ήταν ότι αποτέλεσε μάρτυρας του αιματηρού, τρομοκρατικού επεισοδίου που σημειώθηκε στο Bataclan το 2015. Πλέον βρίσκεται στην Κάλυμνο, όπου έχει την δική του επιχείρηση και η αγάπη που έχει για τον τόπο του είναι κάτι που δεν μπορεί να κρυφτεί.

-Τι σε έκανε να φύγεις στο εξωτερικό;

Ήθελα να δω μια αλλιώτικη ζωή, έναν άλλο πολιτισμό. Επέλεξα την Γαλλία γιατί έχει ιστορία τόσο στην γαστρονομία όσο και γενικότερα. Είχα την πολιτισμική περιέργεια να γνωρίσω μια άλλη κουλτούρα, να μάθω μια άλλη γλώσσα, μια γλώσσα όπου χρησιμοποιούν σχεδόν όλα τα βιβλία μαγειρικής, τα γαλλικά.

-Τι σε φόβισε πριν πάρεις την μεγάλη απόφαση να φύγεις;

Δεν είχα απολύτως καμία φοβία. Αν τα έβρισκα σκούρα μπορούσα ανά πάσα στιγμή να γυρίσω πίσω. Τι να φοβηθώ ακριβώς; Που δεν ήξερα την γλώσσα; Μήπως με κλέψει κανείς; Κάνεις τον σταυρό σου και πας. Έτσι είμαι και γενικά σαν άνθρωπος, θα πάω, θα το κάνω και ό,τι γίνει.

-Πόσο δύσκολη ήταν η μετάβαση από έναν πάρα πολύ μικρό τόπο, σαν την Κάλυμνο, σε μια μεγαλούπολη σαν το Παρίσι;

Αρκετά δύσκολο και περίεργο γιατί όλα ήταν καινούργια και διαφορετικά. Από εκεί που ζούσα στην θαλπωρή της οικογένειας, με τα καθαρά ρούχα και το ζεστό φαγητό, έγινα μέσα σε μία στιγμή τελείως ανεξάρτητος και μόνος. Όπως είναι λογικό, ήταν τελείως διαφορετικοί οι ρυθμοί της ζωής, οι μετακινήσεις στην πόλη. Αυτό που μου έκανε όμως την περισσότερη εντύπωση εκεί ήταν η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία. Τα πάντα ήταν πολύ διαφορετικά ακόμα και από την Αθηνά. Οι σκαλιστές λεπτομέρειες στις οροφές, η ομοιομορφία στα σπίτια που ήταν όλα ίδια, καθόμουν και τα παρατηρούσα, ήταν ένα ξένο περιβάλλον. Ευτυχώς όμως, εγκλιματίζομαι εύκολα και επειδή είχα και θέληση, κατάφερα να το ξεπεράσω γρήγορα.

-Πώς σε επηρέασε το τρομοκρατικό χτύπημα που βίωσες;

Η όλη κατάσταση είναι πάρα πολύ σκληρή και άσχημη, ειδικά για να την ξεπεράσεις. Ήμουν σε κατάσταση σοκ.


Ήμουν μέσα στην πολυκατοικία και έβλεπα απέναντι ανθρώπους να πέφτουν νεκροί στο πάτωμα. Δεν ήταν το ένστικτό της επιβίωσης που χτύπησε το καμπανάκι εκείνη την στιγμή, αλλά το ότι έβλεπα ανθρώπους αβοήθητους και εγώ ήμουν άπραγος, δεν υπήρχε κάτι που μπορούσα να κάνω για να βοηθήσω.


Δε σου κρύβω ότι όλο αυτό μου έχει δημιουργήσει τραύμα. Ακόμα όταν ταξιδεύω, στα αεροδρόμια πχ, σκέφτομαι μήπως συμβεί κάτι αλλά λέω στον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά και ηρεμώ. Έχω πίστη και ελπίδα.

– Βίωσες περιστατικά ρατσισμού στην Γαλλία;

Στην κουζίνα όχι. Θυμάμαι όμως ένα περιστατικό στην πρώτη μου δουλειά. Είχε έρθει ένας κύριος ο οποίος, επειδή δεν γνώριζα καλά τη γλώσσα, ξεκίνησε να μου λέει να γυρίσω πίσω στην χώρα μου και άλλα τέτοια. Εγώ, λόγω του ότι δεν μπορούσα να απαντήσω επαρκώς, του πέταξα στο κεφάλι ένα βάζο με ελιές που κρατούσα. Προφανώς ο άνθρωπος ξεκίνησε να φωνάζει αλλά ευτυχώς το αφεντικό με συμπαθούσε πολύ και δεν “τα άκουσα”. Μου είπε απλά να μάθω να ελέγχω τα νεύρα μου.

-Όσο βρισκόσουν στο εξωτερικό, τι ήταν αυτό που σου έλειψε από την Ελλάδα; Τι εκτίμησες για τον τόπο σου που πριν ίσως να μη το σκεφτόσουν;

Μου έλειψε η φύση, το κλίμα, ο αέρας, η θάλασσα, ο ήλιος, το βουνό. Και αυτό ήταν που εκτίμησα και στην χώρα μας. Είναι δώρο Θεού να ζεις μέσα στη φύση, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον καθημερινά. Άλλοι πληρώνουν χιλιάδες ευρώ για τέτοιες εικόνες και εμπειρίες και νιώθω πολύ τυχερός που μπορώ να το απολαμβάνω τόσο εύκολα. Βέβαια μπορώ να πω πως εδώ η ζωή έχει πιο ποιοτικό χαρακτήρα γιατί δεν είναι τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί, η δουλειά, τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

-Η Ελληνική κουζίνα έχει στίγμα στο εξωτερικό; 

Έχει ναι. Γιατί έχει αγνά υλικά και την σχετίζουν ιδιαίτερα με την υγιεινή διατροφή. Ξέρεις, έχουμε γεύσεις πανέμορφες. Οι Γάλλοι για παράδειγμα, κάνουν δύσκολα και περίπλοκα πιάτα για να βγάλουν γεύσεις. Εμείς με απλά υλικά και ανεπιτήδευτο τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε κάτι υπέροχο.

-Γιατί επέστρεψες στην Κάλυμνο και δεν πήγες στην Αθήνα για να συνεχίσεις την καριέρα σου;

Έχω πολλές ανοιχτές πόρτες αλλά σε αναμονή προς το παρόν. Έχω και τηλεοπτικές προτάσεις και πρόταση για δουλειά ακόμα και σε εστιατόριο με αστέρι Μichelin. Όπως σου είπα, μου αρέσει να είμαι ανεξάρτητος. Εδώ έχω το μαγαζί μου, είμαι αφεντικό του εαυτού μου. Έχω τον δικό μου κόσμο, έχω το στίγμα μου, αυτοί που θέλουν να με βρουν ξέρουν ακριβώς που να έρθουν. Το μαγαζί μου επίσης είναι εποχιακό. Επομένως προς το παρόν θα είμαι εδώ, τον χειμώνα βλέπουμε!

-Τι διαφορά έχει να κάνεις αυτό που αγαπάς στην χώρα σου με το να το κάνεις στο εξωτερικό;

Έχει αρκετή διαφορά. Στην Ελλάδα ίσως να μην εκτιμηθείς όσο σου αξίζει, να μην αναδειχθεί το ταλέντο σου. Επίσης, οι ευκαιρίες είναι πολύ λιγότερες. Βέβαια, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα.

-Τι θα συμβούλευες αυτούς που θέλουν να ακολουθήσουν αυτό που αγαπάνε αλλά φοβούνται;

Να μην αφήνουν ποτέ τα όνειρά τους και να μην έχουν εναλλακτικές αν πραγματικά αγαπούν αυτό που ονειρεύονται. Να μην αφήνουν τρίτους να τους επηρεάζουν και να μην ακούνε κανένα που τους λέει πως δε θα τα καταφέρουν.


Μην σπαταλάτε άσκοπα όμως τον χρόνο σας. Οι κόποι αμείβονται. Μπορεί όχι σύντομα, αλλά μακροπρόθεσμα δεν υπάρχει περίπτωση να χάσεις. Ό,τι δίνεις, παίρνεις.


Ακόμα και αν δεν έχεις βρει το μεράκι σου, το ταλέντο σου, τον τομέα που είσαι καλός, απλά μην κάθεσαι! Να μην σταματάς το ψάξιμο και να μην μένεις στα λόγια. Πρέπει να υπάρχει ενέργεια και να σε καθοδηγεί αυτό το παραγωγικό άγχος.

Total
3
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *