Πως είναι να είσαι φοιτητής από την Κατερίνη;

45 μόλις λεπτά. Τόσα κάνει το ΚΤΕΛ για να σε αφήσει σπίτι σου. Το Κατερίνη-Θεσσαλονίκη είναι απλή υπόθεση, το Κατερίνη-Αθήνα πάλι όνειρο μακρινό που σε κρατάει σε εξορία. Στην πρώτη περίπτωση φορτώνεις τον σάκο με τα άπλυτα και είσαι εκεί. Μπορείς να μη γυρίσεις ποτέ, και να ρίξεις μαύρη πέτρα στο μέρος που σε μεγάλωσε, όμως όπως και να το κάνουμε δε θα τη βγάλεις ποτέ από το μυαλό σου. Όσοι είναι από την Κατερίνη, τα βλέπουν όλα με μια άλλη, δική τους, ξεχωριστή σκοπιά.

Έχουμε και λέμε:

Όσοι είναι από την Κατερίνη, βλέπουν την κίνηση στην Εγνατία και γελάνε. Ξέρουν τι θα πει στενοί δρόμοι, είναι εκπαιδευμένοι στο να οδηγούν με ακρίβεια χιλιοστού γιατί διαφορετικά θα έβρισκαν σε κάθε στροφή μέσα στην κυκλοφοριακή τελειότητα της πόλης τους Τα κορναρίσματα στην παραλιακή είναι παιχνίδι, ενώ δεν πρόκειται να τρακάρουν ουδέποτε, ως Σουμάχερ μεγαλωμένοι στο «άρτιο», οδικό σύστημα της πόλης τους.

Όσοι είναι από την Κατερίνη και βγαίνουν έξω Σαββατόβραδο, βλέπουν παντού πεζόδρομους. Μπαίνοντας στα μπαρ, βγαίνοντας από τα μπαρ, παίρνοντας το αστικό, περπατώντας από πλατεία σε πλατεία, Ό,ΤΙ και να συμβεί βγαίνουν σε μια πετρόχτιστη ευθεία, όπου τα Λαδάδικα, η Αριστοτέλους, η Βαλαωρίτου και η Άνω Πόλη, μοιάζουν με έναν και μόνο δρόμο. Μπορεί να μην είναι αυτός που έβγαιναν σαν γυμνασιόπαιδα στο καράκεντρο της πόλης τους, όμως για αυτούς η Μεγάλου Αλεξάνδρου της παιδικής τους ηλικίας δεν αλλάζεται με τίποτα.

Όσοι είναι από την Κατερίνη δεν τους καίγεται καρφί για τη Χαλκιδική. Δε πα να ναι κρυστάλλινα τα νερά του πρώτου και του δεύτερου ποδιού; Σαν την Πιερία δεν έχει. Δε πα να είναι όλο το φοιτηταριό μαζεμένο στις παραλίες πίνοντας μπύρες σα να πίνει νερό; Τίποτα. Τα ήρεμα νερά της Πλάκας, και του Πλαταμώνα, μοιάζουν με τους γάργαρους μεταθανάτιους καταρράχτες του παραδείσου. Και τίποτα δε το αλλάζει αυτό.

Τέλος, όσοι είναι από την Κατερίνη, περπατάνε στο κέντρο και ψάχνουν άνθρωπο να ξεκατινιάσουν. Πνίγονται, πρέπει να βρουν τον γκόμενο της τέτοιας ή τον κερατά φίλο της σχέσης τους, για να το πουν ψιθυριστά στη διπλανή τους όσο περπατάνε νομίζοντας ότι όλοι οι προβολείς της πόλης είναι στραμμένοι επάνω τους. Στη πραγματικότητα; Βρίσκονται κάπου στη νέα παραλία μέσα σε μια θάλασσα από αγνώστους.

Θάλασσα είναι βέβαια και οι ίδιοι. Και αυτό γιατί οι Κατερινώτες είναι απλά παντού. Και αυτό τους κάνει να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους.

 


Η συντακτική ομάδα του mycampus.gr ψάχνει για σένα θέματα που...εμπνέουν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *