Που χάθηκε το χιούμορ;

Όλοι οι Έλληνες πιστεύουν ότι έχουν ταλέντο. Δεν έχει σημασία σε τι. Άμα ρωτήσεις ένα ταξιτζή θα έχει πηδήξει όλα τα μοντέλα (γνωστά και μη), αν ρωτήσεις ένα μηχανικό θα σου πει ότι μόνο αυτός θα στα φτιάξει όλα στο Ζάσταβα που πήρες από τρίτο χέρι και αντί για βιβλίο οδηγιών έχει χρυσό οδηγό για να βρεις δρομολόγια λεωφορείων. Αν ρωτήσεις δε κανένα ηθοποιό, θα σου πει ότι έχασε το Χόλυγουντ για μια  «ατυχή συγκυρία». Αυτό που δεν έχουμε είναι χιούμορ. Για πείτε στους παραπάνω κάποιο αστείο σχετικό με τις ιστορίες τους να δείτε πώς θα αντιδράσουν.

Γράφει ο Μιχάλης Μαρκόνης

Το πρόβλημά μας δεν είναι καινούριο. Απλά τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άκρως πουριτανική. Πας να πεις ένα κομπλιμέντο σε μια κοπέλα, και αυτή σε κοιτά σαν το Φρέντυ Κρούγκερ στην καλύτερη και εισπράττεις το γενναιόδωρο χαρακτηρισμό «Μαλάκα».
Έχετε μερικοί και μερικές την εντύπωση ότι αν γελάσετε με κάτι θα σπάσει η μάσκα προσώπου σας;
Να τις προάλλες στο δρόμο είδα ένα σκυλάκι Μαλτέζικο, και έκανα την παρατήρηση στην παρέα μου ότι θα ήταν υπέροχο στην άκρη ενός κονταριού σφουγγαρίστρας για το παρκέ του σπιτιού μου. Γύρισε, με κοίταξε με ύφος Μπριζίτ Μπαρντό μετά από δυσπεψία σε χαβιάρι και σαμπάνια Ντομ Περινιόν, κατέβασε τα γυαλιά της και με αποκάλεσε «ανόητο και πέφτουλα».
Μπορεί να σχολίασα δηκτικά αλλά πώς θα αντιδρούσατε εσείς αν σας έστελναν μήνυμα νωρίτερα την ίδια μέρα από το πανεπιστήμιο, σας προσφωνούσαν «αγαπητή φοιτήτρια» (αγόρι όντας) και σας έλεγαν ότι τα λεφτά της υποτροφίας θα τα πάρετε σε «εύλογο χρονικό διάστημα»; Δηλαδή και αδελφή και απλήρωτη..
Και άντρες που μόλις τους πεις κάτι για το αμάξι τους, για τα ρούχα τους, ακόμα και το πιο απλό «πώς είσαι έτσι ρε» ή για το ότι ο στρατός είναι πλέον μια «ωραία εκδρομή» αμέσως στραβομουτσουνιάζουν σαν τη ντίβα των Σνίκερς και είτε αλλάζουν θέμα είτε κρατάν μούτρα σαν 10χρονο που του έκλεψαν το χαρτζιλίκι στο διάλειμμα (ναι ξέρετε ποιοι είστε εσείς..!)…
Μη φοβάστε να αστειευτείτε ρε. Τις προάλλες στο λεωφορείο ένας τύπος που τον πάτησα γυρνά και μου λέει «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»
Ποιος να είσαι ρε φιλαράκι 7 και 30 το πρωί σε γεμάτο λεωφορείο;
Το νόημα το πιάνουμε νομίζω. Καταρρίψτε τη σοβαροφάνεια των γύρω σας, τσαλακώστε τους εαυτούς σας και θα βελτιωθεί αισθητά η καθημερινότητά μας.
(Και το λέει αυτό ένας αγοραφοβικός γερο-μπισμπίκης εγκλωβισμένος σε σώμα 20χρονου..)
Γιατί σίγουρα με τα μούτρα σαν τη Μεγάλη Παρασκευή και με υφάκι «Ουρανία Μιχαλολιάκου σε Οίστρο» δεν πάμε και πολύ μπροστά..


Μιχάλης Μαρκόνης.Γεννήθηκα στο Ηράκλειο πριν καμιά 20αρια και βάλε χρόνια, και αφού απόλαυσα 4 χρόνια στη Θεσσαλονίκη στην Αγγλική Φιλολογία πλέον ως μεταπτυχιακός γράφω τις εξυπνάδες μου και βοηθάω κόσμο που δεν το χρειάζεται...! Διάβασε τα άρθρα μου εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *