Πρόγραμμα Αnixi au pair: «Από μικρό παιδί ήθελα να επισκεφτώ τις ΗΠΑ, με μαγνήτιζε κάτι σε αυτήν τη χώρα»

Ταξίδια έτσι; Η σημαντικότερη παρακαταθήκη σε κάθε άνθρωπο!

Πόσο σημαντικά οφέλη αποκομίζει κανείς από την εμπειρία του ταξιδιού; Ένα ερώτημα με πολλαπλές απαντήσεις. Το ταξίδι είναι βίωμα, είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζήσεις είτε με παρέα είτε μόνος σου. Αρκεί να το τολμήσεις και να μη διστάσεις να πάρεις την απόφαση.

Το πρόγραμμα της Anixi au pair, κατά κάποιον τρόπο, σε ωθεί να πάρεις αυτή την απόφαση πιο γρήγορα και χωρίς ενδοιασμούς γιατί είναι τόσο οργανωμένο που σου δίνει πραγματικά έτοιμο το ταξίδι και την όλη εμπειρία.

Είχα τη χαρά να συνειδητοποιήσω και να καταλάβω την αξία του προγράμματος συζητώντας με δύο ξεχωριστά παιδιά, τον Παναγιώτη Δραβίλα και την Ευφροσύνη Χατζηστογιάννη, που αυτή τη στιγμή συμμετέχουν στο πρόγραμμα της Anixi au pair στην Αμερική

Πώς θα περιγράφατε την εμπειρία σας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα στην Αμερική;

Eυφροσύνη: Η εμπειρία μου στο συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι κάτι κάτι παραπάνω από μοναδική, είναι εκπλήρωση ζωής. Από μικρό παιδί ήθελα να επισκεφτώ τις ΗΠΑ , με μαγνήτιζε κάτι από αυτήν τη χώρα που ακόμα δεν ξέρω πώς να το ονομάσω. Το πρόγραμμα au pair ήταν το εισιτήριο μου και η πιο σωστή επιλογή-τρόπος που εξασφάλισε την νόμιμη, ασφαλή και πιο ανέξοδη είσοδο μου στην χώρα. Σχεδόν άψογα οργανωμένο πρόγραμμα,με ανθρώπους άριστα καταρτισμένους, ασφαλές και ιδανικό για όσους τολμούν, πειραματίζονται και επιθυμούν να ζήσουν την καθημερινότητα μίας διαφορετικής κουλτούρας και να έρθουν σε επαφη με αυτό το ξεχωριστό φαινόμενο που λέγεται Αμερική.

Παναγιώτης: Το πρόγραμμα της Αnixi au pair μου χάρισε την ευκαιρία να αποκτήσω μια πολύ όμορφη εμπειρία. Μέσα από το πρόγραμμα μαθαίνεις καινούρια πράγματα και γνωρίζεις νέους και διαφορετικούς τρόπους ζωής. Νιώθω ότι έχω κερδίσει πάρα πολλά πράγματα.

Είναι νοοτροπία ζωής το να ταξιδεύεις ;

Eυφροσύνη: Τα ταξίδια έγιναν τρόπος ζωής όταν στο τρίτο έτος των σπουδών μου συμμετείχα στο ευρωπαικο μαθητικό πρόγραμμα ανταλλαγής Εράσμους. Έκτοτε, γεννήθηκε μέσα μου μία λαχτάρα για να ταξιδεύω, να γνωρίζω νέους ανθρώπους και νέες κουλτούρες. Ξεκίνησα να επισκέπτομαι διάφορες ευρωπαϊκές χώρες κα πόλεις (10ευρωπαικες χώρες και πάνω από 25 πόλεις) και όσο πιο πολλά έβλεπα και ζόυσα, τόσο πιο πολύ ήθελα να ετοιμάζω την βαλίτσα μου και να φεύγω για το επόμενο ταξίδι, ακόμα πιο μακριά. Στην Αμερική κατοικώ σχεδόν δύο χρόνια στην πολιτεία του Τέξας, την οποία την έχω γυρίσει σχεδόν όλη και την έχω λατρέψει.Φυσικά έχω επισκεφτεί κι άλλες πολιτείες όπως την πολιτεία της Φλόριντα(Ορλάντο και Μαιάμι), Λουιζιάνα (Νέα Ορλεάνη) και φυσικά δεν μπορούσα να μην εξερευνήσω και την Νέα Υόρκη.

Παναγιώτης: Το να κάνει κάποιος ταξίδια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως τρόπος ζωής. θεωρώ πως όλοι μας πρέπει να ταξιδέψουμε για να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας . Τα ταξίδια είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να ανακαλύψουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Εκπλήρωσε τις προσδοκίες σας το πρόγραμμα au pair;

Eυφροσύνη: Προσωπικά δεν είχα ιδιαίτερα απαιτητικές προσδοκίες από το πρόγραμμα, έτσι σχεδόν δυο χρόνια μετά,φτάνοντας σιγά σιγά στο τέλος του προγράμματος συνειδητοποιώ πως αυτά που αποκόμισα ξεπέρασαν σε μεγάλο βαθμό τις αρχικές μου προσδοκίες.Οι προσδοκίες μου στην αρχή σχετίζονταν φυσικά με την εξοικείωση και την καλύτερη εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας, την φόιτηση και παρακολούθηση μαθημάτων σε ένα αμερικανικό ίδρυμα και φυσικά να γνωρίσω και να ζήσω στην πιο αυθεντική δυνατή μορφή της, την αμερικανική κουλτούρα και τρόπο ζωής.

Παναγιώτης: Το πρόγραμμα κατάφερε να εκπληρώσει τις προσδοκίες που έιχα αλλά και να τις ξεπεράσει. Πριν κάνω το πρόγραμμα δεν φανταζόμουν ότι θα εξελιχθεί σε μια τόσο απολαυστική εμπειρία.

Ποια ήταν η καθημερινότητά σας στην Αμερική;

Ευφροσύνη: Η καθημερινότητά μου στην Αμερική προσδιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την οικογένεια στην οποία μένω μαζί. Κάθε οικογένεια έχει διαφορετικές απαιτήσεις,προγράμματα, ανάγκες και διαφορετικό περιβάλλον στο οποίο κινείται. Το δικό μου εβδομαδιαίο πρόγραμμα ήταν από την αρχή ξεκαθαρο και προκαθορισμένο. Τον πρώτο χρόνο δούλευα μόνο με το ένα παιδάκι που είχε τότε η οικογένεια, την Νεφέλη 2 χρονών. Στις 12.00 το μεσημέρι πήγαινα και την έπαιρνα από το σχολείο και περνούσαμε την μέρα μαζί μέχρι τις 6.00 το απόγευμα. Τον δέυτερο χρόνο προστέθηκε και ένα νέο μέλος στην οικογένεια, η μικρή Κλειώ και το πρόγραμμα μου ξεκινούσε από τις 9.00 το πρωί και τελείωνε στις 6.00, ωστόσο ποτέ δεν ξεπερνούσε το όριο των 45 ωρών εβδομαδιαίως.Μετά τις 6.00 είχα ελεύθερο χρόνο να κάνω ό,τι πραγματικά ήθελα. Δοκίμασα και γράφτηκα σε aerial yoga classes,πήγαινα βόλτες στο ποτάμι ή ακόμα και καθόμουν και απολάμβανα την ησυχία στο δωμάτιό μου. Τα Σαββατοκύριακα μου ήταν πάντα ελεύθερα και αυτό μου έδινε την δυνατότητα να ξεκουράζομαι και να τα αξιοποιώ όσο μπορούσα. Κάτι που επίσης εντάσσω στην καθημερινότητά μου , ήταν οι δραστηριότητες που έκανα με την Νεφέλη. Κάθε μέρα προσπαθούσα να επισκεπτόμαστε καινούργια πάρκα, μουσεία,να συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, να κολυμπάμε, να επισκεφτόμαστε βιβλιοθήκες και να κάνουμε χειροτεχνίες. Με τον τρόπο αυτό η καθημερινότητα και των δυο μας ήταν πολύ πιο ευχάριστη.

Παναγιώτης:  Η καθημερινότητα μου στην Αμερική ποικίλει από μέρα σε μέρα. Συνήθως η μέρα μου ξεκινάει νωρίς το πρωί όπου ξεκινάω τη δουλειά μου, το μεσημέρι έχω κάποιες ώρες κενό για να ξεκουραστώ ή να αφιερώσω χρόνο σε δικές μου δραστηριότητες . το απόγευμα συνεχίζω την εργασία μου μέχρι τις 8:30 περίπου. αφού τελειώσω την εργασία μου αφιερώνω χρόνο στη μελέτη της γραφιστικής.

Τι μαθήματα ζωής νιώθετε ότι πήρατε;

Eυφροσύνη: Τα μαθήματα ζωής που πήρα από αυτήν την εμπειρία με άλλαξαν πιστεύω σαν άνθρωπο και θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές και την ζωή μου απο εδω και πέρα. Έμαθα πρώτον να πατάω στα πόδια μου και κατάλαβα τι θα πεί να είσαι πραγματικά αυτόνομος.Όσο ήμουν στη Ελλάδα πίστευα οτί είχα αυτονομηθεί, αλλα την πραγματική αυτονομία την βρίσκεις μακριά από την κλασική ασφάλεια που παρέχει η γνώριμη γειτονιά σου,οι αγαπημένοι σου φίλοι και η άμεση επαφή με την οικογενεια σου.Λατρεύω την οικογένεια μου,έχουμε άριστες σχέσεις, όμως υπήρχαν φορές που το συναισθηματκό κενό ηταν μεγάλο.Σε αυτές τις στιγμές βρήκα τις άλλες πτυχές του δυνατού εαυτού μου και πλέον αισθάνομαι πολύ περισσότερο δυνατη και ανεξάρτητη από κάθε άλλη φορά. Μαθημα ζωής έιναι και ο τρόπος σκέψης, που έχει αλλάξει αισθητά. Η οικογένια στην οποία ζω μαζί, μου έμαθε πώς να απολαμβάνω την ζωή, να αγαπάω την φύση, τα πάρκα και τα ποτάμια. Εμαθα πως η επίδειξη πλούτου είναι ανούσια και περιττή για ανθρώπους πλούσιους στο πνεύμα και σε φίλους. Μαθημα ζωής ήταν και ο τρόπος διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Με απουσία κάθε είδους υπερβολής, φωνής και εκνευρισμού παρακολούθησα και έμαθα πώς μπορεί να μεγαλώσει σωστά και ανεξάρτητα ένα παιδί, χωρίς τον συναισθηματικό εκβιασμό που επικρατεί σε πολλές σχέσεις γονέα και παιδιού στην Ελλάδα. Κάτι που εισέπραξα και θα κρατήσω μέσα μου για πάντα είναι και η απουσία μίας μιζέριας και μίας άγονης καχυποψίας. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που θα συναναστραφείς, θα σε χαιρετίσουν με χαμόγελο,θα σε καλημερίσουν και θα σε σεβαστούν. Επίσης δεν ένιωσα ούτε μία στιγμή ανεπιθύμητη ή απρόσκλητη. Ο κόσμος ακούει με ενδιαφέρον την ιστορία μου, σέβεται και δέιχνει να αγαπάει την προφορά μου και γενικότερα αγκαλιάζει κάθε διαφορετικότητα.

Παναγιώτης: Δεν νιώθω ότι πήρα μόνο ένα μάθημα ζωής έμαθα ειλικρινά πάρα πολλά πράγματα. Το βασικότερο όμως είναι ότι έμαθα να σέβομαι να σεβόμαστε την διαφορετικότητα των ανθρώπων και διαφορετικές κουλτούρες και να προσπαθώ να βελτιώσω τον εαυτό μου και τις δυνατότητές μου.

Kάνατε νέους φίλους; Σας βοήθησαν τα οργανωμένα ταξίδια του προγράμματος;

Ευφροσύνη: Έκανα αρκετούς νέους φίλους και σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ η οικογένεια μου εδω πέρα. Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό και κάθε 1.5 μήνα σχεδόν οργανώνουν πάρτυ και κοινωνικές εκδηλώσεις. Συγκέκριμένα γνώρισα και πολύ αξιόλογους ανθρώπου που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ. Ο Κωνσταντίνος(πατέρας τον κοριτσιών) είναι καθηγητής πανεπιστημίου και μέσο αυτού κατάφερα να γνωρίσω μορφωμένα και αξιόλογα άτομα που με ενέπνευσαν και εμένα να σκεφτώ πιο σοβαρά το δικό μου μέλλον. Έλαβα συμμετοχή σε ένα ταξίδι του προγράμματος και πήγα στην Νέα Ορλεάνη. Η εμπειρία μου αυτή θα μου μείνει αξέχαστη για πάντα. Γνώρισα και έκανα παρέα με κορίτσια από κάθε γωνιά του κόσμου, Κίνα, Νότια Αφρική, Ιαπωνία,Ιταλία,Νέα Ζηλανδία,Ισπανία κ.τ.λ. Δεν περίμενα ποτέ πως τόσες διαφορετικές κουλτούρες θα ενώνονταν τόσο γρήγορα.Κατέληξα να γλεντάω μαζί τους μέχρι τα ξημερώματα σε μία από τις πιο διάσημες για την ιδιαίτερη νυχτερινή της ζωή πόλη της Αμερικής. Σίγουρα μετανιώνω που δεν συμμετείχα και σε περισσότερα ταξίδια, αν ήξερα από την αρχή πόσο οργανωμένα , οικονομικά και διασκεδαστικά είναι , δεν θα είχα χάσει ούτε ένα.

Παναγιώτης:  Έκανα αρκετούς φίλους, με τους οποίους ελπίζω να κρατήσω επαφές και όταν γυρίσω στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν έχω κάνει κάποιο από τα οργανωμένα ταξίδια του προγράμματος ακόμη αλλά έχω ταξιδέψει με φίλους που γνώρισα στο πρόγραμμα σε διάφορα μέρη.

Πώς σας υποδέχτηκε η οικογένεια που σας ανέλαβε;

Eυφροσύνη: Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά πως η οικογένεια που βρήκα εδώ, θα μείνει οικογένεια μου και φίλοι μου για πάντα. Με υποδέχτηκαν με ένα ζεστό πιάτο μαγειρεμένου φαγητού,παρότι η πτήση μου είχε πολύ μεγάλη καθυστέρηση, έφτασα 12.00 ή ώρα τα ξημερώματα.Ήρθαν με παρέλαβαν από το αεροδρόμιο παρά την δική τους κούραση και πείνα και καθίσαμε όλοι μαζί και φάγαμε. Ωστόσο νιώθω να τους αδικώ αν μιλήσω μόνο για την υποδοχή, γι αυτό δεν θα περιοριστώ μόνο σε αυτό. Η Άντρεα (μητέρα) και ο Κωνσταντίνος(πατέρας) σεβάστηκαν το άτομο μου,με άκουσαν όταν είχα κάτι να με προβληματίζει,μοιραστήκαμε προσωπικές σχέψεις μας και συζητήσαμε πάνω σε κάθε λογής θέματα. Ποτέ δεν έδειξαν πρόσθεση να με εκμεταλλευτούν, ίσα ίσα που πάντα μου πρόσφεραν παραπάνω από ότι ζητούσα. Νιώθω απίστευτα τυχερή να τους έχω γνωρίσει και έχω έρθει τόσο κοντά σε αυτόυς, αλλά και κοντά στις υπέροχες οικογένειες τους(γιαγιάδες, παππούδες, συγγενείς και φίλους). Το πιο σημαντικό από όλα είναι οτί με καθοδήγησαν και με υποστήριξαν στην απόφαση μου να προετοιμαστώ για τις αιτήσεις του μεταπτυχιακού μου εδώ στην Αμερική. Η διαδικασία ήταν χροννοβόρα, εξαντλητική  και χωρίς την βοήθεια τους, τις παραχωρήσεις και την υποστήριξη τους, δεν θα είχα καταφέρει να γίνω δεκτή σε κανένα πανεπιστήμιο από τα τέσσερα που με δέχτηκαν. Σε λίγο καιρό το κεφάλαιο αυτό κλείνει και ήδη αρχίζω να νιώθω νοσταλγία που θα φύγω από αυτό το σπίτι. Ωστόσο είμαι χαρούμενη και έτοιμη να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό μου, να το ολοκληρώσω και να γυρίσω στην Ελλάδα πια με άλλη δυναμική, νέες φιλοδοξίες και προοπτικές.

Παναγιώτης: Και οι δύο οικογένειες στις οποίες εργάστηκα και εργάζομαι με υποδέχτηκαν αρκετά θερμα και από την πρώτη στιγμή ένιωσα οικειότητα και ευπρόσδεκτος. Μου έδωσαν χρόνο να συνηθίσω το νέο περιβάλλον και με βοήθησαν να προσαρμοστώ γρήγορα.

Τι θα συμβουλεύατε σε έναν νέο που επιθυμεί να πάρει μέρος στο πρόγραμμα; Να το τολμήσει;

Ευφροσύνη: Θα σύστηνα ανεπιφύλακτα σε όποιον ενδιαφέρεται να μην διστάσει να μπει στο πρόγραμμα. Είτε σου αρέσουν τα ταξίδια, είτε σου αρέσουν τα παιδιά, είτε σε κεντρίζει να γνωρίσεις απλά την Αμερική, είτε όλα μαζί και αλλά πολλά, τότε τόλμησε το! Συμβουλή μου είναι να βρεiς την κατάλληλη οικογένεια για εσένα γιατί αυτοί είναι που θα καθορίσουν σε τεράστιο βαθμό την συνολική σου εμπειρία. Επίσης είναι προτιμότερο αν γνωρίζεις ήδη να οδηγάς από Ελλάδα, επειδή προσωπικά τα βρήκα λίγο σκούρα στην αρχή με την οδήγηση. Τελευταία συμβουλή μου είναι να είσαι έτοιμος να ακούσεις, να επεξεργαστείς  και να αγκαλιάσεις κάθετι καινούριο που θα συναντήσεις εδώ. Η Αμερική είναι τεράστια, με κάθε πολιτεία τόσο ξεχωριστή και όμορφη, διάλεξε σοφά το μέρος που θα ήθελες να πας, άκου το ένστικτό σου για την οικογένεια που θα επιλέξεις και έλα, μόνο κερδισμένος θα βγεις.

Παναγιώτης: Θα συμβούλευα όποιον έχει τη δυνατότητα να κάνει το πρόγραμμα, να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. θεωρώ ότι σε αλλάζει προς το καλύτερο, σε γεμίζει με υπέροχες αναμνήσεις και σε βοηθά να βελτιώσεις διάφορες πτυχές του εαυτού σου. Τέλος σου δίνει τη δυνατότητα να να επισκεφτείς μέρη που μπορεί ποτέ να μην πήγαινες και να μάθεις πράγματα που μπορεί ποτέ να μην μάθαινες. Συμμετέχετε στο πρόγραμμα δίχως δισταγμό!

Τι ευχόμαστε στα παιδιά

Εμείς με τη σειρά μας να ευχηθούμε στα παιδιά να συνεχίσουν να είναι ταξιδιάρες ψυχές και να βάζουν φαντασία σε ό,τι κάνουν στη ζωή τους. Μέσα από τα λόγια τους κατάλαβα ότι είναι κανείς ικανός να μάθει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, σίγουρα αξιοζήλευτο και αξιοθαύμαστο, με τη συμμετοχή του σε ένα πρόγραμμα όπως αυτό της Αnixi au pair.

Μαθαίνεις πρώτα  απ’ όλα να ζεις τη στιγμή και να γίνεσαι αυτόνομος και ανεξάρτητος κάτι που είναι στόχος κάθε νέου ανθρώπου εν έτει 2018.

Το κουράγιο και το θάρρος που έδειξαν αυτά τα δύο παιδιά να κάνουν αυτό το μεγάλο ταξίδι μας ενθαρρύνει να φτάσουμε πιο κοντά στην απόφαση.

Τι λέτε; Φύγαμε;

 

Περισσότερες πληροφορίες για το ταξίδι σου στην Αμερική εδώ!


Aγαπούσα τις πολύωρες συζητήσεις από μικρό παιδί. Ύστερα μεγάλωσα και αποφάσισα να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες. Αφού έμαθα να σκέφτομαι, έστρεψα την προσοχή μου στην επικοινωνία, τα social media και τη δημοσιογραφία. Έτσι προέκυψε και το μεταπτυχιακό στα Digital Media στο τμήμα Δημοσιογραφίας. Αγαπάω τις φρέσκες ιδέες. Είμαι υπέρμαχος της καλής και ποιοτικής φιλίας. Για οποιαδήποτε απορία σας, δίνω όλες τις απαντήσεις στα social. Ραντεβού στα social λοιπόν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *